บทนำ
“เ้าเอื้องคำได้ยินพี่ฤาไม่...กลับมาเถิดหนาเ้าพี่ใจจะขาดเสียให้ได้อยู่แล้วหากแม้นเ้ามิกลับมาเห็นทีลมหายใจของพี่คงสิ้นสุดลงเช่นกัน เ้าเอื้องคำ....เ้าเอื้องคำจ๋า...”
เสียงแว่วหวานแฝงความเศร้าจนสะท้านทรวงปลุกให้ปาริชาตสะดุ้งตื่นอย่างไม่เคยเป็ ดวงตากลมเบิกกว้างมือบางวางบนอกหวังส่งต่อััให้ใจที่สั่นระรัวนั้นสงบลง เมื่อเรียกสติกลับมาได้จึงถอนหายใจยาว
ให้ตายเถอะ...เพราะแกแท้ๆเชียวพาฝัน
แน่นอนว่าปาริชาตโยนความฝันประหลาดครั้งนี้ให้เพื่อนรักเป็ต้นเหตุเพราะเมื่อเช้าหลังจากเล่าเื่ความฝันให้เพื่อนรักฟังเ้าตัวก็โวยวายจนลั่นร้านกาแฟโปรดเรียกสายตาจากคนรอบข้างจดจ้องมาที่สองสาวอย่างตำหนิ
“นี่แกไม่ได้ไปติดสินบนที่ไหนไว้ใช่ไหม”
“ฉันไม่ใช่แกนะ”
ใบหน้าเพื่อนรักงอง้ำขึ้นมาในทันทีเพียงแต่ก็ยอมรับโดยดีว่าตนเองมีความเชื่อในเื่โชคลางและสิ่งลี้ลับเล่านี้เป็ทุนเดิม
“ถ้าอย่างนั้นแกต้องรีบไปทำบุญครั้งใหญ่เลยเพราะเขาว่ากันว่าฝันเห็นช้างใหญ่แบบนี้จะมีเคราะห์หนัก”
“ไร้สาระ”
ปาริชาตส่ายศีรษะไปมาอีกครั้งเพื่อเรียกสติตนเองกลับมาสู่ปัจจุบันก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูเวลา สำหรับปาริชาตแล้วเื่สิ่งลี้ลับพวกนี้เธอไม่เคยเชื่อมาก่อน
อะไรที่พิสูจน์ไม่ได้ย่อมไม่มีอยู่จริง
ร่างบางเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันใหม่ เพียงแต่เสียงแว่วหวานนุ่มทุ้มในความฝันยังชัดเจนในความรู้สึก
คิดถึง เหตุใดจึงรู้สึกคิดถึงยิ่งนัก
4K
