จอมยุทธ์สยบแดนมรณะ

บทที่ 39 ผู้ใดหนอ... ที่ส่งกระบี่มาให้ข้า

จีชางซานกำลังคลุ้มคลั่ง เฉินฉางอันจึงหรี่ตามอง เขาไม่ใช่คนที่ยอมให้ผู้ใดชี้หน้าด่าทอโดยไม่ตอบโต้

ในชั่วพริบตา ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เขาด้วยความตกตะลึง เมื่อมือของเฉินฉางอันยื่นออกไปอย่างรวดเร็ว!

เขาคว้าคอของจีชางซานเอาไว้ แล้วกระชากร่างขององค์รัชทายาทขึ้นมาอย่างแรง!

เหล่าขุนนางต่างพากันตื่นตระหนก พวกเขารีบกรูเข้าไปล้อมเฉินฉางอันเอาไว้ แล้วตวาดด้วยความโกรธ

"เฉินฉางอัน เจ้าคิดจะทำสิ่งใด! รีบปล่อยองค์รัชทายาทเดี๋ยวนี้!"

แม้แต่ตวนมู่ฉาง ก็เบิกตากว้างจ้องมองเฉินฉางอันด้วยความตกตะลึง "คุณชายเฉิน อย่าทำอะไรหุนหันไป!"

แต่ทว่า สายตาของท่านปู่จีกลับจ้องมองเฉินฉางอันขึ้นลงราวกับกำลังครุ่นคิดสิ่งใดบางอย่าง

"พี่เฉินฉางอัน ท่าน… ปล่อยเสด็จพี่ของข้าเถิด… เขา… เขาไม่ได้ตั้งใจ" 

จีหมิงเยว่ตกตะลึง ปรี่ไปคว้าแขนของเฉินฉางอันพลางเอ่ยอย่างร้อนใจ

"ทุกคนเห็นแล้ว เฉินฉางอัน… มันคิดจะก่อกบฏ มันกล้าลงมือกับข้า!”

“ท่านปู่ จับตัวมันเร็ว จับตัวมันเดี๋ยวนี้!"

จีชางซาน กลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับตะโกนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

ทุกคนพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

ท่านปู่ตระกูลจี ขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าองค์รัชทายาทผู้นี้คงถูกประตูหนีบหัวเข้าแล้ว!

ผู้ฝึกวิชาที่กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ย่อมไม่เกรงกลัวราชวงศ์!

แต่เขาไม่ได้ลงมือ เพราะเขารู้สึกถึงพลังอันทรงพลังที่จ้องมองมาที่เขา!

สิ่งนี้ทำให้เขาหวาดกลัวอย่างยิ่ง ตระกูลเฉินนี้ช่างไม่ธรรมดาเลย!

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้าออกหน้า จีชางซานก็โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง

เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์!

อนาคตแห่งผู้นำแคว้น!

บัดนี้กลับถูกเฉินฉางอันบีบเยี่ยงลูกไก่ในกำมือ นับเป็นความอัปยศยิ่งใหญ่!

และยังเป็นมลทินตราบชั่วชีวิตของเขาอีกด้วย!

ทันใดนั้น ความโกรธาครอบงำจิตใจ เขาจ้องเฉินฉางอันอย่างดุดัน “เฉินฉางอัน! เจ้ามันสารเลว!”

“ปล่อยตัวข้านะ มิเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้ตายดี!”

“มิเช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าข้าเสีย! มิฉะนั้น ตระกูลเฉินของเจ้าก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตสงบสุข!”

เฉินฉางอันหรี่ตามอง แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “หึ! เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้ารึ?”

จีชางซานได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกอัปยศอดสู!

เขาคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “ฮ่า ๆ ๆ เจ้ากล้ารึ? เจ้ากล้าฆ่าข้าหรือไม่? เอาสิ! หากเจ้ากล้าก็ฆ่าข้าเลย!”

ในขณะที่สิ้นคำ เฉินฉางอันก็มีแววตาแห่งเพชฌฆาตปรากฏขึ้น

"แย่แล้ว!"

ตวนมู่ฉางหน้าซีดเผือด ร้อนใจอยากจะยับยั้ง ทันใดนั้นก็มีเสียง ‘กร๊อบ!’ ดังขึ้น!

เสียงนั้นคือเสียงกระดูกหัก!

เฉินฉางอันกล้าถึงเพียงนี้ เช่นนี้แล้ว เขาได้บีบคอจีชางซานหักเสียแล้ว!

ลูกตาทั้งสองข้างของจีชางซานแทบถลนออกมา เปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ!

โครม!

เฉินฉางอันโยนร่างของจีชางซานที่ไร้วิญญาณราวกับสุนัขตายลงบนพื้น

เขาเบ้ปากพลางเอ่ยว่า "พวกเจ้าได้ยินกันทั่วแล้ว นี่เป็นคำขอร้องของเขาเอง ข้าไม่เคยได้ยินคำขอเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!”

“เห็นแก่ที่เขาเป็นถึงองค์ชายรัชทายาท ข้าจึงยอมทำให้ พวกเจ้าคงไม่โทษข้าหรอกกระมัง?"

เงียบ!

บรรยากาศราวกับถูกแช่แข็งในความเงียบงัน ทุกสายตาจ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ 

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า เฉินฉางอันจะกล้าลงมือสังหารองค์รัชทายาทต่อหน้าพระพักตร์องค์จักรพรรดิเช่นนี้!

"..."

บนแท่นบรรทม จีเวิ่นเทียนที่เห็นร่างไร้วิญญาณของจีชางซานนิ่งงัน ปราศจากคำพูดใด ๆ

ในที่สุดเขาก็ทรงหลับตาลงอย่างเชื่องช้า พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก

เหล่าขุนนางหันไปมององค์จักรพรรดิเป็นตาเดียว พร้อมที่จะเข้าจับกุมเฉินฉางอัน

"ท่านพี่ฉางอัน… ท่าน..."

จีหมิงเยว่จ้องมองร่างไร้วิญญาณของจีชางซานด้วยความตกตะลึง นางไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้

แต่ครู่เดียว นางก็รีบหันไปวิงวอนต่อบิดา "ท่านพ่อ… ท่านพี่ฉางอันมิได้มีเจตนา ท่าน...ท่าน..." 

นางไม่รู้ว่าจะแก้ต่างให้เฉินฉางอันอย่างไร

เพราะเฉินฉางอันฆ่ารัชทายาทของแคว้น!

ทั้งเขา… ยังเป็นพี่ชายของนางอีกด้วย

เหล่าขุนนางต่างชะงัก ตกตะลึงมองจีหมิงเยว่ พวกเขาไม่คิดว่าองค์หญิงจะปกป้องคนนอกเช่นนี้!

"เขาฆ่าพระเชษฐาของเจ้าเชียวนะ!"

"เหตุใดเจ้าจึงเข้าข้างคนนอกเช่นนี้"

แต่เมื่อคิดถึงการแก่งแย่งชิงอำนาจในหมู่เชื้อพระวงศ์ การเข่นฆ่ากันเองเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ ล้วนเป็นเรื่องปกติธรรมดา พวกเขาจึงค่อย ๆ เข้าใจ

หรือว่า... จีหมิงเยว่ ก็หมายปองตำแหน่งรัชทายาทเช่นกัน?

ทุกคนมององค์หญิงที่กำลังทูลขอชีวิตเฉินฉางอันด้วยสายตาซับซ้อน คิดถึงองค์หญิงผู้งดงามบริสุทธิ์ผุดผ่อง… แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

บรรยากาศในที่นั้นหนักอึ้ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดน่าสะพรึงกลัว

สุดท้าย จีเวิ่นเทียนก็รู้สึกได้ว่าชีวิตของเขากำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว!

เขาเบิกตากว้างอีกครั้ง มองไปที่เฉินฉางอัน "ฉางอัน เจ้ามีความมั่นใจเพียงใดที่จะรักษาโรคของข้าได้?"

เฉินฉางอันมองเขาอย่างไม่ยี่หระ "สิบส่วน"

สิบส่วน!

สีหน้าของจีเวิ่นเทียนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นราวกับว่าไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของเขาอีกต่อไป "จริงหรือ! ก่อนหน้านี้เจ้ามิได้กล่าวว่าต้องให้ท่านห้าลงมือเองหรอกหรือ? หรือว่าตระกูลของเจ้า..." 

ทันใดนั้น จีเวิ่นเทียน ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจนต้องสูดหายใจเข้าลึก!

"ท่านคิดมากไปแล้ว"

เฉินฉางอันกอดอก กล่าวอย่างสงบนิ่ง "วิธีที่ท่านลุงสอนข้า เป็นเพียงการประวิงเวลา ยื้อชีวิตของท่านเอาไว้ชั่วคราวเท่านั้น"

"ทว่า..." 

เฉินฉางอันเงยหน้าขึ้น มองอย่างหยิ่งผยอง "ขอเวลาให้ข้าสักหน่อย การที่ข้าจะเป็นเหมือนท่านลุงห้า ย่อมต้องเป็นไปได้ในสักวัน!" 

ผู้คนเบิกตากว้างด้วยสีหน้าสับสน พวกเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าควรตระหนกกับความโอหังของเฉินฉางอัน หรือควรเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งเฉินฉางอันจะขึ้นเป็นเซียนจักรพรรดิ!

จีเวิ่นเทียนสูดหายใจเข้าลึก พลางคิดอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมาแววตาของเขาก็บ่งบอกถึงความเฉียบคม แสดงให้เห็นว่าตัดสินใจได้แล้ว! การปล่อยเฉินฉางอันไปกับการผูกมัดเฉินฉางอันไว้ ก็ไม่ต่างอะไรจากการเดิมพันครั้งใหญ่! เดิมพันกับอนาคตของเฉินฉางอัน!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็เอ่ยเสียงเข้มว่า "จีชางซานคิดร้ายขัดขวางเฉินฉางอันไม่ให้ช่วยเหลือข้า เขาสมควรตายแล้ว! ห้ามผู้ใดกล่าวถึงเรื่องนี้อีก!" พูดจบเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เอ่ยอย่างเย็นชาว่า "นอกจากองค์หญิง ตวนมู่ฉาง และท่านอาจารย์แล้ว ให้ผู้อื่นออกไปให้หมด!"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างชะงักค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง ใจกลางอกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา! องค์รัชทายาทถูกสังหาร เหตุใดจึงปล่อยเฉินฉางอันไปเล่า!?

แต่เมื่อองค์จักรพรรดิตรัสเช่นนั้นแล้ว พวกเขาก็ได้แต่ทำตาม

"ช้าก่อน"

ทว่าในขณะนั้น เฉินฉางอันก็เอ่ยปากขึ้น

"ฉางอัน เจ้ายังมีสิ่งใดจะกล่าวอีกหรือ ไฉนไม่รีบรักษาข้าก่อน... ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว!"

จีเวิ่นเทียนพูดด้วยสีหน้าซีดเผือด

เฉินฉางอันมิได้ใส่ใจในวาจา หันไปเผชิญหน้ากับขุนนางผู้หนึ่ง ดวงตาจับจ้องอย่างเย็นชา "เมื่อครู่ นี่หรือคือผู้อาฆาตท่านลุงห้าของข้า กล่าวหาว่าท่านลุงห้าของข้าเป็นเพียงมูลสุนัข?"

"แล้วเจ้าเล่า เมื่อครู่กล่าวว่าจะจับตัวท่านลุงของข้ามัดไว้ใช่หรือไม่?"

เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาสังหารของเฉินฉางอัน ขุนนางใหญ่สองคนที่เพิ่งแสดงท่าทีแข็งกร้าวต่างหน้าซีดเผือด

"ขะ... ขะ... ข้า... พวกข้า..."

พวกเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ใบหน้าเหี่ยวย่นมีเหงื่อเย็นไหลริน แต่บารมีของเฉินฉางอันทำให้พวกเขาอึดอัดหายใจ ร่างกายสั่นสะท้าน

"เฉินฉางอัน เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่!"

ครานั้น ขุนนางผมหงอกผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาเบื้องหน้า เอ่ยถามอย่างองอาจ "หรือเจ้ายังคิดจะสังหารพวกข้า เหล่าขุนนางเหล่านี้จนหมดสิ้น!"

เมื่อเห็นผู้ใดผู้หนึ่งกล้าออกมาขัดขวางเฉินฉางอัน เหล่าขุนนางทั้งสองก็ดูเหมือนจะได้สติ กล่าวขึ้นทันที "ท่านขุนนางถัง เด็กผู้นี้ช่างอุกอาจล่วงเกิน..."

ทว่า น้ำเสียงของเขากลับหยุดชะงักลง!

เพราะศีรษะของเขาได้ลอยละลิ่วไปเสียแล้ว!

"ฉับ! ฉับ!"

อีกสองคมดาบ! อีกทั้งขุนนางผู้หนึ่ง รวมถึงขุนนางถังผู้นั้น ต่างจ้องมองเฉินฉางอันด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ศีรษะของพวกเขาจะถูกคมดาบที่ไม่รู้ว่าเฉินฉางอันหยิบมาจากที่ใด ฟันจนขาดกระเด็นในพริบตา!

สามศีรษะสด ๆ ร้อน ๆ กลิ้งหลุนอยู่บนพื้น พริบตานั้น ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง

เหล่าขุนนางต่างจ้องมองเฉินฉางอันที่ใบหน้ายังคงเรียบเฉยด้วยความหวาดผวา

"เอาละ พวกเจ้าไปได้แล้ว"

เฉินฉางอันโยนกระบี่ในมือออกไปพลางกล่าวว่า “ชิ ๆ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าเป็นใครกันหนอ ที่กล้าเอากระบี่มาให้ข้า”

เหล่าขุนนางและบรรดาองค์ชายองค์หญิงต่างพากันตื่นกลัว ถอยออกจากท้องพระโรง ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่น้อย!