หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์กลุ่มผู้บุกรุกลอบเข้าเขตโอสถ เจี้ยนหลิน (剑林) กลับมาใช้ชีวิตที่ค่อนข้างสงบอีกครั้ง เขาเพิ่มความระมัดระวังในการดูแล "แปลงทดลอง" เล็กๆ ของตนมากยิ่งขึ้น และใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำความเข้าใจใน "ความรู้สึกภายใน" ที่เขาได้รับจากการ "ฝัน" ถึงรากไม้ที่แผ่ขยายอย่างต่อเนื่อง พลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมปราณระดับหกของเขานับวันยิ่ง "กลมกลืน" และ "มั่นคง" มากขึ้น
ณ ลานดินรกร้างใกล้เขตจัดการพันธุ์โอสถ "ต้นอ่อน" ของเมล็ดพันธุ์จิตแรกบัดนี้สูงขึ้นเล็กน้อย ใบของมันเริ่มจะมีสีเขียวมรกตที่เข้มขึ้น และแผ่ไอพลังชีวิต (生命气息) ที่บริสุทธิ์ออกมาจางๆ อย่างต่อเนื่อง "ขาวน้อย" (小白) ยังคงทำหน้าที่ "ผู้พิทักษ์" ตัวน้อยของมันอย่างแข็งขัน มันมักจะขดตัวอยู่ไม่ไกลจากต้นอ่อนนั้นนัก คอยใช้หัวเล็กๆ ดุนดินรอบโคนต้นเบาๆ หรือบางครั้งก็เพียงแค่นอนนิ่งๆ ราวกับกำลังซึมซับพลังงานจากพฤกษาน้อยๆ ต้นนั้น
บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังใช้ "การเพ่งจิต" เพื่อ "สื่อสาร" กับต้นอ่อนนั้นอย่างสงบ พยายามจะทำความเข้าใจถึง "ความต้องการ" หรือ "การเติบโต" ของมัน เขาก็พลันรู้สึกถึงกลิ่นอายอันเยือกเย็นและแฝงความเฉียบแหลมแผ่เข้ามาในบริเวณนั้นอย่างช้าๆ
เด็กหนุ่มลืมตาขึ้น และก็ได้เห็นร่างของเหอซวี่ (何旭) ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาที่เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบแหลมของเด็กหนุ่มผู้นั้น กำลังจับจ้องมายัง "ต้นอ่อน" ที่อยู่เบื้องหน้าเจี้ยนหลินอย่างพิจารณา
"ศิษย์พี่เหอ" เจี้ยนหลินประสานมือคารวะ แม้จะประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นเหอซวี่มาปรากฏตัวในสถานที่เช่นนี้ แต่เขาก็มิได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก
เหอซวี่พยักหน้ารับเบาๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ต้นอ่อนนั้น "ข้าคิดว่า...พืชพรรณเช่นนี้ ต่อให้เป็นศิษย์ในของหอโอสถ ก็มิใช่ทุกคนจะเพาะสำเร็จได้" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ก็ชัดเจน
เจี้ยนหลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าความสามารถในการสังเกตการณ์และความรู้เรื่องพืชพรรณของเหอซวี่นั้นไม่ธรรมดา 'ดูเหมือนว่า...ความลับของข้าคงจะมิอาจปิดบังจากสายตาของเขาได้นานนักกระมัง'
"ศิษย์น้องเพียงแค่ทดลองเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์ที่บังเอิญได้มาเท่านั้นเองขอรับ" เจี้ยนหลินตอบอย่างระมัดระวัง "ยังมิอาจทราบได้ว่ามันจะเติบโตไปเป็นเช่นไร"
"บังเอิญได้มารึ?" เหอซวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย "เมล็ดพันธุ์ที่สามารถแผ่ไอพลังชีวิตได้บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ มิใช่สิ่งที่ 'บังเอิญ' จะพบเจอได้โดยง่าย ข้าเคยเห็นบันทึกเกี่ยวกับพืชที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้ในตำราเก่าแก่ของหอใน แต่บันทึกส่วนใหญ่มักจะจบลงด้วยความล้มเหลวในการเพาะเลี้ยง ไม่มีผู้ใดทำให้มันหยั่งรากได้สำเร็จ" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตากับเจี้ยนหลินโดยตรง "ต้นไม้ของเจ้า...เจ้าดูแลมันเช่นไร?"
คำถามนั้นตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อม มันมิใช่การสอบถามถึงที่มา แต่เป็นการถามถึง "วิธีการ" ซึ่งบ่งบอกว่าเหอซวี่สนใจใน "วิถี" ของเจี้ยนหลินมากกว่าตัวเมล็ดพันธุ์นั้นเอง
เจี้ยนหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง "ข้าเพียงแค่...พยายามจะ 'เข้าใจ' ในสิ่งที่มันต้องการ พยายามจะ 'สื่อสาร' และ 'เรียนรู้' จากมันไปพร้อมๆ กับการเติบโต"
เหอซวี่มองเขานิ่ง ดวงตาฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "เข้าใจ...สื่อสาร...เรียนรู้รึ?" เขาทวนคำ "ในทัศนะของข้า พืชพรรณและสมุนไพรทั้งหลายนั้น คือ 'ทรัพยากร' คือ 'เครื่องมือ' ที่เราสามารถ 'ควบคุม' 'ผลิต' และ 'นำมาใช้' เพื่อประโยชน์ในการบำเพ็ญเพียรหรือการปรุงโอสถ การจะดึงศักยภาพสูงสุดของพวกมันออกมาได้นั้น จำเป็นต้องอาศัย 'ความรู้' 'ตรรกะ' และ 'วิธีการ' ที่ถูกต้องแม่นยำ"
แนวคิดของเหอซวี่นั้นแตกต่างจากสิ่งที่เจี้ยนหลินกำลังค้นพบอย่างสิ้นเชิง มันคือปรัชญาสองขั้วที่กำลังจะมาเผชิญหน้ากัน
"แต่สำหรับข้าแล้ว" เจี้ยนหลินกล่าวตอบอย่างสุภาพแต่ก็หนักแน่น "ข้าเชื่อว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมี 'ชีวิต' และ 'เจตจำนง' เป็นของตนเอง การจะเข้าถึงพลังที่แท้จริงของพวกมันได้นั้น มิใช่เพียงการ 'ควบคุม' จากภายนอก แต่คือการ 'หลอมรวม' และ 'เติบโต' ไปพร้อมๆ กับพวกมันต่างหาก"
เหอซวี่นิ่งฟังอย่างตั้งใจ สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ในแววตากลับมีความเคลือบแคลงฉายชัดขึ้นเล็กน้อย "ข้าก็แค่สงสัย...ว่าเหตุใดต้นไม้นี้จึงเติบโตได้รวดเร็วนัก ทั้งที่เจ้ามิใช่ผู้ชำนาญโอสถ"
บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลง ทั้งสองคนยังคงยืนเผชิญหน้ากัน สายลมแผ่วเบาพัดผ่านยอดไม้ในบริเวณนั้น ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคำพูดของพวกเขานั้น หนักแน่นและมีความหมายยิ่งกว่าเสียงใดๆ
โดยที่ทั้งสองมิได้ล่วงรู้เลยว่า บทสนทนาอันเงียบงันแต่เต็มไปด้วยความหมายนี้ ได้ถูก "ใครบางคน" แอบเฝ้ามองและรับฟังอยู่จากระยะไกล...
ณ มุมหนึ่งของเขตโอสถที่ไม่ไกลจากลานดินรกร้างนั้นนัก ร่างระหงในอาภรณ์ศิษย์ในสีฟ้าอ่อนของเยว่ชิงหลิง (月清灵) ยืนสงบนิ่งอยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ นางได้ยินบทสนทนาบางส่วนระหว่างเจี้ยนหลินและเหอซวี่อย่างชัดเจน ดวงตาที่เย็นชาของนางพลันฉายประกาย "ครุ่นคิด" และ "ความประหลาดใจ" ที่ยากจะปิดบัง ในแววตาของนาง สะท้อนเงาของใครบางคนในอดีตที่เคยพูดถึง 'การหลอมรวมกับธรรมชาติ' ด้วยน้ำเสียงทำนองเดียวกัน "...เหมือนเขา..." คำนั้นแว่วขึ้นในใจนางเบาๆ
'เจี้ยนหลิน...และเหอซวี่...เด็กสองคนนี้...' นางพึมพำกับตนเอง 'ดูเหมือนว่า "สายลมเงียบๆ" ที่ข้าเคยสัมผัสได้นั้น...กำลังจะเริ่มก่อตัวขึ้นเป็น "กระแส" ลูกเล็กๆ ในเขตโอสถแห่งนี้เสียแล้วกระมัง' นางครุ่นคิดต่อ 'หากวันหนึ่งเด็กสองคนนี้ต้องยืนอยู่คนละฟากของค่ายกล...ข้าควรเลือกข้างใด? หรือหาก 'ท่านผู้นั้น' ยังอยู่… เขาคงมองพวกเจ้าด้วยสายตาที่ต่างกันนัก'
บางที...สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้ อาจกลายเป็นรอยแยกเล็กๆ แรกในกำแพงของแนวคิดพันปี ลานดินที่แห้งแล้งนี้...อาจเป็นดั่งใจกลางของพงศ์พฤกษาทั้งหมดในอนาคตก็เป็นได้
(จบตอนที่ 64)
4.21M
