Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ท่ามกลางยามรัตติกาลอันหนาวเหน็บจันทร์เสี้ยวลอยเด่นอยู่กลางนภา ส่องกระจ่างในหมู่ดาราระยิบระยับ

        ในขณะนั้นเองหุบเขาเร้นลับแห่งหนึ่งกลับเกิดการสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นอย่างฉับพลัน

        ผืนปฐพีสั่นไหว มวลศิลาถล่มทลาย

        หากมองจากระยะไกลราวกับหุบเขาทั้งผืนกำลังพลิกคว่ำด้วยมือที่มองไม่เห็น

        ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง

        “โฮก...”

        เสียงคำรามน่าขนลุกกึกก้องกัมปนาทไปทั่วผืนฟ้า

        คลื่นเสียงที่สั่นสะเทือนจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายออกไปราวกับระลอกน้ำไม่มีที่สิ้นสุด

        “แกว๊ก... แกว๊ก... แกว๊ก...”

        เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมนกนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าดุจห่าฝน

        ทว่าความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

        “โฮก...”

        เสียงคำรามอันลึกลับนั้นแผดก้องขึ้นอีกครา

        เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไปเหนือหุบเขาแห่งนั้นกลับปรากฏวังวนพลังวิญญาณขนาดมหึมาทรงกรวยคว่ำ

        “ครืน... ครืน... ครืน...”

        เสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นไม่ขาดสายวังวนพลังวิญญาณหมุนวนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะพุ่งดิ่งลึกลงไปในหุบเขาอย่างบ้าคลั่ง

        .......

        ขณะเดียวกัน ณสำนักงานใหญ่ของหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณแห่งสหพันธรัฐ

        “ติ๊ง! ประกาศแจ้งเตือนระดับสีแดง!แจ้งเตือนระดับสีแดง!”

        เสียงสัญญาณเตือนภัยแผดดังลั่นต่อเนื่องเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

        “พิกัดละติจูด 32 องศาเหนือลองจิจูด 103 องศาตะวันออกตรวจพบความผันผวนของพลังวิญญาณเป็นวงกว้างค่าพลังวิญญาณสูงสุดพุ่งสูงถึงหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหน่วยครับ!”

        เขาแผดเสียงรายงานพร้อมกับกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า “ค่าพลังวิญญาณสูงสุดยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าจนถึงตอนนี้พุ่งสูงถึงสองหมื่นสี่พันหน่วยแล้วครับ!ยืนยันได้ว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้ากำลังทำการเลื่อนระดับครับ!”

        “เพิ่งเริ่มเลื่อนระดับแต่ค่าพลังวิญญาณสูงสุดกลับพุ่งสูงถึง 24,000 หน่วยอย่างนั้นไม่ใช่ระดับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ทั่วไปแล้ว”

        น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาจากทิศทางหน้าประตู

        เมื่อทุกคนหันไปมองพวกเขาก็พบหญิงสาวเจ้าของรูปร่างเพรียวระหงเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

        สื่อเหิงเอ๋อรองหัวหน้าหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณแห่งสหพันธรัฐและเวลานี้เธอยังรับหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบโดยตรงของหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณส่วนกลางของแผ่นดินใหญ่

        “ฟู่ว...”

        สื่อเหิงเอ๋อสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความตื่นเต้นในใจเธอจ้องมองพิกัดจุดสีแดงที่กะพริบถี่บนหน้าจอ ก่อนจะรีบสั่งการทันที“ยืนยันได้ไหมว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ชนิดไหน?”

        “ยังไม่สามารถระบุสายพันธุ์ได้ครับตอนนี้สัตว์ป่ากลายพันธุ์ตนนั้นยังไม่ปรากฏตัวออกมา”

        “ทว่ายืนยันได้ว่ามันกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการเลื่อนขั้นจะให้ดำเนินการจับกุมทันทีเลยไหมครับ?”

        เมื่อได้รับฟังคำถามจากเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังสื่อเหิงเอ๋อก็พยักหน้าเล็กน้อย

        มาตรการจับกุมคือลำดับความสำคัญสูงสุดที่สหพันธรัฐใช้จัดการต่อสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติในระดับหนึ่ง

        หากพบเห็นต้องเข้าจับกุมทันทีถ้าหากไม่สามารถจับกุมได้ พวกเขาก็ต้องดำเนินการกำจัดทิ้งโดยไม่ต้องคำนึงถึงต้นทุน

        ทว่าในวินาทีถัดมาราวกับเธอจะฉุกคิดบางอย่างได้ สื่อเหิงเอ๋อจึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

        “จนถึงตอนนี้ทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ของเราตรวจพบสัตว์กลายพันธุ์ที่เลื่อนขั้นแล้วถึงสามสิบสองตนนี่ยังไม่ได้นับรวมพวกที่ยังซ่อนเร้นอยู่อีกมหาศาลแต่ในบรรดาสัตว์ป่ากลายพันธุ์จำนวนมากเหล่านั้นพวกเราจับตัวมาได้ไม่ถึงสิบตนเสียด้วยซ้ำ พวกคุณเข้าใจความหมายของเรื่องนี้ไหม?”

        “เข้าใจครับ...”

        เหล่าผู้บริหารระดับสูงของหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณต่างสบตากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจนปัญญา

        แม้เทคโนโลยีที่พวกเขามีจะทรงอานุภาพเพียงใดทว่ายามต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่พิสดารและลึกลับเหล่านั้นพวกเขาก็ยังคงรู้สึกถึงความไร้กำลังของตนเอง

        ท้ายที่สุดแล้วสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นได้ก้าวข้ามขอบเขตความเข้าใจเดิมของมนุษย์ไปไกลอย่างยิ่งวิธีการอันเหนือชั้นของพวกมันจึงอยู่เหนือจินตนาการของมนุษย์ไปมาก

        ในอดีตใครเล่าจะคาดคิดว่าเพียงแค่การสั่นสะเทือนของคลื่นเสียงจะสามารถทำลายเครื่องบินรบให้พังพินาศได้?

        ในอดีตใครเล่าจะจินตนาการว่าเพียงแค่การขยับปีกจะสามารถก่อเกิดพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำได้?

        ......

        ทว่าในยามนี้การปรากฏกายของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเหล่านี้กลับกำลังพังทลายความเชื่อเดิมๆของพวกเขาลงไปทีละน้อย

        ค้างคาวโซนิก หมายเลข 26...อินทรีวายุคลั่ง หมายเลข 13...

        สัตว์ป่ากลายพันธุ์เหล่านี้ล้วนเป็นชื่อที่ผู้คนในที่แห่งนี้รู้จักเป็นอย่างดีและพวกมันกำลังทำลายโลกทัศน์เดิมของพวกเขาไปทีละขั้น

        ยังไม่รวมที่ว่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ส่วนใหญ่ที่เลื่อนขั้นมักจะเร้นกายอยู่ในส่วนลึกของผืนป่าและหุบเขา...

        ซึ่งในสถานที่แห่งนั้นนอกจากเครื่องบินรบที่เข้าถึงได้ในทันทีแล้วเหลือเพียงขีปนาวุธพิสัยไกลเท่านั้นที่เป็นเครื่องมือจัดการ...

        นั่นหมายความว่า หากการเข้าจับกุมไม่สำเร็จเรื่องเดียวที่ทำได้ก็คือการปูพรมทิ้งระเบิด...กำจัดสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเหล่านี้ให้สิ้นซากก่อนที่พวกมันจะทันได้ควบคุมพลังที่รับมาอย่างสมบูรณ์

        “เข้าใจก็ดีแล้ว”

        สื่อเหิงเอ๋อกวาดสายตามองทุกคนก่อนจะสั่งการเฉียบขาดทันทีว่า

        “ส่งพิกัดแจ้งไปยังกองทัพอากาศและมอบอำนาจเด็ดขาดในการกำจัดให้กับพวกเขา”

        เมื่อพูดมาถึงตรงนี้น้ำเสียงของสื่อเหิงเอ๋อพลันเย็นเยียบลง พร้อมกับเสริมว่า“ฉันไม่ต้องการเห็นสัตว์กลายพันธุ์ที่มีพรสวรรค์อย่างนั้นมีชีวิตรอดอยู่ในผืนป่าได้จนถึงวันพรุ่งนี้”

        “รับทราบครับ!”

        เสียงขานรับดังกึกก้องพร้อมกันหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีอำนาจล้นมือในยุคสมัยใหม่ได้เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

        ......

        ในขณะเดียวกัน ณ ส่วนลึกของหุบเขาแห่งนั้น

        แรงสั่นสะเทือนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเพียงชั่วอึดใจ หน้าผาขนาดมหึมาก็พังทลายลงมา

        “ครืน...”

        พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหวบึงน้ำลึกภายในหุบเขาถูกฝังกลบอยู่ใต้ผืนพสุธาทั้งหมด

        ทว่าท่ามกลางความโกลาหลอันน่าหวาดหวั่นนี้ความผันผวนของพลังวิญญาณบนท้องฟ้ากลับไม่มีทีท่าลดน้อยลงแต่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

        วังวนพลังวิญญาณที่เข้มข้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพวยพุ่งลงมาเบื้องล่าง

        ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือวังวนพลังวิญญาณเหล่านี้กลับพัดพามวลศิลาขนาดยักษ์ให้ลอยละลิ่วขึ้นมาด้วย...

        หากมองจากระยะไกลราวกับมีพายุทอร์นาโดที่เปี่ยมด้วยอำนาจลี้ลับกำลังหมุนวนอยู่

        ทว่าในวินาทีนั้นเอง

        “โฮก...”

        เสียงคำรามอันพิสดารแผดดังขึ้นราวกับกำลังแสดงความปรีดา

        เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไปปรากฏเงาดำขนาดมหึมาลอยตระหง่านอยู่ใจกลางพายุหมุนแห่งพลังวิญญาณนั้น

        แม้จะไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดแจ้งทว่าเค้าโครงที่เผยออกมารางๆก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ

        ลำตัวมีความยาวร่วมสี่สิบถึงห้าสิบเมตรใหญ่โตกว่าตะขาบเงินที่มีความยาวร่วมยี่สิบเมตรถึงหนึ่งเท่าตัว

        “นี่มันตัวประหลาดอะไรกันเนี่ย?”

        ด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนักบินประจำเครื่องบินรบที่เพิ่งเดินทางมาถึงท่ามกลางม่านหมอกอุทานออกมาอย่างขวัญเสียเมื่อเห็นภาพอันน่าหวาดหวั่นเบื้องล่าง

        เกือบห้าสิบเมตรอย่างนั้นเหรอ?

        มันดูราวกับตึกสูงระฟ้าที่ลอยตัวอยู่ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเร้นกายอยู่ในพายุหมุนยิ่งขับให้ออร่ารอบกายดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นไปอีก

        อย่างไรก็ตาม แม้จะรู้สึกหวาดกลัวเพียงใดทว่าหน่วยรบทางอากาศก็ยังคงรีบส่งสัญญาณภาพกลับไปยังศูนย์บัญชาการของสหพันธรัฐในทันที

        ทว่าในวินาทีนี้สิ่งที่นักบินเหล่านี้มิอาจล่วงรู้ได้เลยก็คือร่างมหึมาที่ซ่อนเร้นอยู่ในพายุหมุนนั้นกลับกำลังเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ดูละม้ายคล้ายมนุษย์ออกมา

        “มนุษย์...”

        น้ำเสียงอันพิสดารดังกึกก้องไปในอากาศนัยน์ตาสีเหลืองอำพันในแนวตั้งคู่หนึ่งที่เย็นเยียบดุจดวงไฟโคมจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้าด้วยประกายตาอันเยือกเย็น

        สำหรับจระเข้จักรพรรดิแล้วมนุษย์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแปลกใหม่สำหรับมัน

        เจ้าหนุ่มที่ชื่อชิงกังก็คือมนุษย์เช่นเดียวกัน

        ทว่าน่าเสียดาย...ที่พวกมันกลุ่มนี้กลับพกพาเจตนาร้ายมาด้วย

        จระเข้จักรพรรดิแค่นยิ้มหยันอยู่ในใจมันย่อมรู้ซึ้งถึงสถานะของตนเองดี

        แต่ต้องยอมรับเลยว่าในฐานะสัตว์กลายพันธุ์ประเภทย้อนสายเลือดบรรพกาลขนาดร่างกายของมันกลับเติบโตได้รวดเร็วเกินไปจนแม้แต่ตัวมันเองก็ยังรู้สึกไม่คุ้นชิน

        หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาดร่างกายขนาดมหึมาเช่นนี้ คงจะกลายเป็นเป้านิ่งชั้นดีให้พวกมนุษย์จู่โจมสินะ

        “เฮ้อ...”

        จระเข้จักรพรรดิลอบถอนหายใจในที่สุดมันก็เข้าใจถ่องแท้แล้วว่าเหตุใดท่านเทพต้นไม้จึงต้องเพียรควบคุมอัตราการเติบโตของร่างกายให้คงที่

        ไม่ใช่ว่าไม่ปรารถนาจะเติบใหญ่แต่ทั้งหมดมันคือความไม่กล้าเอาตัวเองไปเสี่ยงต่างหาก

        แน่นอนว่ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เช่นกัน

        นั่นคือขนาดร่างกายอันมหึมานี้ได้มอบพละกำลังที่เหนือกว่าจินตนาการให้กับตัวมันอย่างมหาศาล

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหางที่ยาวยี่สิบเมตรกว่าของจระเข้จักรพรรดิก็เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบม้วนคว้าเอาก้อนหินขนาดยักษ์ขึ้นมา

        ชั่วอึดใจถัดมา...

        “เปรี้ยง!” เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวก้อนหินภายใต้แรงสะบัดหางอันทรงพลังของจระเข้จักรพรรดิได้กลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับดาวตกที่ย้อนศรลงมา

        “ระวัง!”

        เสียงอุทานแผดดังขึ้นกะทันหันในหูฟังของนักบินทว่าก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัวหรือหักหลบภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับมีเพียงเงาดำขนาดยักษ์ที่พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว

        จากนั้น...

        “บึ้ม!”

        เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นเครื่องบินรบระเบิดกลางท้องฟ้ากลายเป็นลูกไฟกลางอากาศพริบตานั้นนักบินไม่มีโอกาสได้ตอบโต้หรือร้องขอชีวิตแม้แต่น้อย