เกิดใหม่ในยุค 80 พลิกชีวิตแสนตกอับของคุณหนูสกุลหลิน

        หลินซินอวี่ตั้งใจจะกลับไปอยู่กับหลี่หยวนเหอพร้อมลูกสาวแต่เมื่อเห็นน้องชาย น้องสาวและพ่อต่างพยายามเรียกร้องความยุติธรรมให้เธออย่างสุดกำลัง เธอจึงจำต้องขัดใจตนเองไม่กลับไปกับสามีในตอนนี้

        การที่ไม่ได้ตัวหลินซินอวี่กลับไปทำให้หลี่หยวนเหอผิดหวังเป็๞อย่างมาก

        หลี่หยวนเหอห่อเหี่ยวกลับถึงบ้าน

        เมื่อย่าหลี่รู้ว่าครอบครัวหลินจะให้เธอไปขอโทษซินอวี่ถึงที่บ้านเธอก็หน้าบูดเป็๞ตูดลิง “ครอบครัวหลินถึงกับจะให้ฉันไปขอโทษหลินซินอวี่ถึงที่บ้านเลยหรือนี่มันมากเกินไปแล้วนะ?”

        หลี่หยวนเหอพึมพำอย่างขุ่นเคือง“ก็ซินเยวี่ย เด็กสาวคนนั้นแหละตัวดียุให้พ่อตาและน้องเมียมาสร้างความลำบากให้พวกเรา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอป่านนี้ฉันคงพาซินอวี่กับเจาตี้กลับมาแล้ว”

        เมื่อย่าหลี่ได้ยินว่าซินเยวี่ยเป็๞ตัวการเธอก็แค่นเสียง “ยัยเด็กนี่ร้ายกาจจริงๆฉันจำได้ว่ายัยนั่นก็เหมือนเมียแก เป็๞พวกอ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่เจอกันไม่กี่วันทำไมถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ไปได้”

        หลี่หยวนเหอพูดอย่างหงุดหงิด“ใครจะไปรู้ล่ะ แต่ซินเยวี่ยร้ายกาจจริงๆ ไม่ยอมง่ายๆ หรอกหรือว่าแม่จะไปบ้านหลินสักหน่อย ซินอวี่กับเจาตี้อยู่ที่นั่นนานๆมันก็ไม่ดีไม่ใช่เหรอ”

        แน่นอนว่าย่าหลี่ไม่มีทางไปขอโทษลูกสะใภ้ถึงที่บ้านถึงแม้ว่าเธอจะไม่ถูกต้อง แต่เธอก็ไม่อยากเสียอำนาจของแม่สามีต่อหน้าลูกสะใภ้

        ย่าหลี่คิดว่าอีกไม่กี่วันซินอวี่คงพาลูกกลับมาเอง

        เธอคิดว่าตนเองรู้จักลูกสะใภ้ดีรู้จักครอบครัวหลินดี แต่เธอไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปห้าวันแล้วซินอวี่กับเจาตี้ก็ยังไม่กลับมา

        ในขณะเดียวกันเ๱ื่๵๹ที่ย่าหลี่ใส่ร้ายลูกสะใภ้ขโมยไก่ตัวใหญ่ ก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน

        ถึงแม้ว่าบ้านหลี่กับบ้านหลินจะไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแต่สองหมู่บ้านก็อยู่ใกล้กันมาก

        เ๱ื่๵๹นี้ได้แพร่กระจายไปในสองหมู่บ้านแล้ว

        ย่าหลี่ถูกตราหน้าว่าเป็๞คนใส่ร้ายลูกสะใภ้ทารุณลูกสะใภ้ มีชื่อเสียงที่ไม่ดี

        ด้วยแรงกดดันจากกระแสสังคมย่าหลี่จึงจำต้องนำสิ่งของไปที่หมู่บ้านเฉวียนสุ่ย

        ไปบ้านญาติทั้งที จะไปมือเปล่าได้อย่างไรย่าหลี่จึงไปซื้อบะหมี่แห้งสองจิน ขนมปังกรอบสองจิน และเหล้าขาวสองขวด

        ของสามอย่างนี้ใช้เงินไปไม่น้อยเลยทีเดียวคิดแล้วเธอก็เจ็บใจแทบตาย

        แต่ก็ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้ตัวเองไปทำให้ลูกสะใภ้และญาติโกรธล่ะ

        ตอนที่ย่าหลี่มาถึงซินเยวี่ยกำลังสอนเจาตี้ใช้ไม้เขี่ยเขียนหนังสือบนดินอยู่ในสนาม

        เมื่อเห็นย่า เจาตี้ก็รีบวางไม้ในมือแล้ววิ่งเข้าไปหา “ย่า ย่า”

        ย่าหลี่ไม่ค่อยชอบหลานสาวคนนี้ตอนที่ซินอวี่ตั้งท้อง เธอไปวัดจุดธูปขอพรหลายครั้งหวังว่าพระโพธิสัตว์จะคุ้มครองให้ลูกสะใภ้คลอดหลานชายตัวอ้วนให้ตนแต่พอเด็กคลอดออกมากลับเป็๲เด็กผู้หญิง ย่าหลี่ก็ไม่แม้แต่จะมอง แล้วเดินจากไป

        ถึงแม้ว่าย่าจะไม่สนิทกับตนแต่เจาตี้ก็ยังคงกระตือรือร้นกับย่าเป็๞อย่างมาก

        “ป้ามาได้ยังไง คิดถึงหลานสาวเหรอ?”ซินเยวี่ยรู้ว่าย่าหลี่มาขอโทษ แต่ก็แสร้งทำเป็๲ไม่รู้เ๱ื่๵๹

        ถึงแม้ว่าในใจของย่าหลี่จะเกลียดซินเยวี่ยแทบตายแต่สีหน้าของเธอก็ยังคงยิ้มแย้ม “ใช่แล้วฉันคิดถึงซินอวี่กับเจาตี้ พวกเขามาอยู่ที่นี่นานแล้ว ควรกลับไปได้แล้ว”

        “ถ้าอย่างนั้นเชิญป้าเข้าไปนั่งในบ้านก่อนนะแม่กับพ่อไปทำไร่อยู่ เดี๋ยวฉันไปเรียกพวกเขามา” หลังจากเชิญย่าหลี่เข้าไปในบ้านแล้วซินเยวี่ยก็ไปที่ไร่

        ซินเยวี่ยจงใจให้ย่าหลี่ได้รับบทเรียนเล็กน้อยเธอไม่ได้รีบไปเรียกพ่อแม่และซินอวี่กลับมาในทันทีแต่กลับเดินวนเวียนอยู่ข้างนอกหลายรอบ เสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะไปเรียกคนจากไร่

        ย่าหลี่รออยู่ในบ้านหลินเป็๲เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงจึงได้เห็นเงาของซินอวี่ลูกสะใภ้

        ก่อนหน้านี้สองสามีภรรยาบ้านหลินยังให้เกียรติญาติฝ่ายลูกเขยแต่ครั้งนี้พวกเขากลับดูเ๶็๞๰าซินเยวี่ยกำชับพ่อและแม่หลายครั้งว่าต้องให้ย่าหลี่รู้ถึงความร้ายแรงของเ๹ื่๪๫นี้ต้องให้รู้ว่าครอบครัวของลูกสะใภ้มีขอบเขตและหลักการแล้วต่อไปย่าหลี่ก็จะไม่กล้าปฏิบัติต่อซินอวี่เหมือนลูกพลับอ่อนอยากจะบีบก็บีบได้ตามใจชอบอีก

        ย่าหลี่เป็๲คนรู้จักประนีประนอมเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของคนบ้านหลิน เธอก็รีบจับมือซินอวี่แล้วเริ่มขอโทษ

        “ซินอวี่ แม่เข้าใจผิดไป แม่ขอโทษอย่าถือสาแม่เลยนะ แกก็รู้ว่าแม่เลี้ยงไก่ตัวนั้นมาหลายปีแล้ว ผูกพันกับมันพออยู่ๆ มันหายไป แม่ก็เลยร้อนใจ ก็เลย…”

        เมื่อซินอวี่เห็นว่าแม่สามีที่เอาแต่ใจและแข็งกร้าวกลับมาขอโทษตนแถมยังทำต่อหน้าคนมากมาย เธอก็รู้สึกประหลาดใจและปลาบปลื้มใจ เธอรีบพูดว่า“แม่ ในเมื่อเ๱ื่๵๹นี้เป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด เมื่อเข้าใจผิดกันแล้วเราก็อย่าพูดถึงมันอีกเลย”

        ซินอวี่เป็๞คนที่พูดจาดีมาโดยตลอดตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอถูกแม่สามีกดขี่ข่มเหงแถมยังรู้สึกด้อยค่าที่ตนเองคลอดลูกสาว เ๹ื่๪๫นี้ถ้าไม่ได้ซินเยวี่ยป่านนี้เธอคงกลับไปใช้ชีวิตกับหลี่หยวนเหอแล้ว แต่พอผ่านเ๹ื่๪๫นี้ไปซินอวี่ก็เข้าใจแล้วว่า แท้จริงแล้วแม่สามีที่ดูเหมือนยิ่งใหญ่ต่อหน้าตนก็เป็๞แค่เสือกระดาษ

        พ่อหลินกระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“แม่สามี ลูกสาวคนโตของพวกเราเมื่อแต่งงานไปอยู่บ้านคุณก็เป็๲คนของบ้านคุณแล้ว หากเธอทำผิด คุณในฐานะผู้ใหญ่จะตีจะด่าก็ทำได้แต่จะมาใส่ร้ายเธอไม่ได้ ลูกสาวของหลินซื่อเหลียงคนนี้ ฉันรู้ดีหากซินอวี่มีข้อเสียในด้านอื่น ฉันก็ยอมรับ แต่ไม่มีทางที่เธอจะทำเ๱ื่๵๹ลักเล็กขโมยน้อยอย่างแน่นอนครอบครัวหลินของพวกเราอาจจะยากจนแต่ก็ไม่ได้ยากจนถึงขนาดที่ไม่มีเงินซื้อไก่ตัวใหญ่ตัวเดียวได้ เ๱ื่๵๹ไก่ครั้งนี้โชคดีที่มันกลับมาเอง คืนความบริสุทธิ์ให้กับซินอวี่ หากไก่ไม่กลับมาหลินซินอวี่คนนี้คงต้องสวมหมวกโจรไปแล้ว”

        แม้ว่าน้ำเสียงของพ่อหลินจะอ่อนโยนแต่ก็เต็มไปด้วยความชอบธรรมและหนักแน่น