ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่56 เสี่ยวไป๋ฟื้นแล้ว

     เมื่อชักแม่น้ำทั้งห้าขึ้นมาพูดในที่สุดกู่เทียนก็ยื้อเย่จื่อเฉินเอาไว้ได้

     แต่ภายในใจของเขา ก็ยังมั่นใจว่าสาเหตุที่เย่จื่อเฉินโกรธเมื่อครู่นี้เป็นเพราะเขาไปพูดประจบแต่มันก็คือเรื่องจริง

      “สรุปว่านายอยากคุยอะไรกับฉันกันแน่?”

     เย่จื่อเฉินนั่งพิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย

     ส่วนข้างบนหัวของกู่เทียน หลิวฉิงกำลังลอยอยู่พร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาไม่หยุดซึ่งความจริงแล้วเย่จื่อเฉินคือตัวต้นคิด

     ถ้าปล่อยให้เจ้านี่พูดไปเรื่อย จะทำให้เขายิ่งแย่ลงไปอีก

     “คือว่า…ช่วยบอกให้คนสวยที่อยู่บนหัวผมเลิกซนได้ไหม?”

     …

     ไม่ว่าจะเป็นเย่จื่อเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรือว่าหลิวฉิงที่กำลังลอยอยู่ต่างก็อึ้งไป

     “นาย…”

     เย่จื่อเฉินจ้องเขาเขม็ง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วไม่พูดอะไรกู่เทียนเลิกคิ้วยิ้มแล้วไหวไหล่พูด

      “คุณชายเย่ เราเป็นพวกเดียวกัน”

     หลังจากส่งสายตาให้หลิวฉิงเป็นเชิงบอกให้เธอกลับเข้าไปในเนตรมังกรของตัวเองแล้วเย่จื่อเฉินจึงได้เลียริมฝีปากที่แห้งผาก ความแปลกใจปรากฏขึ้นในดวงตา

      “นายมองเห็นเธอเหรอ?”

      “ใช่ครับแล้วผมก็ยังรู้อีกด้วยว่าเธอเป็นวิญญาณผีสาวที่ยังไม่สิ้นอายุขัย” รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นที่มุมปากของกู่เทียน แล้วจึงพูด “คุณชายเย่สามารถอยู่ใกล้เธอได้ขนาดนี้ แถมยังมีของวิเศษที่สามารถเก็บเธอเอาไว้ได้แบบนี้คุณชายเย่ยังจะบอกว่าเราไม่ใช่พวกเดียวกันอยู่อีกไหม?”

     เย่จื่อเฉินเงียบไป

     ดูท่าว่าเจ้าเด็กไอคิวต่ำคนนี้จะมองว่าเขาเป็นคนกันเองแล้ว หลังจากที่คิดใคร่ครวญอยู่สักพักเย่จื่อเฉินจึงได้เปิดปากพูด

     “โอเค เรามันพวกเดียวกันจริงๆ นั่นแหละ ว่าแต่ที่นายมาหาฉันนี่ต้องการอะไรกันแน่?”

      “ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกครับ” กู่เทียนจับเครื่องดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มไปหนึ่งอึกแล้วจึงพูด “ครั้งนั้นตอนที่คุณชายเย่อยู่ที่ร้านบาร์บีคิว ผมก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย”

     “ฟู่เฉิงหมิงส่งมาเหรอ?”

     เมื่อนึกถึงร้านบาร์บีคิว ตอนนั้นสถานการณ์ก็กำลังร้ายแรงอยู่จริงๆแต่กู่เทียนไม่เหมือนคนประเภทที่ต้องเลียแข้งเลียขาเพื่อผูกมิตร

      “เขาให้นายมาหาฉันทำไม อยากกำจัดฉันงั้นเหรอ?”

     กู่เทียนเลิกคิ้วขึ้นคิดไม่ถึงเลยว่าเย่จื่อเฉินจะสามารถมองได้ขาดว่าฟู่เฉิงหมิงเคยมาหาเขาจากคำพูดเพียงแค่ไม่กี่คำ

     ซึ่งมันทำให้เขายิ่งแน่ใจกับความคิดที่จะทำความรู้จักกับเย่จื่อเฉิน

    “ฟู่เฉิงหมิงเคยมาหาผมจริง แต่หลังจากที่เห็นคุณในร้านบาร์บีคิวผมก็ถอนตัว”

      "แล้วนายมาหาฉันทำไม?”

      “ก็แค่อยากทำความรู้จักสักหน่อย อยากเป็นเพื่อนด้วย”

     “ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนาย”

     เย่จื่อเฉินมองค้อนกู่เทียน แล้วจะเดินออกไปนอกร้านอาหาร

     กู่เทียนรีบก้าวเท้าตามไป แล้วพูด “ทำไมล่ะ? หรือว่ามีตรงไหนที่ผมทำให้คุณชายเย่ไม่พอใจ?”

      “คนแก่ที่ไปหาฉันที่มหาลัยวันนั้นเป็นคนของนายสินะ?”

      “ใช่ครับ”

     “ตอนนั้นเขาคุกคามคนในครอบครัวของฉัน ฉันเกลียดคนที่คุกคามครอบครัวของฉันที่สุด”

      “ไม่ได้มีเจตนาร้ายแน่นอนครับ” กู่เทียนยิ้มฝืนแล้วอธิบาย “ผมไม่ได้จะคุกคามคนในครอบครัวของคุณชายเย่เลยด้วยซ้ำ”

     “อ้อเหรอ แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายอยู่ดี”

     “ทำไมละครับ?”

     “คิดเอาเอง”

     ทิ้งไว้เพียงคำพูดเดียว เย่จื่อเฉินก็เอาโทรศัพท์ออกมาดูเวลา ก่อนจะหายเข้าไปในฝูงชนของห้างสรรพสินค้า

     ของขวัญวันเกิดของเถียนเถียนยังไม่ได้ซื้อเลยเขาจะเอาเวลาไปสนใจคนไอคิวติดลบแบบนี้ได้ยังไง

     กู่เทียนยืนคิดอยู่กับที่ตั้งนาน คิดไปคิดมา…

     เขาก็คิดไปถึงเซี่ยเขอเข่ออีกแล้ว

     เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว กู่เทียนก็หันไปพูดใส่โทรศัพท์

     “ช่วยฉันหาข้อมูลใครคนหนึ่งหน่อย”

     ได้ตุ๊กตาบาร์บี้กลับบ้านมาหนึ่งตัว เย่หรงตกอยู่ในอาการอ้ำอึ้งเมื่อเห็นตุ๊กตาบาร์บี้ในมือเย่จื่อเฉิน

     “จื่อเฉิน ลูกชอบของแบบนี้ด้วยเหรอ?”

     ตุ๊กตาบาร์บี้คือของขวัญวันเกิดที่เย่จื่อเฉินเลือกให้เถียนเถียนจากห้างสรรพสินค้าเขากลัวว่าคนในหอจะคิดเป็นอื่น จึงได้เอาตุ๊กตามาที่บ้านด้วย

     แต่คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่แม่แท้ๆ ของเขาเองยังไม่เชื่อในตัวเขาเลย

     “อันนี้ให้คนอื่นครับ”

     เย่หรงได้ยินคำอธิบายก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเย่จื่อเฉินแอบถอนหายใจคนเดียวอย่างจนปัญญา แล้วเอ่ยถาม

     “เสี่ยวไป๋ตื่นแล้วเหรอครับ?”

     “ยังเลย ยังหลับอยู่เลย”

     ดวงตาของเย่หรงฉายแววกังวลออกมา หลายวันมานี้เสี่ยวไป๋อยู่กับเธอตลอดบวกกับเสี่ยวไป๋นั้นเป็นหมาที่ฉลาดเธอจึงผูกพันและรักมันมาก

     ช่วงนี้อาการของเสี่ยวไป๋ทำให้เธอค่อนข้างเป็นกังวล

     “ผมจะไปดูมันหน่อย”

     เย่จื่อเฉินตอบกลับไปหนึ่งประโยคแล้วก็เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้านเย่หรงเพียงพยักหน้า

     “อีกเดี๋ยวไม่ต้องกลับหอแล้วนะลูก เย็นนี้แม่ทำหมูน้ำแดงไว้ให้ด้วย”

      “ครับ”

     หลังจากที่รับเย่หรงมาอยู่ที่นี่ เวลาที่เย่จื่อเฉินจะได้อยู่กับเธอยิ่งน้อยลงไปอีกพอเห็นสีหน้าที่เฝ้ารอคอยของแม่ เขาก็ปฏิเสธไม่ลง

     เมื่อได้ยินคำตอบยืนยันของเย่จื่อเฉิน เย่หรงก็ยิ้มออกมาทันทีจากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินออกไปนอกบ้าน

     เสี่ยวไป๋ยังคงหลับสนิทอยู่บนฟูกเล็กๆ ของมันนานขนาดนี้แล้วยังไม่ลุกอีกจนแม้แต่เย่จื่อเฉินก็ยังเป็นห่วง

     หลังจากที่นั่งลงบนโซฟาพร้อมมองดูเสี่ยวไป๋อีกครั้ง เย่จื่อเฉินจึงเรียกหลิวฉิงออกมา

      “ปลอดภัยแล้วเหรอ?”

     หลิวฉิงแอบโผล่หัวออกมามองไปรอบๆหลังจากที่เห็นว่าเป็นบ้านของเย่จื่อเฉิน เธอถึงได้ลอยออกมาอย่างสบายใจ

     “เด็กนั่นบอกว่าเขาชื่อกู่เทียนใช่คนที่มาจากที่เดียวกันกับคุณตากู่คนนั้นที่เธอรู้จักหรือเปล่า?”

      “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง แต่ในเมื่อเขามองเห็นฉันแถมยังใช้แซ่กู่ก็น่าจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแหละมั้ง”

     หลิวฉิงหันไปเบ้ปากใส่เย่จื่อเฉิน แล้วจึงลอยไปลอยมาอยู่ในบ้าน

     เย่จื่อเฉินปล่อยให้เธอลอยไปลอยมาภายในบ้าน แล้วค่อยๆจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

     ตอนนี้มีคนที่มีพลังเหนือธรรมชาติปรากฏขึ้นมาในชีวิตของเขาแล้วมีความเป็นไปได้มากว่ากู่เทียนอาจจะเป็นคนที่ผู้การหลิวและคนอื่นอีกหลายคนเคยพูดถึง…

     คนที่มาจากที่นั่น

     ไม่ทันไรก็ได้ติดต่อกับคนที่อยู่ที่นั่นแล้ว และไม่รู้เลยว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี

     สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ อย่าคิดมาทำลายหลิวฉิงก็แล้วกัน

     ในคำพูดของกู่เทียนตอนนี้มีเบาะแสสำคัญหลายอย่างหลุดออกมา

     เขาบอกว่าหลิวฉิงเป็นวิญญาณผีสาวบริสุทธิ์แถมยังพูดอีกด้วยว่ายังไม่สิ้นอายุขัย

     ในคำพูดนี้มันจะต้องมีปัญหาอะไรอยู่แน่ๆ

     ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่จงใจพูดถึงสองอย่างนี้ แค่พูดว่าเอาวิญญาณผีสาวมาด้วยก็พอแล้ว

     ในขณะที่เย่จื่อเฉินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นพลังงานมหาศาลก็ปรากฏขึ้นมาภายในบ้าน

     พอเย่จื่อเฉินลืมตาขึ้น ก็เห็นเสี่ยวไป๋ที่นอนอยู่บนฟูกอันเล็กที่ตอนนี้ขนทั้งตัวของมันลุกพรึบขึ้นมา

     หลิวฉิงก็รู้สึกถึงความประหลาดจนลอยเข้าไปดูเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างล่าง

     “เสี่ยวไป๋เป็นอะไร?”

     “เธอถามฉัน แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง?”

     เย่จื่อเฉินทำหน้าตาย ถ้าเขาไม่มีแชทกลุ่มนั้นเขาก็ยังเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นแหละ

     ปัญหาใหญ่แบบนี้ เขาจะไปรู้ได้ยังไง

     “ฮ่า สบายเป็นบ้าเลย”

     เสี่ยวไป๋ยังคงอยู่ในร่างของหมาพุดเดิ้ล แต่ที่ทำให้ตกตะลึงก็คือ…

     มันพูดได้

     “เสี่ยวไป๋!”

     เย่จื่อเฉินไม่สามารถซ่อนอาการตกใจของตัวเองได้ เขาเบิกตาโตแล้วตะโกนเรียกเสี่ยวไป๋

     “อ้าว เจ้านาย”

     เสี่ยวไป๋สะบัดหางแล้วกระโดดออกมาจากที่นอนด้วยสีหน้าที่สรรเสริญเยินยอ

     “เจ้านาย ต่อไปนี้ท่านคือพ่อของข้า ท่านให้ข้าทำอะไรข้าก็จะทำ”

     ให้ตายสิ หมาพูดได้…

     นี่ถ้าถ่ายเป็นคลิปสั้นๆ แล้วอัพลงเว่ยป๋อไม่กี่นาทีต้องติดเทรนด์เว่ยป๋อแน่

     แต่คำว่าพ่อของเสี่ยวไป๋ทำให้เย่จื่อเฉินหน้าบึ้งตึงก่อนจะยกมือขึ้นตบหัวมันแล้วด่า

     “ใครเป็นพ่อแก! ฉันไม่มีลูกชายเป็นหมาอย่างแกหรอกนะอย่าพูดมาก ได้กินอาหารของสุนัขสวรรค์แล้ว แกน่าจะพัฒนาขึ้นแล้วใช่ไหม”

      “นั่นมันแน่อยู่แล้ว” เสี่ยวไป๋ยกหัวเล็กๆนั้นขึ้นอย่างเย่อหยิ่งอวดดี แต่ที่ได้รับกลับมาก็คือฝ่ามือทั้งห้านิ้วของเย่จื่อเฉินอีกครั้ง

      “อย่ามาโม้! บอกมา เรียนรู้ทักษะอะไรมาบ้าง”