ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 30

“ที่นี่ใหญ่กว่าที่คิด”

แม้จะไม่ใช่เมืองที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพง แต่พื้นที่เท่านี้ก็ถือว่าเป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ในอะเกลลัน

“ถ้าไม่ข้ามหุบเขาไปก็จะไม่มีหมู่บ้านอื่นอยู่ใกล้ ๆ นี้เลย และทหารตรงป้อมปราการมักจะแวะมาอยู่บ่อย ๆ” มิเกลพูดราวกับว่าเขารอที่จะพูดอยู่แล้ว

“เหมือนจะไม่มีฝูงหมาป่าบุกมาโจมตีเลยนะ อย่าบอกนะว่าไม่มีทหารประจำอยู่ในหมู่บ้านแบบนี้?” เมฟถามเสียงต่ำ

เธอยังคงยืนตัวตรงอยู่โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องเข้ามา

ทุกครั้งที่ม้าของเธอขยับ หัวของแอนดอล์ฟที่แขวนอยู่ด้านหลังอานก็แกว่งไปมาด้วย

“มีทหารประจำการแวะเวียนมาเรื่อย ๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามาพักผ่อนกัน” มิเกลตอบอย่างละเอียดและสุภาพ “และลูกชายผู้ใหญ่บ้านก็เสียชีวิตตรงถนนที่เราผ่านมาเมื่อกี้ เขาเป็นคนที่พกมีดไปมาและแกล้งทำตัวเป็นอันธพาล”

มิเกลนำทางได้ดีกว่าที่ทุกคนในกลุ่มคิด เขานำทางและพาไปยังเส้นทางที่เร็วที่สุดและรู้ข่าวลือหรือสถานการณ์ในระแวกนั้นเกือบหมด คณะเดินทางได้ใช้เวลาที่เหลือในตอนกลางคืนอย่างสงบสุขก็เป็นเพราะเขาทั้งนั้น

แน่นอนว่าอีอันก็เป็นแบบนั้น มันเป็นทักษะของทหารรับจ้างที่รอดชีวิตมาเป็นเวลานานควรมี แม้จะไม่เท่าอีอัน แต่มิเกลก็โดดเด่นในด้านนี้

“ยังไงก็ต้องขอบคุณที่ทำให้ได้นอนหลับสบายในค่ำคืนนี้ ได้กินข้าวที่เป็นมื้ออาหารจริง ๆ และยังได้อาบน้ำด้วย”

เสียงของฟิลลิปก็สดใสเช่นกัน

มิเกลพูดเสริม “โรงเตี๊ยมที่นี่อาหารอร่อยใช้ได้ เบียร์ก็อร่อยมากเช่นกัน อาจเป็นเพราะที่นี่ทำไร่ข้าวสาลี รสชาติเลยอร่อยถูกปาก”

“โอ้…เบียร์งั้นเหรอ ตั้งตารอเลยนะเนี่ย”

คิ้วของฟิลลิปกระตุก

อย่างว่า พวกสนใจแต่ของกิน

“ทำภารกิจให้เสร็จก่อนเถอะ”

“รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง”

มิเกลพยักหน้ารับคำดุของอีอันราวกับเขาไม่ได้ใส่ใจ เขาชินกับการทำตามคำสั่งของอีอันได้แค่สองวันเท่านั้น

หลังจากเข้าไปในหมู่บ้าน อีอันก็หันไปมองฟิลลิป

“ตรวจสอบให้ละเอียดว่าพวกนั้นแบ่งเงินกันถูกต้องไหม ถ้ามีปัญหาอะไร เจ้าต้องรับผิดชอบ”

“ไว้ใจข้าได้เลย นายท่าน” ฟิลลิปตอบทันที

ดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด

ระหว่างที่อีอันอารมณ์ไม่ดีนั้น

“เอ่อ…นายท่าน…คือว่า” ฟิลิปค่อย ๆ พูดออกมา

“พูดให้มันชัด ๆ อย่ามัวตะกุกตะกัก”

“เมื่อกี้ได้ยินมาว่าที่นี่มีคอกม้าดี ๆ ด้วย เราเสียม้าไปสองตัว ข้าคิดว่าเราควรจะรีบหาม้าไว้”

“ทำไมถึงถามความเห็นแบบนั้นกับข้าล่ะ?”

“คือว่า…ข้าขอโทษ” ฟิลิปลังเล เขาก้มหัวลงและพูดออกมาทันที “...ข้าขอยืมเงินค่าม้าหน่อยขอรับ”

“…!”

อีอันขมวดคิ้วได้เพียงครู่เดียวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“โชคดีที่ข้าไม่ใช่ทหารรับจ้างที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย”

ฟิลลิปเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดประชดประชัน

“ถะ…ถ้างั้น…!”

“ข้าล้อเล่นน่ะ เก็บคำขอโทษเอาไว้เถอะ”

อีอันหยิบเหรียญทอง 2-3 เหรียญออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

“ทอนเงินมาให้หมดด้วย ม้าของข้าขออานนุ่ม ๆ ด้วย”

“แน่นอนขอรับ นายท่าน! ข้าจะเลือกอานม้าที่ดีที่สุดให้!” ฟิลลิปตะโกนออกมาทันทีที่รับเงิน

อำนาจของเงินที่นี่ยิ่งใหญ่เช่นกัน

เมฟถามขณะที่อีอันกำลังยิ้มอยู่ “ข้าติดหนี้ท่านอีกแล้ว อีอัน”

“เรื่องเล็กน้อย”

อีอันยักไหล่เบา ๆ เมื่อพิจารณาดูแล้ว เสียม้าไปตั้งสองตัว แต่ไม่มีใครตำหนิอะไร

“เจ้ามีอะไรที่จะทำต่อไหม?” เมฟถามต่อ

อีอันพยักหน้า “ได้ยินว่ามีเทวาลัยของลูโซลาร์ ข้าว่าจะแวะไปที่นั่น”

“เทวาลัยเหรอ งั้นจะแวะไปที่พักแรมแล้วไปด้วยกันไหม”

อีอันขมวดคิ้วลงเล็กน้อย “ไปด้วยกันงั้นเหรอ…? ท่านก็มีธุระต้องไปเทวาลัยด้วยงั้นเหรอ?”

“ไม่มีไรหรอก ข้าแค่อยากไปสวดแด่ลูโซลาร์ก่อนเดินทางไกลไปทำสงคราม”

“ถ้าเป็นแบบนั้น แยกย้ายกันไปดีกว่า” อีอันรีบพูดต่ออย่างรวดเร็วพร้อมกับแตะฝักดาบตรงเอว “ข้าต้องไปโรงตีเหล็กหลังจากทำธุระที่เทวาลัยเสร็จ อาจใช้เวลานานสักพัก แต่ถ้าท่านไม่อยู่ด้วยอีกคน ใครจะรู้ว่าสองคนนี้จะทำอะไรบ้าง”

“อืม…จริงด้วย ตามนั้น เข้าใจแล้ว” เมฟพยักหน้าด้วยสีหน้าเสียดาย

เกือบไปแล้ว อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

อีอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้จะไม่อยากบอกให้รู้ว่าตัวเองตั้งใจจะทำอะไรที่เทวาลัย แต่อัศวินคือคู่ต่อสู้ที่นักบวชจัดการได้ง่ายที่สุด อัศวินที่มีศรัทธาและยึดถือเกียรติยศมักจะอ่อนแอต่อนักบวช ถ้าไปกับเธอ มีแต่จะเสียเปรียบเปล่า ๆ

“ข้าจะสั่งให้เตรียมอาหารไว้ให้เจ้าด้วย อย่ากลับมาช้าล่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

“มิเกล ที่พักแรมอยู่ทางไหน?”

“ทางนั้นขอรับ นายท่าน”

เมฟหันหัวม้าไปตามทางที่มิเกลชี้ไป

ขณะที่ฟิลลิปวิ่งตามไปนั้น มิเกลก็เดินมาหาอีอัน

“เทวาลัยอยู่ด้านหลังของหมู่บ้าน ส่วนโรงตีเหล็กก็อยู่สุดตรอก”

“เข้าใจแล้ว ตอนที่ข้าไม่อยู่ อย่าคิดทำอะไรเหลวไหลเลยเชียว”

“ทำอะไร…เหลวไหลเหรอ ไม่หรอก…”

อีอันหันกลับมาแตะไหล่มิเกล ซึ่งอีกฝ่ายมีสีหน้าเจ็บแปลบ

เขาค่อย ๆ เดินไปตามถนนที่สกปรกและมีกลิ่นเหม็น แม้จะเป็นหมู่บ้านที่ค่อนข้างใหญ่ แต่สุขอนามัยก็ยังล้าหลัง สภาพของผู้อยู่อาศัยที่ผ่านไปมาก็ดูเหมือนขอทานในสายตาอีอันที่เป็นคนสมัยใหม่

‘ไหน ๆ ก็หลุดเข้ามาในเกมแล้ว ก็น่าจะหลุดไปอยู่ในเกมผจญภัยแฟนตาซีอย่างในการ์ตูนเด็กผู้ชายสิ’

อีอันไม่สบอารมณ์ขณะคิดไม่ตก เอาเวลาไปคิดถึงนักบวชที่จะพบกันในเร็ว ๆ นี้น่าจะดีกว่า เพราะมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นนักต้มตุ๋น ต่อให้ไม่ใช่นักต้มตุ๋นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก

‘อาจจะแย่กว่าพวกต้มตุ๋นก็ได้’

ในยุคมืดนี้ เหล่านักบวชและบาทหลวงที่บูชาเทพเจ้าก็คิดไม่ซื่อและเลวทรามเช่นเดียวกัน เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในโลกที่พระเจ้า ชีวิตหลังความตาย และปาฏิหาริย์มีอยู่จริง สิ่งสำคัญก็คือนักบวชเป็นพวกน่ารำคาญ เมื่อถึงจุดนั้น ก็ไม่ต้องการจะพูดอะไร เว้นแต่จะจำเป็นจริง ๆ

‘แต่ในความเป็นจริง ดูเหมือนว่าเทพเจ้าที่ให้ยืมพลังจะเป็นปัญหาที่สุด…’

อีอันที่กำลังคิดอยู่หยุดเดินทันที เมื่อถึงหน้าบ้านเก่าหลังเล็กหลังหนึ่ง ภายนอกดูซอมซ่อมาก

“โอ๊ะ…” มีบางอย่างขวางสายตาอีอัน “มาถูกทางแล้วนี่”

เขารู้สึกได้ถึงพลังศักดิ์สิทธิ์จากด้านในอย่างชัดเจนพอ ๆ กับของเมฟ

ลายดวงอาทิตย์ที่แกะสลักอย่างเลือนรางบนประตูแสดงให้เห็นว่าที่นี่เป็นเทวาลัยของลูโซลาร์

อีอันหมุนลูกบิดประตู เผยให้เห็นห้องสวดมนต์ขนาดเล็กที่ดูเหมือนแค่นั่ง 20 คนยังลำบาก

สายตาของอีอันกวาดมองไปเรื่อย ๆ และหยุดที่รูปปั้นหินผู้หญิงคุกเข่าและยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหนือหัวตั้งอยู่ท้ายห้อง ใบหน้าของเธอถูกคลุมด้วยเสื้อคลุม

มีพลังศักดิ์สิทธิ์แผ่ออกมาจากมือของรูปปั้นนั้นพร้อมกับแสงที่เลือนราง

“มีรูปปั้นในที่แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย...”

อีอันหยุดยืนอยู่ข้างหน้าก่อนจะมองแสงที่กำลังแผ่ออกมาบนกำปั้น เป็นปาฏิหาริย์ที่แท้จริงที่ไม่มีทั้งพลังเวทและวัตถุเรืองแสงให้เห็น

อีอันยิ้มมุมปาก

นั่นหมายความว่าในที่สุดก็ชำระล้างแก่นพลังเวทได้แล้ว

“…?”

ตอนนั้นเอง แสงที่มือของรูปปั้นเริ่มสว่างขึ้นแล้วแผ่ล้นออกมาทันที รูปปั้นส่องแสงระยิบระยับราวกับอาบแสงอาทิตย์ยามเช้า

…ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงเป็นแบบนี้?

ระหว่างที่อีอันกำลังเงยหน้า

“เลยเวลาสวดแล้วเหรอ”

เสียงเรียบ ๆ ดังมาจากด้านหลัง

อีอันหันไปมองตามเสียง

ชายวัยกลางคนสวมชุดบาทหลวงสีขาวยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับขมวดคิ้ว อีกฝ่ายปรากฏตัวด้วยสีหน้าหยิ่งยโสพร้อมกับจี้สีทองรูปร่างเหมือนพระอาทิตย์ห้อยอยู่ที่คอ 

สมแล้ว ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลย อีอันพูดในใจ

“ท่านเป็นบาทหลวงของเทวาลัยนี้เหรอ”

“อย่างที่เห็น นี่ไม่ใช่เวลาเข้าออก เว้นแต่ท่านจะมีธุระอะไรพิเศษ”

เสียงของนักบวชที่เดินเข้ามาอย่างเย็นชาเงียบลงทันที สายตาของเขาจับจ้องไปยังรูปปั้นที่เปล่งประกายอยู่เหนือไหล่ของอีอัน แล้วอ้าปากอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง

“พระเจ้าลูโซลาร์…”

หลังจากนักบวชถอนหายใจก็หันมาเผชิญหน้ากับอีอันอีกครั้งด้วยสายตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความกดดัน

ริมฝีปากของเขาขยับขึ้น

“สาวกแห่งเทพธิดาผู้เปล่งประกายมาทำอะไรในถิ่นทุรกันดารนี้?”

อีอันขมวดคิ้วทันที

“สาวก…?”

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกเนี่ย