ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

"ส่วนหัวหน้ากราฟ...ถูกส่งตัวไปรักษาในอาณานิคมแล้ว หลังจากการปะทะครั้งล่าสุดกับพวกสมาคมใต้ดิน หัวหน้าบาดเจ็บหนักจากการปะทะเข้าไปเต็ม ๆ"

นาฟฟังแล้ว ความรู้สึกหน่วง ๆแผ่ซ่านในอกเมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่กำลังย่ำแย่ขึ้นเรื่อย ๆ

"หัวหน้ากราฟนำทีมเข้าตัดตอนการลำเลียงทุกครั้งแต่เมื่อเขาล้มไป มันก็เหมือนหัวใจของหน่วยเราถูกแทงเข้าเต็ม ๆ นั่นแหละ พวกเราหมดกำลังใจมากแล้ว..."

แม็คหยุดพูดสายตามองไปยังเหล่าทหารและเจ้าหน้าที่ที่เคลื่อนพลไปมาอยู่รอบๆ

ไม่นานแม็คก็หันมามองหน้านาฟรู้ว่านาฟคงอยากรู้ความเป็นอยู่ของชาวแคมป์แดนนอกจึงอธิบายต่อ

“ชาวแคมป์ 13 ที่เคยมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่ากลุ่มอื่นเริ่มโดนคุกคามจากแคมป์หมายเลขอื่นๆ ผู้คนจำนวนมากที่มาจากแคมป์รอบๆรู้ว่านายส่งทรัพยากรมาให้เพื่อนๆ ที่นี่พวกเขามากันเยอะขึ้นทุกวันเพื่อขอส่วนแบ่ง เสบียงที่ส่งมาเริ่มไม่พอเพียง"

นาฟนิ่งฟังด้วยความเงียบปัญหาที่เขาเคยแก้ไขให้กลุ่มเพื่อนกลับกลายเป็นการสร้างภาระมากขึ้น

แม้เขาอยากจะช่วยเหลือทุกคน แต่ทรัพยากรมีจำกัดและเมื่อจำนวนคนมากขึ้น มันก็ไม่เพียงพอ เขาคิดถึงอนาคตของแคมป์และเพื่อนๆที่เขาเคยทุ่มเทเพื่อปกป้อง

"ข้าคงต้องหาวิธีอื่นที่จะช่วยพวกเขาให้ได้มากกว่านี้"นาฟพึมพำกับตัวเอง ใจเริ่มหนักแน่นขึ้นแม้จะมีหน่วยสำรวจและหน่วยความมั่นคงที่ออกมาตัดตอนการลำเลียงทรัพยากรจากสมาคมใต้ดินเขาก็รู้ดีว่านี่เป็นปัญหาที่ต้องจัดการอย่างรอบคอบและจริงจัง

แม็คมองหน้าชายหนุ่มที่ตนห่วงเสมือนน้องชายแท้ๆ

"ข้าได้ยินเรื่องเจ้ามาเยอะนะนาฟ...ในอาณานิคมเจ้าสร้างชื่อเสียงและความสำเร็จไม่น้อย ข้าดีใจด้วยจริง ๆ นาฟแต่ที่ข้าจะบอกก็คือ อย่าลืมระวังตัวด้วย เมื่อเจ้าออกมาในแดนนอกแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ"

นาฟเงียบลงไปครู่หนึ่งระลึกถึงความอันตรายที่อยู่รอบตัว แม็คพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงคนอื่นแต่เจ้าต้องเข้าใจว่าตอนนี้เจ้าเองก็มีคุณค่ามากกว่าที่คิด เจ้าคือความหวังของหลายๆ คนในอาณานิคม ไม่ต้องเป็นห่วงคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าคนที่จะได้รับผลกระทบไม่ใช่แค่ตัวเจ้าเอง ข้าขอ...รีบกลับเข้าอาณานิคมเถอะนาฟ!"

 นาฟนิ่งไปครู่หนึ่งรู้สึกถึงความห่วงใยที่ส่งผ่านทางคำพูดของแม็ค แต่ในใจของเขายังคงมีบางอย่างที่ต้องทำเขารู้ว่าเขาเองก็คงต้องระวังตัว แต่บางสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในแดนนอกนี้ก็ต้องการคำตอบเช่นกัน

“ข้าจะดูแลตัวเอง ขอบคุณมากนะ ท่านแม็ค”

นาฟตอบพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ พร้อมกับหยิบบัตรสีเงินบางอย่างออกมาแล้วเลื่อนมันไปทางแม็ค ชายหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นยอดเงินที่ปรากฏบนหน้าจอของบัตร แม็คถึงกับตาค้างริมฝีปากเขยิบจะพูดแต่กลับไม่อาจกล่าวอะไรออกมา

"นี่....มัน...! ข้า...ข้ารับไว้ไม่ได้มันมากเกินไปสำหรับข้า!" แม็คดีตอบอย่างตกใจแม้ว่าฐานะของตำแหน่งเขาไม่ได้แย่นัก แต่จำนวนเงินนี้มหาศาลเกินไปเขาไม่เคยคิดจะรับมัน

นาฟมองเพื่อนด้วยรอยยิ้มบางเบาในดวงตา

“ท่านรับไปเถอะ ช่วงเวลาที่ผ่านมาท่านเป็นธุระให้ข้าหลายอย่างและอีกอย่างข้าก็รู้จักท่านดี ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนยังไง ข้ารู้ว่าท่านต้องนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดแน่นอนยังมีคนที่ต้องการความช่วยเหลือในแดนนอกอีกมากมาย”

แม็คพยายามกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นด้วยความซาบซึ้งเขารู้ว่านาฟเข้าใจความทุ่มเทของเขามาโดยตลอดและไม่เคยลังเลที่จะสนับสนุนเขาในการช่วยเหลือผู้คนที่ด้อยโอกาสในโลกภายนอกกำแพง

นาฟค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ แล้วมองไปที่แม็คอีกครั้งก่อนจะกล่าวทิ้งท้าย

“ผู้คนจากแคมป์แดนนอก ให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง!”

เสียงของเขาหนักแน่น เต็มไปด้วยความตั้งใจจริง

แม็คพยักหน้าเบาๆ ขณะที่เขามองชายหนุ่มผู้เป็นความหวังของผู้คนเดินออกไป ความรู้สึกของความเป็นเพื่อนและความเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มกลับเติมเต็มหัวใจ

อีกครั้ง

นาฟใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงบริเวณชุมชนแดนนอกที่คุ้นเคย แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ต่างไปจากเมื่อก่อนเขาเห็นกลุ่มชาวชุมชนมากมายพากันไปรวมตัวที่แคมป์ 13 ซึ่งเป็นแคมป์ที่เขาเคยอาศัยอยู่มาก่อน นาฟรู้ดีว่าภายในแคมป์นั้นมีเสบียงที่เขาส่งมาให้เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ยังหลงเหลืออยู่และเพื่อเป็นแหล่งพักพิงของพวกเขาในยามขาดแคลน แต่ตอนนี้เสบียงเหล่านั้นกลับกลายเป็นชนวนให้เกิดความวุ่นวาย

นาฟมองเห็นกลุ่มชาวบ้านจากแคมป์อื่นๆ ที่ดูผ่ายผอมและสิ้นหวังพากันมารวมตัวอยู่หน้าประตูทางเข้าของแคมป์ 13 พวกเขาต่างเรียกร้องและอ้อนวอนขอเสบียงเพื่อปะทังชีวิตบางคนส่งเสียงโวยวาย บางคนถึงกับล้มลงหมดแรงต่อหน้าด้วยความอดอยาก นาฟรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วเขารับรู้ได้ถึงความรุนแรงที่อาจปะทุขึ้นจากความอดอยากและสิ้นหวังนี้

ในสายตาของนาฟ เขาเห็นใบหน้าที่เคยคุ้นเคยของชาวบ้านแคมป์ 13 พวกเขาพยายามควบคุมสถานการณ์ไม่ให้เลวร้ายลง พยายามแบ่งบันเสบียงให้อย่างเป็นธรรมแต่จำนวนเสบียงมีจำกัด และไม่มีทางที่จะเพียงพอสำหรับทุกคน

นาฟหันมองภาพนั้นด้วยสายตาเคร่งเครียด รู้สึกถึงภาระและความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นในใจเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดยั้งความวุ่นวายนี้

ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมายังชุมชนแดนนอกนาฟก้าวเดินเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศ ของความวุ่นวาย

"นาฟ!"

เสียงตะโกนดังออกมาเสี่ยวซูที่ตอนนี้เป็นผู้ช่วยหัวหน้ากุ้มหลง ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจที่ได้เห็นนาฟกลับมาชุมชนอีกครั้ง