ลิขิตจักรพรรดิ นักการเมืองผู้สร้างตำนาน

เบียทริซขยับกายเตรียมจะเอ่ยคำทักทายผู้ที่ก้าวเข้ามา ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับต้องชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปาก เมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่เจ้าของคฤหาสน์อย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งที่เดินนอบน้อมเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่มในมือ

สาวใช้ผู้นั้นจัดวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างประณีต พร้อมกับกล่าวคำทักทายด้วยความเคารพตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวขอตัวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เบียทริซตกอยู่ในความเงียบงันเพียงลำพังอีกครั้ง หญิงสาวนิ่งขรึมลงทันตา แววตาที่เคยราบเรียบพลันฉายแววขุ่นมัวออกมาอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าของเธอหม่นแสงลงด้วยความรู้สึกขัดใจที่ยากจะอธิบาย

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความอดทนของหญิงสาวใกล้จะถึงขีดสุด ในที่สุดทริสตันก็ก้าวเข้ามาภายในห้องรับรอง ทว่าทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน เบียทริซกลับสะบัดหน้าหนีไปอีกทางในทันที กิริยานั้นเต็มไปด้วยความแง่งอนและขุ่นเคืองราวกับเขากำลังถูกคาดโทษด้วยความผิดร้ายแรงบางอย่าง

ชายหนุ่มที่ยังไม่รู้ประสีประสาว่าตนเองไปทำเรื่องใดให้เธอเคืองใจ ได้แต่แค่นหัวเราะออกมาแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู ทว่าเมื่อเขาได้มีโอกาสพิจารณาสตรีตรงหน้าอย่างใกล้ชิด ความคิดล้อเล่นในใจพลันชะงักลง เขาต้องยอมรับจากใจจริงว่าคู่หมั้นสาวคนนี้ช่างงดงามหยาดเยิ้ม ทั้งทรวดทรงองค์เอวที่รับกับท่วงท่านิ่งขรึมนั้นยิ่งขับเน้นให้เธอดูมีเสน่ห์จนยากจะละสายตา

หลังจากลอบพินิจจนความเงียบเริ่มปกคลุม ทริสตันจึงทำลายความตึงเครียดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูผ่อนคลาย...

“สวัสดี ท่านหญิงเบียทริซ เวสตัน... ผม ทริสตัน วินด์สเกล ผู้ปกครองซิลเวอร์เรส นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านหญิงอุตส่าห์ดั้นด้นมาเยือนถึงดินแดนชายขอบแห่งนี้”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทันทีที่สิ้นประโยค ชายหนุ่มพลันยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย สายตาของเขาจ้องมองไปยังสตรีตรงหน้าด้วยความหมายลึกซึ้ง แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นรอยยิ้มระรื่นอย่างคนหน้าชื่นตาบานของชายตรงหน้า เบียทริซก็รู้สึกหมั่นไส้จนเผลอขบกรามแน่น เธอฝืนรักษากิริยาพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยกระแสอารมณ์ขุ่นมัวอย่างชัดเจน

“ขออภัยด้วยนะคะที่ดิฉันอาจจะมารบกวนเวลาอันมีค่าของท่านผู้ปกครองทริสตัน... แต่ไม่ว่ายังไง ดิฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ดิฉันคือ เบียทริซ เวสตัน บุตรสาวลำดับที่สองของราชาเวสตัน...”

เธอยืดกายขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเขา ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเน้นหนักที่แฝงไปด้วยการจิกกัดอย่างไม่ปิดบัง “และยังมีสถานะเป็น คู่หมั้น ของบุรุษที่ชื่อ ทริสตัน วินด์สเกล อีกด้วยค่ะ”

ทริสตันได้ยินประโยคจิกกัดและน้ำเสียงสะบัดสะบิ้งนั้นแทนที่จะโกรธเคือง เขากลับหลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มปล่อยเสียงหัวเราะกังวานลั่นห้องรับรอง ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อยทว่าแววตายังคงพราวระยับขณะเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“นั่นสินะ... ดูเหมือนทริสตัน วินด์สเกล คนนี้ จะมีสตรีสูงศักดิ์นามว่าเบียทริซ เวสตัน เป็นคู่หมั้นหมายไว้จริง ๆ เสียด้วย”

พูดจบเขาก็พยักหน้ายอมรับรัว ๆ ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ พร้อมกับส่งสายตาหยอกเย้ากลับไปให้อีกฝ่ายอย่างจงใจ

เบียทริซทอดมองท่าทีเลิกคิ้วหลิ่วตาของชายตรงหน้าด้วยความระเหี่ยใจ เธอพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำที่ซ่อนความไม่สบอารมณ์ไว้ไม่มิด

“เหล่าทหารที่เฝ้าหน้าประตูเมืองของท่าน... ช่างทำหน้าที่ได้ ยอดเยี่ยม จนน่าเหลือเชื่อเลยนะคะ กฎระเบียบยิบย่อยพวกนั้นทำเอาดิฉันประทับใจจนลืมไม่ลงเลยทีเดียว”

พูดจบเธอก็หรี่ตาลง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของทริสตันเขม็ง ราวกับต้องการจะกดดันให้เขารู้สึกตัวว่าการต้อนรับที่ผ่านมานั้นมันช่างไร้มารยาทเพียงใดสำหรับสตรีฐานะเช่นเธอ

ทริสตันระเบิดเสียงหัวเราะพลางปรบมือดังลั่นอย่างชอบใจกับคำกล่าวนั้น

“นั่นสินะ ท่านหญิง! ผมเองก็เพิ่งได้รับรายงานเหตุการณ์หน้าประตูเมืองมาเมื่อครู่เช่นกัน ต้องยอมรับเลยว่าพวกเขายอดเยี่ยมมากที่ทำตามกฎอย่างเคร่งครัดโดยไม่ละเว้นแม้แต่ผู้สูงศักดิ์ เห็นทีผมคงต้องออกหนังสือชมเชยและตบรางวัลให้เป็นกรณีพิเศษเสียแล้ว... ต้องขอบคุณท่านหญิงจริง ๆ ที่มีน้ำใจเอ่ยปากชื่นชมและสนับสนุนการทำงานของพวกเขาเช่นนี้”

เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจเสียจนน่าโมโห สายตาที่จ้องมองมานั้นพราวระยับราวกับจะบอกว่าเขารู้ทันทุกคำประชดของเธอ

เบียทริซถึงกับกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังลงในฝ่ามือ ใบหน้าเนียนละเอียดแดงซ่านด้วยเพลิงโทสะที่ลามเลียไปถึงลำคอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยอย่างสุดจะกลั้น ทริสตันที่ลอบสังเกตอยู่เห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับพึงพอใจที่ปั่นประสาทอีกฝ่ายได้สำเร็จ

ทว่าก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ระเบิดอารมณ์ออกมา ชายหนุ่มก็ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเรียบต่ำและมั่นคง

“เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า... ไม่ทราบว่าการที่ท่านหญิงเบียทริซยอมดั้นด้นมาถึงที่นี่ มีธุระสำคัญประการใดจะแจ้งแก่ผม หรือมีสิ่งใดจะขอให้ผม ‘ช่วยเหลือ’ หรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ผมก็พร้อมจะยินดีรับฟังและตอบรับ... ตราบเท่าที่เรื่องนั้นไม่ส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของซิลเวอร์เรส”

สิ้นคำกล่าว แววตาขี้เล่นของชายหนุ่มพลันอันตรธานหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและกดดันในชั่วพริบตา จนบรรยากาศในห้องรับรองเย็นเยียบขึ้นมาทันที

แววตาจริงจังที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของชายหนุ่มทำให้เบียทริซชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความคาดไม่ถึง ทว่าเพียงอึดใจเดียว หญิงสาวก็นิ่งสงบลงพลางยกยิ้มบางที่มุมปากอย่างท้าทาย

“ท่านทริสตันคะ... ก่อนที่เราจะข้ามไปถึงธุระของดิฉัน มีคำถามหนึ่งที่ดิฉันยังคงติดค้างอยู่ในใจ เหตุใดการเข้าเมืองของซิลเวอร์เรสถึงได้ดูยุ่งยากวุ่นวายและเต็มไปด้วยขั้นตอนที่ไร้ความหมายเช่นนี้? หากท่านคาดหวังว่ากำแพงกระดาษพวกนั้นจะสามารถคัดกรองผู้ไม่หวังดี หรือสกัดกั้นสายลับจากศัตรูที่แฝงตัวเข้ามาได้ล่ะก็... ดิฉันเกรงว่าวิธีที่ท่านภูมิใจนักหนานี้ มันแทบจะไม่ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย”

เธอจ้องประสานสายตากับบุรุษตรงหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมละสายตาแม้เพียงเสี้ยววินาที แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความสงสัยแกมสบประมาท รอคอยว่าคนที่มีรอยยิ้มพราวระยับคนนี้จะยกเหตุผลใดขึ้นมาแก้ตัวให้กับความเข้มงวดที่เธอมองว่า เสียเปล่า ในสายตาของเธอ

     ทริสตันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อโต้แย้งนั้น เขาไม่ได้รีบร้อนตอบ แต่กลับยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะวางลงเบา ๆ สายตาที่จ้องมองกลับมานั้นดูสงบนิ่งจนน่าเกรงขาม

“สิ่งที่ท่านหญิงตั้งข้อสังเกตมานั้น... ถูกต้องทั้งหมด ต่อให้ขั้นตอนจะซับซ้อนเพียงใด มันก็ไม่สามารถกลั่นกรองเจตนาที่ซ่อนอยู่ในใจคนได้หรอก เราไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามานั้นประสงค์ดีหรือร้าย”

ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อยพลางประสานมือวางบนตัก “ทว่าจุดประสงค์หลักที่ผมวางระบบนี้ขึ้นมา ไม่ใช่การกีดกัน แต่คือการ ควบคุมข้อมูล ผมต้องการทราบจำนวนประชากรแฝงที่ไหลเวียนอยู่ในเมืองอย่างแม่นยำที่สุด ผู้ที่ก้าวเข้ามาต้องมีชื่อในบัญชี และเมื่อก้าวออกไป ชื่อนั้นก็ต้องถูกคัดออกเพื่อยืนยันสถานะ หากใครสักคนระบุวันเวลาที่ตนเองเข้ามาไม่ได้ แม้จะเป็นเพียงรายละเอียดเล็กน้อย แต่นั่นคือสัญญาณเตือนชั้นดีที่บอกว่าคนผู้นั้นมีพิรุธและสมควรถูกจับตามองเป็นพิเศษ”

เขายืดกายขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความทะเยอทะยานออกมาอย่างปิดไม่มิด “ในความเป็นจริง ผมตั้งใจจะยกระดับระบบนี้ให้เข้มข้นขึ้นไปอีก ด้วยการกำหนดระยะเวลาพำนักที่ชัดเจนและจัดเก็บค่าธรรมเนียมตามจริง หากใครอยู่เกินกำหนดโดยไม่แจ้งล่วงหน้า พวกเขาก็ต้องชดใช้ด้วยค่าปรับที่สมน้ำสมเนื้อ... ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความเป็นระเบียบที่จับต้องได้จริงอย่างไรล่ะ”

ทริสตันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อปล่อยให้ความเงียบทำงาน เขาลอบสังเกตแววตาของเบียทริซที่เริ่มฉายแววครุ่นคิดตามอย่างลึกซึ้ง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อ ชายหนุ่มจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ข้อมูลมหาศาลเหล่านี้จะถูกบันทึกไว้อย่างเป็นระบบ โดยมีหน่วยงานเฉพาะทางคอยคัดแยกและตรวจสอบความถูกต้องอีกชั้นหนึ่ง ประชาชนทุกคนที่ปักหลักสร้างชีวิตอยู่ที่นี่ล้วนมีชื่อและประวัติบรรจุอยู่ในบัญชีของทางการ พวกเขาจะได้รับบัตรประจำตัวที่แสดงฐานะประชากรของซิลเวอร์เรสอย่างเต็มตัว ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องพกติดตัวไว้เสมอ เพราะการทำธุรกรรมหรือการติดต่อใด ๆ ในเมืองนี้ล้วนต้องใช้บัตรดังกล่าวเพื่อยืนยันสิทธิ”

เขาขยับยิ้มบางที่ดูคล้ายคำเตือนพลางสบตากับเธอ “แม้แต่ตัวท่านหญิงเอง ในระหว่างที่พักอยู่ที่นี่ก็อย่าได้ลืมพกบัตรประจำตัวชั่วคราวติดตัวไว้ด้วย เพราะทหารลาดตะเวนของเราปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด หากถูกเรียกตรวจแล้วไม่มีบัตรแสดงตัว... ท่านอาจจะต้องเสียค่าปรับมหาศาล หรือหากพิสูจน์ที่มาที่ไปไม่ได้จริง ๆ แม้แต่สตรีผู้สูงศักดิ์ก็อาจจะต้องไปทบทวนความจำในคุกหลวงได้เช่นกัน”

เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงของทริสตันที่ดังขึ้นหลังพูดจบประโยค ยิ่งสุมไฟในใจของเบียทริซให้ขุ่นมัว แต่ในขณะเดียวกันเธอกลับต้องยอมรับด้วยความประหลาดใจว่า วิธีการอันแสนวุ่นวายเหล่านั้นกลับแฝงไปด้วยกุศโลบายการควบคุมประชากรที่เหนือชั้น บัตรใบเล็ก ๆ ที่ออกโดยศาลาว่าการกลายเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ...

ทว่าครู่ต่อมา หัวใจของเธอก็พลันกระตุกวูบ

เธอนึกขึ้นได้ว่าบัตรประจำตัวใบสำคัญที่เขาเพิ่งขู่ไปเมื่อครู่ บัดนี้ถูกเธอยัดใส่มือสาวใช้ส่วนตัวไปเสียแล้ว เพราะในตอนแรกเธอมองว่ามันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่ไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจ ใครจะคิดว่าในเมืองนี้ หากขาดมันไปแม้เพียงชั่วขณะอาจถึงขั้นต้องเข้าไปนอนในห้องขัง!

เบียทริซลอบพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกังขาเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างรุนแรง ระบบที่สลับซับซ้อนและเปี่ยมไปด้วยวิสัยทัศน์เช่นนี้ เป็นความคิดของบุรุษผู้นี้จริงหรือ? เป็นไปได้อย่างไรที่คน ‘ไม่เอาถ่าน’ อย่างที่ข่าวลือว่าไว้ จะสามารถรังสรรค์กลไกการบริหารที่แยบยลและรัดกุมได้ถึงเพียงนี้... หรือที่ผ่านมา เขาเพียงแค่ซ่อนคมไว้ภายใต้หน้ากากของคนเสเพลกันแน่?

ทริสตันสังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของสตรีตรงหน้า ในจังหวะที่เขาตั้งท่าจะขยับปากอธิบายต่อ เบียทริซกลับโพล่งแทรกขึ้นมาเสียก่อน ราวกับทนเก็บงำความสงสัยไว้ไม่ไหว

“เรื่องพวกนี้... นายเป็นคนคิดเอง หรือมีที่ปรึกษาคนไหนคอยบอกอยู่เบื้องหลังกันแน่ ช่วยบอกฉันให้หายคาใจทีเถอะ”

น้ำเสียงของเธอไม่ได้ราบเรียบเย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันเจือไปด้วยความกังขาที่ปิดไม่มิด แม้แต่สรรพนามที่ใช้เรียกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นความใกล้ชิดที่แฝงความถือดี ทริสตันไม่ตอบในทันที เขาเพียงแต่ส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มลึกลับที่ดูมีเสน่ห์ทว่ากวนประสาทในคราวเดียวกัน

“หากผมจะบอกว่าระบบทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ผมคิดขึ้นมาเอง... รวมถึงความเปลี่ยนแปลงอีกนับไม่ถ้วนที่กำลังเกิดขึ้นในเมืองแห่งนี้ล้วนมาจากมันสมองของผมทั้งสิ้น ท่านหญิงจะเชื่อไหม?”

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทว่ากังวานอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง ทริสตันโน้มตัวลงมาเล็กน้อย แววตาที่จ้องมองสบประสานกับเธอนั้นดูจริงจังและท้าทายในที ราวกับกำลังรอคอยดูว่าความเชื่อเดิม ๆ ในใจของเธอจะพังทลายลงเมื่อใด

เบียทริซแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาอย่างปิดไม่มิด ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนคำพูดเริ่มติดขัด

“ฉะ...ฉัน... แต่ข่าวลือที่ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับนายตลอดเวลาที่ผ่านมา มันช่างต่างกันลิบลับจนฉันไม่อยากจะเชื่อว่า... นายจะเป็นคนเดียวกับคนที่คิดระบบซับซ้อนอะไรพวกนี้ขึ้นมาได้... หากฉันพูดตรงไปแบบนี้ นายคงจะไม่ถือโกรธกันใช่ไหม?”

เมื่อสิ้นประโยค หญิงสาวก็พลันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าสบประสาทกับแววตาคมกริบคู่นั้นอีก ท่าทางพยศเมื่อครู่เลือนหายไปเหลือเพียงความประหม่าที่หาดูได้ยาก ทริสตันที่เฝ้ามองปฏิกิริยานั้นอยู่ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม

“ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกที่ท่านหญิงจะไม่เชื่อ เพราะวีรกรรมที่ผมเคยก่อไว้ในอดีตมันก็เข้าขั้นแย่มากจริง ๆ” ทริสตันเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แววตาดูราบเรียบทว่าลึกซึ้ง “แต่คนเราเมื่อถึงจุดเปลี่ยนของชีวิต ก็ย่อมกลับตัวกลับใจและขุดเอาความสามารถที่เคยซ่อนเร้นออกมาใช้ได้ไม่ใช่หรือ... ท่านหญิงคิดว่าเรื่องปาฏิหาริย์พรรค์นี้พอจะเป็นไปได้ไหมล่ะ?”

ทว่าในขณะที่คำพูดภายนอกฟังดูดีและมีอุดมการณ์ ภายในใจของเขากลับกำลังก่นด่าเจ้าของร่างเดิมอย่างสาดเสียเทเสีย

ไอ้หมอนี่มันเหลือขอจริงๆ! เขาคิดพลางขบเคี้ยวเคี้ยวฟันในใจ เมื่อภาพความทรงจำเกี่ยวกับวีรกรรมบัดซบและพฤติกรรมเหลวแหลกที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำไว้ก่อนที่เขาจะมาสิงร่างพรั่งพรูเข้ามา มันช่างน่าสมเพชเสียจนเขาไม่แปลกใจเลยที่ใครต่อใคร โดยเฉพาะคู่หมั้นสาวตรงหน้า จะมองเขาด้วยสายตาดูแคลน เพราะขนาดตัวเขาเองยังรู้สึกอยากจะซัดหน้าไอ้เจ้าของร่างเดิมคนนี้สักเปรี้ยงเลยด้วยซ้ำ!

คำตอบของชายหนุ่มทำให้เบียทริซตกอยู่ในภวังค์ แววตาของเธอเหม่อลอยคล้ายกำลังถกเถียงกับตัวเองอยู่ภายใน ท่ามกลางความเงียบครู่ใหญ่ หญิงสาวจึงค่อย ๆ พยักหน้าช้า ๆ ราวกับยอมจำนนต่อเหตุผลนั้น ก่อนจะเอ่ยงึมงำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“มันก็... คงจะเป็นอย่างที่นายว่า หากเรื่องราวทั้งหมดที่นายเพิ่งเล่ามาคือความจริงล่ะก็นะ”

แม้คำพูดจะดูเหมือนเป็นการยอมรับ แต่กระแสเสียงของเธอกลับสั่นพร่าเล็กน้อย สะท้อนให้เห็นว่าภาพลักษณ์ใหม่ของทริสตันกำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นเดิมของเธออย่างรุนแรง