(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 34 โจวจื้อหย่วนเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นของกู้หนิง

Content Warning: Pedophilia

เสียงร้องของพวกเขาได้ยินทั้งชั้นห้องพักผู้ป่วย นี่ทำให้คุณหมอและพยาบาลตกใจจนต้องรีบวิ่งมาดูแต่ก็ไม่พบอะไร พวกเขาจึงดุสองสามีภรรยาหลางซวนจือกับจินจือ เมื่อไม่มีอะไรแล้ว คุณหมอก็กลับออกไปจากห้อง

หลางจิ่งซานเกาะติดอยู่บนผนังด้านนอก และปีนขึ้นมาผ่านรางระบายน้ำ กู้หนิงอ้าปากหาว เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรก็ยื่นช้อนเหล็กให้ "คืนนี้เธอเคาะไปนะ ฉันขอตัวไปนอนก่อน" เธอพูดว่าจะช่วยเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องมานั่งอยู่ทั้งคืนสักหน่อย อย่างไรแล้ว การนอนหลับก็คือสิ่งสำคัญที่สุด

หลางจิ่งซานพยักหน้า นัยน์ตาลุกโชนจ้องมองกู้หนิงด้วยความตื่นเต้น แล้วเขาก็ใช้ช้อนเหล็กเคาะท่อน้ำทั้งคืน ทำให้สองสามีภรรยาหลางซวนจือกับจินจือที่อยู่ในห้องพักด้านล่าง ตื่นตลอดทั้งคืนและตะโกนเรียกหาคุณหมอหลายครั้ง จนสุดท้าย คุณหมอกับนางพยาบาลไม่สนใจพวกเขาอีกเลย

วันต่อมา จ้าวกุ้ยฮวาถามว่า "กู้หนิง เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ บ้างไหม?"

กู้หนิงส่ายหน้าเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ "ไม่ได้ยินเลยค่ะ เมื่อคืนหนูนอนหลับสนิท"

"สงสัยย่าฝันไปเองสินะ"

...

ห้องพักด้านล่าง หลางซวนจือกับจินจือมีดวงตาลึกโหล ใต้ตาของพวกเขาเป็นสีดำคล้ำ เมื่อเห็นหน้าแม่เฒ่าหลาง ทั้งสองคนก็เกือบจะน้ำตาไหล "แม่ครับ เมื่อคืนพวกเราเจอผีหลอก"

แม่เฒ่าหลางไม่เชื่อ "โรงพยาบาลมีคนอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ จะมีผีได้ยังไง? หรือว่าแกไปทำอะไรไม่ดีเอาไว้หรือเปล่า?"

"แม่ครับ คืนนี้แม่ค้างกับพวกเราไม่ได้เหรอ? ผมกลัวมากเลย" หลางซวนจืออายุปาเข้าไปสี่สิบปีแล้ว แต่ก็ยังทำตัวเหมือนเด็กน้อย ร้องไห้งอแงเมื่อเจอเรื่องอะไรแบบนี้

หญิงชราผู้เป็นมารดาใจอ่อนลงทันที "งั้นคืนนี้แม่นอนค้างด้วยก็ได้"

เที่ยงคืนตรง ดึกสงัด แม่เฒ่าหลางพูดกับลูกชายว่า "ดูสิ ไม่เห็นมีอะไรสักหน่อย แกนอนเถอะ จะไปกลัวอะไรนักหนา"

แต่ทันทีที่หญิงชราพูดจบ เสียงแปลก ๆ ก็ดังขึ้นในความมืด มันเป็นเสียงดัง ‘ครืด!’ คล้ายเสียงเลื่อยเหล็กกำลังหั่นศพของใครบางคน ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขาเหมือนจะได้ยินเสียงหยดเลือดไหลลงมาดังติ๋ง ๆ ด้วยซ้ำ

หลางซวนจือตัวสั่นด้วยความกลัว "แม่จ๋า แม่ได้ยินหรือเปล่า?"

แม่เฒ่าหลางนั่งตัวแข็งทื่อ "เสียงน้ำไหลหรือเปล่า?" พูดจบ เสียงครืดก็ดังขึ้นจากบนเพดานอีกครั้ง จินจือคลุมโปงด้วยความตื่นตระหนก ร้องตะโกนว่า "ไม่ใช่เสียงน้ำไหลแล้วค่ะ นี่มันเสียงผี...ดู! ดูที่นอกหน้าต่างนั่น!"

แม่เฒ่าหลางกับลูกชายหันมองไปพร้อมกัน พลันเห็นผีชุดขาวลอยตัวอยู่นอกหน้าต่างอีกครั้ง ผีตัวนั้นเลือดไหลออกมาจากดวงตา ปากอ้ากว้างฉีกถึงหู มันจ้องมองเข้ามาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

หลางซวนจือร้องเสียงหลง ขณะที่แม่เฒ่าหลางตาเหลือกและเป็นลมไปทันที จินจือมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้นว่า วันพรุ่งนี้! เธอจะให้หงเหว่ยลูกชายมาค้างด้วย ลูกชายของเธอเต็มไปด้วยพลังหยาง วิญญาณพวกนี้ต้องกลัวเขาแน่นอน!

...

ณ ห้องพักชั้นบน

หลังจากที่กู้หนิงเฝ้ามองหลางจิ่งซานปีนกลับขึ้นมา เธอก็ยัดอุปกรณ์ปลอมตัวเป็นผีทั้งหมดซ่อนไว้ใต้เตียง ก่อนจะส่งสัญญาณให้เขาทำหน้าที่ผีหลอกต่อไป ส่วนตัวเองก็หาที่นอนหลับพักผ่อน พวกเด็กวัยรุ่นไม่จำเป็นต้องนอนอะไรมากอยู่แล้ว อีกอย่าง หลางจิ่งซานต้องคอยดูแลมารดาตลอดทั้งคืน เขาคุ้นเคยกับการไม่ต้องนอนหลับ เด็กหนุ่มใช้ช้อนเหล็กทั้งเคาะทั้งถูท่อน้ำต่อเนื่องตลอดทั้งคืน

บางครั้งก็แกล้งทำเสียงน้ำไหล

คนที่อยู่ห้องพักชั้นล่างกลัวจนนอนไม่หลับ

รุ่งเช้าวันต่อมา ประตูห้องพัก 404 ถูกเปิดออก โจวจื้อหย่วนเพิ่งออกกำลังกายด้วยการวิดพื้นสองร้อยครั้งเสร็จ ร่างกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ชายหนุ่มเข้าเรื่องทันที "คืนนี้จะทำอีกไหม?"

ให้ตาย คนคนนี้ช่างดูดีซะจริง ๆ จมูกโด่งเป็นสัน เวลาที่เขาพูด ลูกกระเดือกจะขยับขึ้นลง หยาดเหงื่อไหลอาบทำให้คนตรงหน้าดูเซ็กซี่ไม่น้อย แม้แต่เสื้อธรรมดา ๆ ที่ใส่ก็ยังทำให้เขาดูหล่อมีเสน่ห์มากขึ้น

ตอนที่โจวจื้อหย่วนเปิดประตูเข้ามา ชายหนุ่มก็เหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กู้หนิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

ชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา กู้หนิงจึงยอมสารภาพแต่โดยดี "คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วค่ะ พวกเราจะจบงานนี้แล้ว คุณอาไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

โจวจื้อหย่วนรับคำในลำคอ ใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดเหงื่อ "ดูต้นทางให้ดี อย่าให้ใครจับได้ก็พอ"

หญิงสาวตอบรับอย่างรวดเร็วว่า "ฉันจะระมัดระวังค่ะ รับรองว่าไม่เดือดร้อนไปถึงคุณอาแน่นอน" นี่หมายความว่า ทุกอย่างจะจบลงในคืนนี้

...

ตอนกลางวัน กู้หนิงเอาเมล็ดแตงโมไปแจกจ่ายให้เหล่านางพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ พร้อมกับพยายามชวนคุยว่า "เห็นว่าเมื่อคืนมีคนไข้เรียกหาพยาบาลทั้งคืนเลยเหรอคะ"

พยาบาลเสี่ยวฉินบ่นขึ้นมาทันทีว่า "ก็คนไข้ห้อง 304 น่ะสิ พูดอยู่ได้ว่าในห้องมีผี ทรมานจนฉันแทบตายแล้วเนี่ย" ไม่มีใครรู้เลยว่า บรรดาพยาบาลต้องตื่นขึ้นมากี่ครั้งเพื่อพบกับความว่างเปล่า

กู้หนิงแกล้งทำเป็นพูดโดยไม่ได้ตั้งใจว่า "ไม่เห็นจะยากเลยค่ะ ส่งตัวให้คณะกรรมการปฏิวัติจัดการก็สิ้นเรื่อง"

ดวงตาของพยาบาลเสี่ยวฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที "ฉันมีคนรู้จักอยู่ในคณะกรรมการปฏิวัติพอดี สงสัยคงต้องโทรไปหาเขาสักหน่อยแล้ว คืนนี้พวกเขาจะได้ส่งคนมาคอยจับตาดู"

"ขอบใจมากนะกู้หนิง เธอฉลาดจริง ๆ"

หญิงสาวโบกไม้โบกมืออย่างถ่อมตัว "เมื่อมีปัญหาที่เราจัดการไม่ได้ ก็ต้องให้ผู้มีอำนาจช่วยเหลือสิคะ" หลังจากร่ำลานางพยาบาลเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปที่ห้อง 304 เพื่อสังเกตการณ์ 

ตายแล้ว! ทุกคนยังมีชีวิตอยู่รอดดีนี่นา พวกเขานั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน แม่เฒ่าหลางนั่งอยู่ด้านหลังสุด ถัดออกมาก็เป็นหลางซวนจือกับภรรยา โดยที่มีหลางหงเหว่ยลูกชายของพวกเขาอยู่ด้านหน้าสุด

กู้หนิงปรบมือพลางหัวเราะอย่างชอบใจ ครอบครัวนี้หวาดกลัวแล้วจริง ๆ

ตกกลางคืน เมื่อเสียงท่อน้ำดังขึ้นอีกครั้ง ผู้คนที่อยู่ชั้นล่างกำลังจะเริ่มผ่อนคลายพลันตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวทันที "ผีหลอก!"

"ช่วยด้วย... ช่วยพวกเราด้วย... ปล่อยพวกเราไปเถอะ!"

สิ้นเสียงตะโกน ประตูห้อง 304 ก็ถูกเปิดออก กลุ่มยุวชนแดงจากคณะกรรมการปฏิวัติเดินเข้ามา พวกเขากวาดสายตามองรอบห้องพัก และพบกับความว่างเปล่า จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เราขอจับกุมพวกคุณด้วยข้อหาเจตนาก่อกวนความสงบ ได้โปรดตามพวกเราไปแต่โดยดี..."

เมื่อแม่เฒ่าหลางและลูก ๆ เห็นการปรากฏตัวของกลุ่มยุวชนแดง ทุกคนพลันหวาดกลัวจนแทบฉี่ราด พวกเขารู้จักชุดเครื่องแบบของกลุ่มยุวชนแดง และรู้ดีว่าใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มยุวชนแดงจะต้องมีจุดจบเลวร้ายเสมอ

พวกแม่เฒ่าหลางกระถดตัวหนีด้วยความตกใจ "พวกเราไม่ได้ทำนะ สหาย ที่นี่มีผีจริง ๆ!" ทว่าในห้องเงียบสงบมาก กลุ่มคนที่เข้ามาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

นี่หมายความว่าพวกเขาโกหก!

หัวหน้ากลุ่มยุวชนแดงหัวเราะเยาะ จับทั้งสามคนใส่กุญแจมือ "เลิกโกหกได้แล้ว ยังจะปากแข็งอยู่อีกเหรอ แบบนี้ต้องจับตัวไปให้หมด"

"พวกเราผิดไปแล้ว ไม่มีผีหรอกค่ะ พวกเราหูฝาดไปเอง ปล่อยตัวพวกเราไปเถอะนะ" หญิงชราถึงกับคุกเข่าลงคำนับศีรษะ อ้อนวอนขอร้อง ขณะที่หลางซวนจือกับจินจือหวาดกลัวแทบตายแต่ก็ไร้ประโยชน์! กลุ่มยุวชนแดงไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าไม่มีประโยชน์ แม่เฒ่าหลาง หลางซวนจือกับจินจือต่างกอดขาเตียงโรงพยาบาลแน่นไม่ยอมปล่อย ทว่าสุดท้าย พวกเขาก็ถูกกลุ่มยุวชนแดงควบคุมตัวจากไปด้วยน้ำตานองหน้า ส่งเสียงคร่ำครวญไม่ต่างจากวิญญาณร้ายจริง ๆ

เมื่อกลุ่มคนที่ก่อกวนความสงบถูกพาตัวไปแล้ว ทุกคนก็ปรบมือด้วยความยินดี ในที่สุด เจ้าหน้าที่จะได้พักผ่อนกันเสียที

กู้หนิงกับหลางจิ่งซานหันมองหน้ากัน รู้สึกแปลกใจที่ไม่เห็นหลางหงเหว่ย แต่จับสามคนนั้นไปได้สำเร็จก็ถือว่าดีมากแล้ว กู้หนิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย จึงตัดสินใจเดินลงบันไดไปตรวจสอบดูพร้อมกับหลางจิ่งซาน

พวกเขาเพิ่งเดินพ้นจากชั้นสองลงมา ก็ไม่พบอิ๋งอิ๋งแล้ว นี่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกใจคอไม่ดี กู้หนิงนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วขึ้นมาทันที

หลางหงเหว่ยก็มาหายตัวไปแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเขากำลังจะทำในสิ่งที่เธอคิด

หญิงสาวรีบส่งหลางจิ่งซานกลับขึ้นไปที่ชั้นบน ไม่อยากให้เขาต้องมาเห็นภาพที่ไม่สมควรเห็น เพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าคนตายขึ้นมาได้ 

และเมื่อเธอเข้าไปค้นหาในห้องน้ำชาย ก็พบว่าหลางหงเหว่ยกำลังจะถอดกางเกงออก เขากำลังยิ้มอย่างโรคจิตขณะมองอิ๋งอิ๋งที่นอนหลับอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งของหลางหงเหว่ยเอื้อมออกไปทำการสำรวจร่างกายเด็กน้อย...

กู้หนิงโกรธแค้นสุดขีด ไอ้เลวนี่กล้าดียังไง!

เธอจะฆ่ามัน!!!

หญิงสาวหันมองรอบตัว ก็หยิบก้อนอิฐที่วางอยู่บนพื้นหน้าประตูขึ้นมาทุบที่ด้านหลังศีรษะของหลางหงเหว่ย ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้หันกลับมามอง เขาก็หมดสติล้มลงไป เลือดไหลออกมาจากศีรษะ

หญิงสาวจ้องมองหลางหงเหว่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเหยียบเท้าลงไปที่เป้ากางเกงของอีกฝ่ายอย่างแรง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คนชั่วอย่างพวกแกมันต้องสูญพันธุ์ไปให้หมด! อย่าได้คิดต่อไปเลยว่า แกจะได้ทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้กับใครอีก!!!"

เมื่อแน่ใจแล้วว่า ตนเองทำลายความเป็นชายของหลางหงเหว่ยจนเสียหายย่อยยับ ไม่มีทางกลับมาใช้งานได้อีก เธอก็ยกเท้าของตนเองขึ้นมาเช็ดถูกับพื้นด้วยความขยะแขยง

แต่เมื่อเธอหันกลับมากำลังจะเดินออกไป กลับเห็นโจวจื้อหย่วนยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เขายืนหนีบขาจ้องมองมาที่หญิงสาวด้วยสีหน้าหวาดกลัว… 

กู้หนิง "..." หมดกันภาพลักษณ์ของฉัน!