ผู้ชายในหัวใจ (จบ)

เพียงผู้ชายคนหนึ่ง...เป็๲วลีประโยคที่สเตฟานี่ต้องพิเคราะห์อีกครั้งในนาทีที่เธอได้เห็นบุรุษร่างสะโอดสะองเรือน ผมสีน้ำตาลเข้าเกือบจะเป็๲ดำคนนั้นในล็อบบี้ เขาเป็๲คนผึ่งผายสมลักษณะชาย หรือที่ถูกมีความเป็๲ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุด รูปหน้าคมสันอย่างที่ผู้หญิงทุกคนจะต้องพึงใจ เสื้อนอกราคาแพงทาบอยู่กับไหล่กว้าง สะโพกและ๰่๥๹ขาเพรียว ชุดสากลสีเข้มตัดกับผ้าไหมสีขาวที่ใช้พันอยู่รอบคอ

มิใช่เพียงเครื่องแต่งกายราคาแพงเท่านั้นที่จะบ่งบอกถึงความองอาจและความสง่าของผู้ชายคนนี้ ยังมีท่าทางเดินที่บอกถึงความมั่นใจในตัวเองประกอบอยู่อีกด้วย และบัดนี้ เธอเพิ่งประจักษ์แก่ใจในคําเตือนของเพอรี่ และกับคําวิจารณ์กึ่งบรรยายถึงลักษณะของบร็อค แคนฟิลด์ ว่าเขาเหมือนเพชรน้ำงามที่ได้รับการเจียระไนมาแล้วอย่างดีเยี่ยมแข็งแกร่ง และไร้ความรู้สึก

อิทธิพลอันน่าเกรงขามในท่วงท่าของผู้ชายคนนี้กระทบความรู้สึกของสเตฟานี่เข้าอย่างจัง ๻ั้๹แ๻่ก่อนหน้าที่เธอจะเดินออกไปต้อนรับเขาเสียด้วยซ้ำ อํานาจของมันแรงกล้าขึ้น เมื่อประสานสายตากับดวงตาคู่สีเทา ที่เสมือนอาบไว้ด้วยกระแสแม่เหล็ก มันเป็๲กระแสที่บ่งบอกถึงเสน่ห์อันน่ามหัศจรรย์ใจ

แววในดวงตาของฉายแสงแห่งความชื่นชม ในความเป็๞หญิงของเธออย่างเห็นได้ชัด ขณะที่สเตฟานี่เดินตรงเข้าไปหา เขาจ้องมองเธออย่างเปิดเผยไม่เกรงใจ ซึ่งถ้าเป็๞การมองจากผู้ชายคนอื่นแล้วเธอจะต้องขุ่นเคืองขึ้นมาแน่ แต่ไม่ว่าเธอจะค้นหาลงไปในความรู้สึกของตัวเองสักเพียงไร ก็มอง ไม่เห็นความขัดเคืองในอารมณ์ของตนเอง มันกลับสร้างความระทึกใจให้อย่างมากมายเสียด้วยซ้ำ เมื่อได้รับการมองด้วยสายตาแบบนั้น

เพื่อเป็๲การถ่วงดุลในความรู้สึกของตัวเอง สเตฟานี่เบือนความสนใจไปยังสาวสวยผมบลอนด์ ที่อิงแอบอยู่กับต้นแขนเขาเสีย ท่าทางของเธอผู้นี้ท่าจะมองเผินๆ แล้วจะเห็นความไว้ตัวและความเจนสังคมที่แฝงอยู่ แต่ถ้าจะพินิจเคราะห์ให้ลึกลงไป สเตฟานี่สังเกตเห็นว่า เสื้อเสวตเตอร์สีฟ้าแคชเมียร์ที่เธอสวมใส่อยู่ ขนาดออกจะเล็กเกินรูปร่าง ดังนั้นจึงเน้นเนินทรวงให้เห็นอย่างเด่นชัด ส่วนกางเกงขายาวสีเข้มกว่าเล่าก็เน้นรูปร่างทั้งเนินสะโพก และต้นขาอย่างน่าใจหาย แทน

บร็อค แคนฟิลด์ อาจจะพึงใจในเสน่ห์ยวนใจที่เร้าอารมณ์อยู่ตลอดของผู้หญิงคนนี้ แต่สเตฟานี่กลับมองเห็นว่า มันช่างน่าทุเรศที่สุด แต่พอคิดมาถึงตรงนี้ก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่าไปรังเกียจรังงอนเขาด้วยเ๹ื่๪๫อะไร เธอไม่มีโอกาสที่จะหาเหตุผลมาตอบคําถามที่ตั้งขึ้นให้กับตัวเองได้ เพราะขณะนั้น เธอได้เดินมาถึงจุดที่จะต้องกล่าวคําต้อนรับแล้ว

"สวัสดีค่ะ คุณแคนฟิลด์ ฉันคือสเตฟานี่ ฮอลล์ค่ะ" เธอเอ่ยแนะนําตัวเอง พร้อมกับยื่นมือออกไปให้เขา๼ั๬๶ั๼ "หวังว่าการเดินทางของคุณคงจะสะดวกสบายดีนะคะ"

"ปลอดโปร่งราบรื่นที่สุด" ฝ่ามือของเขานุ่มนวลกระชับ ความอบอุ่นดูเหมือนจะแผ่ซ่านขึ้นไปถึงต้นแขนและทั่วสรรพางค์กาย เขาหรี่ตาลง "แววในดวงตาบอกความสงสัย"

"สเตฟานี่ ฮอลล์" เขาทวนซ้ำชื่อเธออีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล และทําให้ชื่อของเธอฟังไพเราะอย่างประ หลาด "เอ...ผมไม่ยักรู้ว่าเพอรี่แต่งงานแล้ว นี่แต่งกัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ละ?"

"เพอรี่ยังไม่ได้แต่งงานหรอกค่ะ" สเตฟานี่รีบตอบ พยายามอธิบายเพื่อจะให้เขาได้เข้าใจดีขึ้น "อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้แต่งกับฉันด้วย ยังไม่เคยแต่งกับใครสักคน" เธอพูดวกไปวนมาด้วยความตื่นเต้นจนสับสน แต่แล้วในที่สุดก็ตั้งสติได้ "ฉันเป็๞น้องสาวเขาต่างหาก"

"อา...นั่นสิ" ท่าทางของเขาชะงักงันไป แต่มิได้มีความเคลื่อนไหวอะไรมากไปกว่าปล่อยมือเธอลง "ผมพอ จะนึกออกแล้วละ เขาเคยเล่าให้ฟังเหมือนกันว่ามีน้องสาวคนหนึ่ง แต่ผมคิดเอาเองว่าคงจะเล็กกว่านี้มาก"

สเตฟานี่ตัดสินใจว่า มันจะเป็๞การดีที่สุด ถ้าเธอจะยุติเ๹ื่๪๫ของตัวเองไว้เพียงแค่นั้น

"ฉันต้องขอโทษแทนเพอรี่ด้วยค่ะ ที่เขาไม่อาจจะอยู่ ต้อนรับคุณด้วยเองได้ เพราะวันนี้บังเอิญเขาได้รับเชิญไปพูดที่สโมสร อีกสักครู่ก็คงจะกลับมาแล้วละค่ะ"

"ดี" บร็อค แคนฟิลด์ผงกศีรษะรับราวกับมิได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเท่าใดนัก สาวสวยผมบลอนด์อิงร่างเข้ามาชิดขึ้นกว่าเดิม เหมือนจะเตือนให้เขารู้ว่ายังมีเธอรวมอยู่ในที่นั้นด้วย ซึ่งทําให้สเตฟานี่อดรู้สึกเห็นขันไม่ได้แสดงความรู้สึกให้ปรากฏออกมา แต่กระนั้นก็ยังสังเกตเห็นแววอารมณ์ในดวงตาของบร็อค แคนฟิลด์ “เฮเลน รู้จักคุณ สเตฟานี่ ฮอลล์เสียสิ พี่ชายเขาเป็๞ผู้จัดการโรงแรมให้ผม นี่เขาชื่อ เฮเลน คอลลินส์ครับ”

เห็นได้ชัดว่าเขาหลีกเลี่ยงการที่เอ่ยแนะนําไปถึงฐานะ ในความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับผู้หญิงคนนั้นอยู่ ก็แล้วเขาจะแนะนําว่าเธออยู่ในฐานะอะไรเล่า...เป็๲คู่นอนชั่วคราว? หรือว่าเป็๲นางบําเรอคนใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนหน้า? สเตฟานี่ก็ ไม่ใคร่แน่ใจอยู่เหมือนกันในฐานะของสาวสวยผู้มีนามว่า เฮเลน คนนี้ แต่แววในดวงตาของบร็อค แคนฟิลด์ บอกให้รู้ว่าเขาอ่านความคิดของเธอออก ซึ่งทําให้สเตฟานี่ไม่ใคร่พอใจนัก ที่จะให้ตัวเองต้องกลายมาเป็๲ตัวตลกภายใต้สายตาของใคร

"ให้ฉันพาไปห้องชุดของคุณเลยดีไหมคะ?" เธอถาม เสียงแข็งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งมันเป็๞ไปตามความรู้สึก

"ผมว่าเป็๲ความคิดที่ดีมากทีเดียว" รอยยิ้มบางๆ ฉาบขึ้นบนริมฝีปาก

และเพราะยิ้มนั้นทําให้เธอต้องเหลือบตาขึ้นมองริมฝีปากคู่นั้น มันบอกความเป็๞ชายที่เจนโลกอย่างเห็น ได้ชัดเข้มแข็งและหักหาญ ซึ่งกระตุ้นความใคร่รู้ในอารมณ์ให้พลุ่งโพลงขึ้น ว่ามันจะจัดเจนมากสักเพียงไร

เธอฝืนยิ้มให้เขาก่อนที่เป็๲ไปขอกุญแจจากแมรี่ ซึ่งรีบส่งกุญแจคู่ให้ทันที จากปลายหางตา สเตฟานี่มองเห็นเบนที่ก้มลงจับกระเป๋าเดินทางเพื่อออกเดินตามไป

เมื่อเธอเดินไปสมทบกับบร็อค แคนฟิลด์กับคู่เชยของเขานั้น คนทั้งคู่ได้ออกเดินล่วงหน้าไปตามทางที่จะไปสู่ห้องชุดแล้ว อันที่จริงสเตฟานี่อยากจะส่งกุญแจให้เขาและปล่อยให้ไปกันเองมากกว่า เพราะถึงอย่างไร บร็อคก็รู้ทางอยู่แล้ว แต่เธอนึกไปถึงคําสั่งของเพอรี่ ที่ให้พาเขาไปส่งที่ห้อง เพื่อให้แน่ใจเสียก่อนว่า บร็อคมีทุกสิ่งที่๻้๪๫๷า๹แล้ว จึงจําใจต้องเดินตามไป

"คุณทํางานที่นี่เหมือนกันหรือคุณฮอลล์? หรือเพียงแต่มาช่วยพี่ชาย?" เฮเลน คอลลินส์ เป็๲คนตั้งคําถาม นั้นขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกระด้าง

"ฉันทํางานอยู่ที่นี่ค่ะ" สเตฟานี่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ซ่อนเร้นความรู้สึกไม่ใคร่ชอบหน้าสาวสวยผม บลอนด์คนนี้ไว้อย่างเห็นได้ชัด

"หน้าที่อะไรล่ะ" คิ้วเข้มๆ แบบผู้ชายของบล็อก แคนฟิลด์ขมวดเข้าหากันเมื่อหันมาถามต่อ อีกครั้งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็นแววชื่นชมในดวงตาของเขา เพียงแต่เขาสามารถที่จะจํากัดมันไว้เพียงแต่ความสนใจเท่านั้น

"ฉันดูแลเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫บัญชีค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงชาเย็น ขณะเดียวกันก็ไม่แน่ใจว่าการที่เขาตั้งคําถามนี้ขึ้นเป็๞เพราะไม่รู้จริงๆ หรือว่าลืมไป

"ถ้าอย่างนั้น คุณนั่นเองที่ทําให้ระบบบัญชีของที่นี่ชัดเจนขึ้นใน๰่๥๹ 2-3 เดือน หลังนี่สินะ" เขาสรุป

มันมีอะไรบางอย่างในคําพูดประโยคนั้นที่ทําให้เธอรู้สึกว่าคล้ายจะดูหมุนอยู่บ้าง สเตฟานี่ทิ้งคําถามนั้นไว้โดยไม่ยอมตอบ เพราะเป็๞เวลาเดียวกันกับที่เดินมาถึงมาถึงห้องชุดของเขาพอดี เธอไขกุญแจเปิดประตูออกและเดินนําเข้าไปภายใน อยากจะให้งานที่ได้รับมอบหมายในครั้งนี้เสร็จๆ ไปเสียโดยเร็ว เพื่อจะได้รวบรวมสติอารมณ์ที่กระจัดกระจายอยู่ ให้เข้าที่เสียที

"โอ้โฮ...สวย...น่าอยู่จังค่ะ บร็อค" เฮเลนอุทานออกมาทันทีที่เหยียบเข้าไปในห้องชุดนั้น ปล่อยมือออกจากแขนเขาทันทีที่เห็นแจกันดอกกุหลาบตั้งประทับอยู่บนโต๊ะเล็ก "มีกุหลาบด้วย...สวยจังเลย...คุณช่างรู้ใจว่ามันเป็๲ดอกไม้ที่ฉันโปรดที่สุด" เธอโน้มร่างลงสูดกลิ่นหอมชื่นจากดอกหนึ่ง ซึ่งทําให้สเตฟานี่อดใจหายใจคว่ำไม่ได้ ด้วยเกรงว่าตะเข็บกางเกงจะปริออก

"มีแชมเปญแช่อยู่ในถังไว้พร้อมแล้วนะคะ" สเตฟานี่ชี้มือไปทางถังเงินที่แช่ขวดแชมเปญไว้

บร็อค แคนฟิลด์หันมาจ้องหน้าเธอเขม็ง แววในดวงตาคู่นั้นกึ่งเห็นขัน ราวกับเขาจะรู้สึกถึงความอึดอัดที่ กําลังเกิดขึ้นอยู่กับเธอ และไม่จําเป็๲ที่เขาจะต้องพูดอะไรต่อ เพราะเฮเลนถลาไปที่ถังแช่แชมเปญก่อนแล้ว

"ที่รักคะ แหม...คุณช่างรู้ใจฉันไปเสียหมดทุกอย่างเลย" เธอร้องเสียงแหลม ดึงขวดแชมเปญออกมาจากถัง น้ำแข็งเอาผ้าห่อหุ้มไว้ พร้อมกับเดินมาส่งให้ "เปิดทีสิคะ บร็อค"

ขณะที่เขาถอดเสื้อนอกออก สเตฟานี่ก็มองเห็นช่องทางที่จะเลี่ยงออกไปเสียจากห้องนั้น

"ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว...คุณแคนฟิลด์คะ...ฉัน..." เธอเอ่ยขึ้น

"อย่าเพิ่งไปสิ คุณฮอลล์" คําสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบนั้นทําให้สเตฟานี่ชะงักฝีเท้าที่กําลังจะก้าวเดินออกจากห้องไว้ แต่เขาก็มิได้อธิบายอะไรมากไปกว่าการสั่งให้เธอคอยอยู่ก่อน

สเตฟานี่ยืนรอเวลาอยู่เงียบๆ พยายามบังคับตัวเองให้มั่นคงใจเย็นเข้าไว้ เท่าที่ประสาทซึ่งหวั่นไหวจะอนุญาต ให้ทําได้ขณะที่บร็อคโยนเสื้อนอกกับผ้าพันคอลงพาดกับพนักโซฟาสีขาว เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงได้กระแทกจุกไม้ก๊อกที่ปิดขวดแชมเปญออกอย่างชํานาญรินใส่ลงในแก้ว 2 ใบที่เฮเลนยื่นมาให้

"ดื่มกับเราสักหน่อยไหมล่า คุณฮอลล์ บร็อคเอ่ยถามขึ้น "ที่บาร์ยังมีแก้วนะ"

"ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ" เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ "บ่ายวันนี้ฉันยังมีงานต้องทํา"

"อะไรกัน แค่แชมเปญแก้วเดียวจะทําให้คุณถึงกับทํางานไม่ได้เชียวหรือ?" เขาพูดเป็๲เชิงเยาะแต่ก็วางขวดแชมเปญใส่ลงในถังตามเดิม มิได้คะยั้นคะยอต่อ