“โอ๊ย น่าเบื่อชะมัด ประชุมอะไรตั้งสองชั่วโมง บ้าไปแล้ว”
“ชู่วว เบา ๆ ครับนายน้อย ผู้ร่วมลงทุนใหญ่เดินตามมาด้านหลังครับ”
คิมหันต์รีบพุ่งเข้าไปสะกิดแขนนายน้อยของตนเองถี่ ๆ ทันที ก่อนจะรีบป้องมือกระซิบข้างรูหูบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้เพราะว่าตอนนี้ไม่ได้มีเพียงตระกูลรัสเซลล์ตระกูลเดียวที่เดินออกมาจากห้องประชุม หากแต่ยังมีผู้ร่วมลงทุนคนสำคัญเดินตามมาติด ๆ อีกด้วย
“อ้าว งั้นเหรอ” เจอราร์ดหุบปากฉับลงทันที
เมื่อได้ยินคำตอบส่ง ๆ รับกลับมาคิมหันต์ก็แทบอยากจะกลอกตามองบนใส่เ้านาย ถ้าผู้ร่วมลงทุนได้ยินเสียงบ่นของนายน้อยเขา งานนี้มีถอนทุนหนีจากโพรเจกต์ล่าสุดที่เพิ่งประชุมกันแน่ ๆ
“ครับ ต่อไปนายน้อยต้องระวังให้มากกว่านี้นะครับ...”
“ชู่ว จุ๊ ๆ คุณอย่าพูดแบบนั้นนะคิมหันต์” ไม่รอให้มือขวาข้างกายได้เอ่ยให้จบประโยค ปลายนิ้วชี้เรียวยาวของเจอราร์ดก็ยกขึ้นมาจรดที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าทันที พร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาด้วยแววตาแสนเหน็ดเหนื่อยใจ
ในขณะที่คิมหันต์ก็ได้แต่คิดในใจว่าคนที่ต้องทำหน้าและสายตาแบบนี้คือเขาต่างหาก
“ชีวิตผมมีคนที่เก่งแบบคุณแล้ว เพราะฉะนั้นผมยังจะต้องระวังตัวอะไรอีก จริงไหมคิมหันต์”
“เหอะ ๆ” คิมหันต์ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ตอบไปเท่านั้น ก่อนจะต้องปลอบใจตัวเองเพียงในใจว่าเงินเดือนหกหลักที่ต้องแลกกับการดูแลนายน้อยเพี้ยน ๆ แบบนี้ก็คงไม่ได้แย่อะไรมาก
“แล้ววันนี้ผมต้องทำอะไรอีกไหม”
“อ๋อ ่เย็นวันนี้นายน้อยต้องไป...”
ปัง!
ยังไม่ทันเดินไปไหนไกลเสียงปืนก็ดังขึ้นในระยะใกล้ตัว อีกทั้งลูกะุยังเฉียดศีรษะเจอราร์ดไปเพียงไม่กี่เิเ
คิมหันต์รีบเข้าประกบเ้านายแล้วพาก้มหมอบลงกับพื้นบริเวณทางเดินออกจากออฟฟิศทันที ก่อนจะค่อย ๆ พาหนีวิถีะุออกมาด้านนอก ในขณะที่มือก็กดเครื่องมือสื่อสารเพื่อออกคำสั่งให้บอดีการ์ดโดยรอบรีบออกมาปฏิบัติหน้าที่
ปัง!
ปัง!
“แว้ก ผมจะไม่ตายวันนี้ใช่ไหมคิมหันต์” เจอราร์ดถามพลางะโเหยง ๆ ไปด้วยเมื่อะุเฉี่ยวขาเขาไปเพียงแค่คืบ
“ใช่ครับ นายน้อยตายไม่ได้ครับ” เขาคิดว่าถ้านายน้อยตายยมบาลต้องทานยาไมเกรนทั้งกระปุกแน่นอน
เมื่อบอดีการ์ดวิ่งกรูกันเข้ามาก็เกิดการต่อสู้สุดชุลมุนขึ้น คิมหันต์ที่ยืนประกบข้างเจอราร์ดตลอดเวลาต้องผละตัวออกไปช่วยบอดีการ์ดโดยรอบ จนเหลือเพียงนายน้อยตระกูลรัสเซลล์ที่นั่งหมอบอยู่ข้างรูปปั้นัตัวใหญ่หน้าออฟฟิศเพียงลำพัง
ตอนแรกเจอราร์ดก็นั่งปลอบใจตัวเองอยู่หรอกว่าเขาจะต้องปลอดภัยหายห่วง แต่พอหันไปมองข้างหลังแล้วเจออีกกลุ่มที่จะเข้ามาลอบทำร้ายแล้วเนี่ยสิ เขาคงจะนั่งรออยู่ที่เดิมให้โดนยิงไม่ได้ ระดับทายาทมาเฟียอย่างเขาคงต้องใส่เกียร์หมาเข้าสู้
ถ้าคนกลุ่มนั้นวิ่งไล่ เขาก็จะวิ่งหนีเช่นกัน เอาให้รู้กันไปข้างว่าฝีเท้าระดับลูกกระจ๊อกกับฝีเท้าระดับนายน้อยตระกูลรัสเซลล์ใครมันจะวิ่งได้เร็วกว่ากัน
“หยุดนะเว้ยไอ้เจอราร์ด!” เสียงหนึ่งะโไล่หลัง
“โน!!” เจอราร์ดร้องลั่นขณะที่พุ่งตัวออกไปจากบริเวณออฟฟิศ
“กูบอกให้มึงหยุด!”
“โนเวย์!!” เขาะโตอบ แล้ววิ่งหน้าตั้งโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังสักนิด
สภาพของเจอราร์ด สายเืขุนนางตระกูลใหญ่ในตอนนี้นั้นไม่ได้น่ามองเลยสักนิด เหงื่อไหลท่วมตัว ทรงผมยุ่งเหยิงเพราะตีกับกระแสลมที่วิ่งสวนมา ไหนจะเสื้อซูตที่ถอดโยนทิ้งไว้ข้างถังขยะนั่นอีก ไม่เหลือคราบมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเขาวิ่งหนีมาไกลแค่ไหน แต่พอหยุดพักเหนื่อยแล้วเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่ารอบตัวกลายเป็สถานที่ที่ไม่คุ้นเคยไปเสียแล้ว และนอกเหนือจากการวิ่งหนีตายที่เหนื่อยจนลิ้นห้อยแล้ว เจอราร์ดยังพบเจอกับบททดสอบชีวิตอีกด่าน เพราะภาพเบื้องหน้าของเขานั้นคือสาวน้อยที่กำลังถูกลวนลาม
“โถ่ พี่ขอจับนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้เลยเหรอคนสวย”
“อย่ายุ่งกับหนูเลย ถือว่าหนูเตือนแล้วนะ”
“โห เอาสิคะ เตือนพี่เลย พี่อยากรู้ว่าคนสวย ๆ เขาเตือนได้นุ่มนวลแค่ไหน”
“ก็นุ่มส้น...”
“เฮ้ย! ทำอะไรผู้หญิงวะ” ถึงจะหายใจแทบไม่ทัน แต่เืสุภาพบุรุษประจำตระกูลรัสเซลล์มันแรงกล้ายิ่งนัก จิ๊กโก๋หน้าตากระจอก ๆ แบบนี้ไม่คณนามือเขาแน่นอน ต้องเจอนายน้อยเจอราร์ดคนนี้สั่งสอนความเป็สุภาพบุรุษเสียหน่อย
“ชอบเสือกนักเหรอมึง”
“ก็เข้ามาสิ”
ผัวะ!
หมัดแรกซัดเข้าไปเต็ม ๆ แต่ไม่ใช่หน้าพวกจิ๊กโก๋
เจอราร์ดได้แต่ยืนเหวอ เขายังไม่ทันได้กำหมัดเลยด้วยซ้ำ แต่โดนต่อยเข้าเต็มแก้มจนหน้าหัน
“นี่มึง...”
ผัวะ!
ผัวะ!
ผัวะ!
พูดได้เพียงสองพยางค์เท่านั้นจริง ๆ เพราะนอกนั้นเจอราร์ดก็โดนซัดยับจนนับมือนับตีนไม่ถูก เขาได้แต่ยกแขนขึ้นมาปิดบังใบหน้าอันหล่อเหลาไม่ให้โดนกระทืบจนเสียโฉม
วินาทีที่พอจะลืมตามองดูภาพตรงหน้าได้ก็คือตอนที่ได้ยินเสียงร้องโอดโอยจากกลุ่มชายหน้าตากระจอกพวกนั้น และเสียงมือเสียงเท้าที่ทั้งเตะทั้งต่อยแบบครบสูตร แต่ภาพที่เห็นคาตาและน่าจะติดตาเขาไปอีกหลายวันก็คือ แม่สาวน้อยคนนั้นจัดจระเข้ฟาดหางให้กับกลุ่มชายฉกรรจ์แบบชุดใหญ่
“โอ้มายก้อด” เจอราร์ดอุทาน
“นี่คุณ จะนอนอ้าปากอีกนานไหม ลุกขึ้นมาสักทีสิ” หลังจากจัดการพวกนักเลงเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ปรี่เข้าไปหาชายที่จ้องเธอด้วยความตกตะลึง
เจอราร์ดได้แต่กะพริบตามองผู้หญิงตรงหน้าปริบ ๆ ก่อนจะถูกเธอกระชากแขนให้ลุกขึ้นจากพื้นที่ถูกลากลงไปรุมกระทืบเมื่อครู่
ไม่มีเวลาพักให้หายเหนื่อยหรือตั้งสติอะไร พอถูกกระชากปุ๊บเขาก็ถูกลากไปยังมอเตอร์ไซค์บิกไบค์คันสวยปั๊บ และเช่นเคยว่าไม่มีเวลาให้อ้าปากถามเช่นกัน คุณเธอตวัดขาเรียวยาวขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนมอเตอร์ไซค์เรียบร้อย แถมยังหรี่ตามองเขาอย่างสบประมาทอีกด้วย
“ขึ้นมาสิ เดี๋ยวจะพาไปทำแผล”
และก็ไม่รู้อะไรดลใจให้มาเฟียผู้เคร่งขรึมอย่างเขายอมซ้อนท้ายผู้หญิงไปง่าย ๆ แบบนี้ ตอนแรกเขารู้สึกเกร็ง ๆ ตอนหลังชักเริ่มกลัวเพราะเธอเล่นบิดซะมิดปลอก แถมยังซิ่งจนเจอราร์ดนึกว่าเขาได้ถอดิญญาออกจากร่างไปั้แ่หลักกิโลเมตรแรกแล้วเสียอีก
จุดหมายปลายทางที่ปุณณดาพาเจอราร์ดมาก็คือค่ายมวยอรุณพยัคฆ์ เพราะกะว่าจะพาผู้ชายที่ใหญ่แต่ตัว ทว่าใจเล็กยิ่งกว่าเด็กอนุบาลมาทำแผลให้สภาพพอดูได้ขึ้นสักหน่อย จากนั้นค่อยพาไปหย่อนทิ้งไว้ข้างถังขยะแถวบ้านเจ๊เฉลา
“อย่ามองกันด้วยสายตาแบบนี้สิคุณ” เจอราร์ดพูดขึ้นหลังจากเดินตามเธอมานั่งที่เก้าอี้ในห้องพยาบาล
“แบบนี้น่ะแบบไหน” ปุณณดาไม่ตอบแต่ตั้งคำถามกลับไปแทน ในขณะที่มือก็จับสำลีจุ่มแอลกอฮอล์ไปด้วย
“ผมไม่ได้อ่อนแอ แค่เหนื่อยจนหมดแรงต่างหาก ไอ้พวกนั้นมันเลย...โอ๊ย! แสบ”
ไม่รอให้มาเฟียตัวโตแต่ใจมดพูดจบ ปุณณดาก็จิ้มสำลีชุบแอลกอฮอล์เข้าที่รอยแผลตรงมุมปากทันที เล่นเอาเจอราร์ดร้องลั่นไปทั้งค่าย แล้วถ้าหากสังเกตดี ๆ ตรงปลายหางตาดุ ๆ แอบมีน้ำตาซึมออกมาด้วย
“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงฮะ ฉันนึกว่าใช้ตีนทำ” จากที่กำลังจะพูดต่อก็เป็อันต้องหุบปากอัตโนมัติ เมื่อปุณณดายกเท้าขึ้นมาให้ดูใกล้ ๆ พร้อมทั้งแสยะรอยยิ้ม
“แล้วอยากให้ใช้ตีนทำจริง ๆ ไหมล่ะคะ” ถามจบเธอก็จิ้มสำลีไปแรง ๆ ที่มุมปากเขาอีกครั้ง
เจอราร์ดรู้สึกเจ็บแต่ก็ต้องกลั้นไว้จนต้องจิกทั้งเล็บมือเล็บเท้าเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
เวลาเพียงไม่นานและบทสนทนาเพียงไม่กี่คำก็ทำเอาเจอราร์ดทดความแค้นไว้ในใจกับหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อย
นี่สินะที่เรียกว่าทำคุณบูชาโทษ คอยดูเถอะ เขาจะเอาคืนให้สาสมเลย
“โอ๊ย แสบโว้ย”
กว่าจะทำแผลครบทุกจุดก็เล่นเอาเจอราร์ดะโคำว่าเจ็บกับแสบไปจนนับไม่ถ้วน พอทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ยกโทรศัพท์เรียกหาคิมหันต์ มือขวาคนสนิทให้พากลุ่มก้อนบอดีการ์ดมือดีมารับที่ค่ายมวยทันที
ไม่เกินสิบนาทีรังสีความน่าเกรงขามของตระกูลรัสเซลล์ก็เดินทางมาถึง เจอราร์ดหันมายักคิ้วให้ปุณณดาหนึ่งครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถตู้กันะุของตนเอง
ส่วนปุณณดาก็ยืนเท้าสะเอวมองอย่างไม่นึกเกรงกลัว พลางคิดว่าถ้าชีวิตนี้ไม่มีบอดีการ์ด มีหวังเขาได้ตายั้แ่ก้าวแรกที่ออกจากบ้านแน่นอน
“มองอะไรเหรอครับนายน้อย”
“คิมหันต์”
“ครับ”
“ที่ดินย่านนี้เป็ของตระกูลผมใช่ไหม” เจอราร์ดเอ่ยถามแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ในขณะที่ปลายนิ้วหัวแม่มือก็แตะาแที่มุมปากเบา ๆ
“ครับ ย่านนี้ทั้งหมดเป็ของตระกูลรัสเซลล์ครับ”
“หึ ๆ” เขาไม่ตอบอะไร มีแค่เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายและมุมปากที่ยกยิ้มอย่างผู้ชนะเท่านั้น ทว่ายิ้มได้แค่เสี้ยววินาทีเขาก็ต้องรีบหุบแล้วเปลี่ยนมาเป็สบถแทน
“แม่งเอ๊ย ตึงแผลฉิบหาย”
928
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
