“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

แรงระเบิดจากหอสมุด

เสียงระเบิดมหาศาลดังสะเทือนจากใจกลางราชธานีอัลเทียร์ อีเทอเรีย ส่งแรงสั่นไหวกระจายทั่วเขตเวท ลำแสงสีเงินทองพวยพุ่งจากยอดหอสมุดศักดิ์สิทธิ์ขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นประกายพลังมหาศาลชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะหายไป... เหลือไว้แต่หมอกเวทที่หมุนวนคล้ายพายุ

“ตูมมมมมมม!!!”

เรย์ที่ยังคงอยู่ในป่าศักดิ์สิทธิ์เบื้องหลัง ร่างสะบักสะบอมจากการต่อสู้กับอสูรข้ามมิติ Ny’Gahl ถึงกับเงยหน้าขึ้นทันที

"เสียงนั่น... หอสมุด!?"

โมกะที่เพิ่งกลับคืนสู่ร่างปกติจากการปลดปล่อยพลังเลอาน่า ผงกหัวอย่างตกใจ ดวงตาสั่นไหวด้วยความกังวล

"หงึ... หงึ!!" มันร้องเสียงหลงเหมือนแมวตกใจ กระโดดขึ้นเกาะบ่าเรย์อีกครั้ง

เรย์ปาดเลือดจากมุมปาก หยัดตัวลุกขึ้นจากต้นไม้ที่พิงอยู่ และไม่ลังเลที่จะออกวิ่ง "ไปโมกะ! กลับไปหาพวกเขา!"

ระหว่างทาง วิสัยทัศน์ของโมกะเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง มันรู้สึกถึง "เศษวิญญาณ" แปลกประหลาดที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่ในหอสมุด เหมือนกับพลังที่เคยกระทบมันตอนรับเสี้ยวดวงวิญญาณของเลอาน่า

ประตูเวทที่ควรจะปิดสนิทของหอสมุดศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้เปิดอ้ากว้างราวกับถูกกระชากให้หลุดจากผนึก ลำแสงจากคริสตัลเพดานดับลงครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงแสงสลัว ๆ จากเศษเวทหมุนวนอยู่กลางโถง

เรย์ผลักประตูเข้าไปทันที ภาพที่เขาเห็นทำให้ต้องชะงัก

เศษกระจกเวท ลวดลายผนึกแตกกระจายเต็มพื้น ไอริส ลูเมียร์ และเอลร่า นอนอยู่ใกล้กันในสภาพบาดเจ็บเล็กน้อย เสื้อคลุมขาดวิ่น แต่อยู่ในสติ

แต่ตรงกลางห้องนั้น—มิจังยังคงหลับอยู่ ลอยตัวเหนือพื้นเพียงเล็กน้อย แสงเวทสีเงินเทาโอบล้อมร่างเธอไว้ กลางหน้าผากมีสัญลักษณ์เรืองแสงของ Sidera Lux ปรากฏจาง ๆ

และเหนือหัวมิจัง เงาร่างของ "เลอาน่า" กำลังแตกสลายเป็นเศษแสงที่ค่อย ๆ ไหลย้อนเข้าสู่ตัวมิจัง ทีละเส้น ทีละชั้น

“แย่แล้ว... พวกเขาถูกดึงเข้าไปในอะไรบางอย่าง” เรย์พูดพลางคุกเข่าลงข้างเอลร่า

เอลร่าลืมตาช้า ๆ พูดเสียงแผ่ว “พลัง... มันตื่นขึ้นมาแล้ว... เรย์ มันไม่ใช่แค่มิจังอีกต่อไป...”

ไอริสที่ฟื้นตัวได้เล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งยันตัวเองขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “เรย์... เลอาน่าปรากฏตัวเพื่อเตือนพวกเรา แต่การปรากฏตัวของเธอ ทำให้ ‘ผนึกเวท’ บางส่วนที่ซ่อนอยู่ในหอสมุดแตกออก...”

“ผนึก? ผนึกอะไร?” เรย์ถามทันที

“ผนึกความทรงจำของ ‘ผู้ปลุก Sidera Lux’ คนแรก” ไอริสถอนหายใจ “ในบันทึกต้องห้าม มีชื่อของคนที่ถูกลบไปจากประวัติศาสตร์ เธอไม่ใช่แค่เลอาน่า... แต่มีอีกคนที่อยู่ ‘เบื้องหลัง’ พลังนี้มาโดยตลอด... ผู้ควบคุมจากภายนอก”

เอลร่าเบิกตา “หมายถึง... มีใครบางคนอยู่เบื้องหลังการปลุกพลังในมิจัง?”

“ใช่” ไอริสพยักหน้า “และตอนนี้... พลังนั้นกำลังเติบโตโดยที่มิจังเองไม่รู้ตัว”

ในจังหวะเดียวกันนั้น ร่างของมิจังเริ่มสั่นไหว เสียงเวทกระเพื่อมรอบตัว เศษพลังของเลอาน่าที่เหลืออยู่ในร่างเธอเริ่มฉายภาพความทรงจำสู่กลางโถง

ลำแสงจาก Sidera Lux ส่องตรงกลางห้องโถง ภาพลวงเวทของอดีตกาลปรากฏขึ้นฉับพลัน ท่ามกลางความมืดรอบตัว เมืองโบราณแห่งแสงดาวส่องประกายกลางภูเขา เหล่าผู้พิทักษ์ในชุดเกราะจันทราเดินลาดตระเวน

เลอาน่าในชุดนักรบธนูปรากฏขึ้น ก้าวเท้าอย่างสง่างามบนกำแพงเมือง สายตาจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่หมุนวนด้วยเงามืดไร้รูปร่าง

และที่ด้านหลังเลอาน่า... เงาร่างของเด็กหญิงผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าคล้ายมิจังยืนอยู่ในชุดขาวดวงจันทร์ นัยน์ตาเปล่งประกายสีน้ำเงินฟ้า

“มิจัง...?” เอลร่ากระซิบ

“ไม่ใช่... อาจเป็นตัวเธอในอดีต หรือ... ร่างหนึ่งของเลอาน่าเอง” ไอริสพูดเบา ๆ

ในภาพเลอาน่าหันไปเผชิญหน้าเงามืดที่กำลังเคลื่อนเข้ามา ในเงานั้นมีเสียงกระซิบ และรูปร่างหนึ่งแทรกออกมา—สูงโปร่ง คลุมด้วยผ้าสีดำ ดวงตาสีแดงเรืองแสง

“Null Herald...” ไอริสพูดช้า ๆ “ศัตรูตัวจริงของสงครามพันปีก่อน”

ภาพลวงเวทจางหาย แต่ร่างของมิจังยังคงลอยอยู่ และทันใดนั้น พลังเวทรอบตัวเธอก็หมุนวนรุนแรงขึ้น แสงสีขาวเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากของมิจัง แม้เธอยังหลับตาอยู่

“หึหึหึ... มนุษย์โง่งม...”

เสียงไม่ใช่ของมิจัง แต่เป็นเสียงของสิ่งอื่น...

“ข้าจะทำลายโลกนี้ให้สิ้น พวกเจ้ามีเวลาเพียง 7 วัน ก่อนทุกอย่างจะกลับสู่ ‘ความว่างนิรันดร์’”

ไอริสเบิกตา “ไม่ใช่เธอ... เงานิรันกลับมาแล้ว!”

เศษแสงสุดท้ายจากเลอาน่าในอากาศกระซิบผ่านจิตของเรย์ว่า “เรย์... ถ้าไม่หยุดเธอใน 3 นาทีนี้... เจ้าจะสูญเสียมิจังไปตลอดกาล!”

เอลร่ากัดฟันแน่น ร่ายเวทต้องห้าม “Selenas Revertia” พลังจันทราโบราณหมุนวนรอบตัวเธอ ส่องประกายสีเงินเข้ม

“กลับไป! ไปยังจุดเริ่มต้นของจิตใจเธอ!”

แต่เงานิรันที่ควบคุมร่างมิจังพลันหัวเราะ “พวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย” ก่อนระเบิดคลื่นเวทลูกแรกใส่กลุ่มของเรย์

ตูมมมมมม!!!

แรงปะทะทำให้ทุกคนกระเด็น เอลร่าล้มฟุบ ไอริสทรุดฮวบ โมกะกลิ้งไปชนชั้นหนังสือ เรย์ยันตัวลุกขึ้น แม้เลือดเต็มปาก

“มิจัง... ฉันจะดึงเธอกลับมาให้ได้!”

ขณะที่เงานิรันกำลังจะปลดปล่อยคลื่นเวทมืดลูกที่สองเพื่อทำลายหอสมุดศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด โมกะลุกขึ้นช้า ๆ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีทองเรืองแสงอ่อน

แสงจากเศษพลัง “สัญญาแห่งแสง” ในคฑาของไอริสกลับมารวมตัวกันเอง ลอยสว่างขึ้น และไหลเข้าสู่ร่างของโมกะ

“หงึ... มะ ไม่รู้ว่าทำไม... แต่โมกะต้องปกป้องทุกคน!” โมกะพูดออกมาผ่านกระแสจิตเสียงดังชัด

บาเรียเวทแสงดาวขยายจากร่างของโมกะ สร้างเกราะล้อมกลุ่มไว้พริบตาก่อนที่เวททำลายล้างของเงานิรันจะกระแทกเข้ามา

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!

แรงระเบิดถล่มทุกสิ่ง หอสมุดศักดิ์สิทธิ์พังทลายลงแทบทั้งอาคาร กลายเป็นซากหินกระจัดกระจาย พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง

ทุกคนในกลุ่มของเรย์หมดสติในทันที ยกเว้นเอลร่าที่รอดมาได้ด้วยเวทป้องกันของตนเอง เธอพยายามลุกขึ้น แม้ร่างจะสะบักสะบอมสุดขีด

และตรงกลางซากปรักหักพัง เงานิรันในร่างมิจังยังคงลอยตัวอยู่ ดวงตาสีทองดำส่องประกาย เธอหันกลับมามองเอลร่า

“หนึ่งสัปดาห์... ก่อนโลกนี้จะสิ้นแสง”

จากนั้นร่างของเธอค่อย ๆ ละลายหายไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความเสียหายที่ไม่อาจย้อนคืน

เอลร่าทรุดลง มือกุมอก ดวงตาไหลด้วยน้ำตา ก่อนจะหมดสติตามทุกคนไป