เสียงลั่น8หลอดดังสนั่นลั่นทุ่งกันเลยทีเดียวเชียวนะท่าน! แม้ฝ่ายบุรุษจะส่งเสียงสู้อย่างไรฝ่ายหญิงก็มีกว่า 400คน ขณะที่ฝ่ายชายมีเพียง100กว่าคน (ชายหน่วยปกป้องที่นี้ มาเฉพาะปราณขั้น2ไม่ถึง50คน)
บรรยากาศคึกคัก วี้ดว้าย ดำเนินต่อไปหลายนาที .. จนความตื่นเต้นของทั้งหญิงชายหลายคนค่อยๆลดลงแต่ยังไม่หายไปจากทั่วทั้งลานรวมเกษตร
เจ๊ใหญ่ผู้ใจกล้าหน้าด้านก็เดินเข้ามาให้ชิงชิง มีทั้งทีท่าขึงขังและเอียงอายบนใบหน้าแดงสดใสเลียริมฝีปากของตนเป็นระยะๆ อืม.. เป็นการผสมผสานของอารมณ์ที่บรรยายยากเอาการ..
เจ๊ใหญ่หงชิง“อ่า ท่านผู้พิทักษ์ชิงชิง ช่างยิ่งใหญ่น่าเกรงขามยิ่งนักทำให้หัวใจของข้าน้อยอ่อนระทวยไปหมดแล้ว .. ข้าน้อยขอความเมตตาจากท่านซักนิด ..ขอกอดท่านชิงชิงสักครู่ได้หรือไม่?”
โห..ดูท่าเจ๊แกจะเอาจริงเอาจังมาก..

ตัวอย่างภาพเจ๊ใหญ่ ภาพจาก www.pinterest.com/leafiyip/_saved/
ชิงชิงตอบยิ้มๆ“เวลานี้ยังไม่ได้ นี่คือเวลาฝึกซ้อมของกองกำลังพวกเราและพี่สาวใหญ่หงชิงก็ควรประพฤติตนให้เป็นตัวอย่างแก่ผู้อื่น จงได้ฝึกปรือการประสานกระบวนท่าปราณเสียเถิดหากมีคำถามสิ่งใดเกี่ยวกับการฝึก ท่านย่อมถามข้าได้”
แล้วชิงชิงก็หันไปรอบๆ พลางกล่าวกับหลายๆคน “พวกท่านมิใช่ทหารมิใช่กองกำลังที่เคร่งครัดระเบียบวินัย แต่ท่านก็เป็นกำลังสำคัญในการช่วยเหลือ! และปกป้องตระกูลตงฟางของเรา .. เรามาหมั่นเพียรฝึกตนกันเถิด!”
เพล้ง!! คล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนหน้าแตกยับเยิน..แต่ด้วยความหนาของใบหน้ายิ่งกว่ากำแพงเมืองเฟิงหัว (หนา6เมตร)เจ๊ใหญ่ก็ทำการเปลี่ยนโฉมหน้า จากความเหว๊อ! มาเป็นความน่ารัก..ในชั่วพริบตา!
เจ๊ใหญ่แย้มยิ้ม “อา.. ท่านชิงชิงสั่งสอนได้ถูกต้องยิ่งนัก ข้ามิควรที่จะลองใจท่านเลยสมกับเป็นตัวแทนฝ่ายหญิงในตระกูลที่รับพลังจากท่านปู่ไทร”
แล้วเจ๊ใหญ่ก็เปลี่ยนใบหน้ามาเป็นโหมดโหดและดุดันอีกครั้ง “พวกเจ้าได้ยินคำสั่งสอนท่านชิงชิงหรือไม่!? จนกว่าจะหมดเวลาฝึกรวมพลวันนี้! ห้ามผู้ใดหย่อนยานการฝึกฝนอีก! มิเช่นนั้นของจะเป็นตัวแทนของตระกูล ลงทัณฑ์พวกเจ้าเอง!เอาล่ะ ไปฝึกฝน! ไปฝึกฝนเร็วเข้า!”
โห..เจ๊ใหญ่ ดาราดังๆ ยังไม่มีความสามารถในการแสดงเท่าเจ๊เลยนะ! .. สมกับเป็นป้า เฮ้ย!.. เจ๊ใหญ่ ของตระกูลจริงๆ.. อันที่จริงแม้แต่ผู้นำตระกูลก็มีท่าทางเกรงใจเจ๊ใหญ่อยู่ไม่น้อย เห็นว่าตอนเด็กท่านลุงเปาซงก็เคยถูกเจ๊ใหญ่ซ้อม เฮ้ย!.. ลงโทษตามวินัยตระกูลเล็กน้อย
ในระหว่างบรรยากาศฝึกซ้อมสอบถามในชั่วโมงสุดท้ายกลับมาคึกคักปานจะวิ่ง100เมตรหลายรอบให้หมดแรงน้ำข้าวต้มกัน ..ผมและชิงชิงก็สังเกตเห็นไซจงเดินออกจากลานรวมเกษตร ชิงชิงหันมามองผมแวบหนึ่งซึ่งผมเข้าใจทันที เตรียมต่อสัญญาณปราณเพื่อคอยสอดแหนมไอ้ตัวโกงสุดอันตรายนี้! ด้วย “ตาทิพย์” ของผม