ซีซวนรู้สึกถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในกายดั่งช่วยเสริมกำลังภายในให้แข็งแกร่งขึ้นทว่านางกลับรู้สึกอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงด้วยในเวลาเดียวกัน
การฝึกบำเพียงคู่ใช้เวลายาวนานเกินกว่านางจะครองสติไว้ได้ไหวกระทั่งสลบหลับใหลไปั้แ่ตอนไหนก็ยังไม่รู้สึกตัวกว่าจะฟื้นอีกทีก็ดวงตะวันแขวนอยู่ตรงศีรษะแล้ว
หากเป็ตามปรกติซีซวนที่มักถูกตามใจจะตื่นเวลาไหนไม่มีคนคอยบังคับการฝึกฝนทบกวนตำรายิ่งเป็เื่ยากที่นางจะหยิบจับหากไม่ใช่เฟยอวี่ที่เป็ศิษย์พี่ใหญ่ขู่เข็ญการที่จะพบเห็นศิษย์น้องเจียงในสนามฝึกจึงนับว่าเป็เื่ยากยิ่ง
ทว่าวันนี้ไม่รู้ดวงตะวันขึ้นผิดฝั่งหรืออย่างไรถึงได้เห็นร่างบางในชุดฝึกยืนอยู่ข้างลานกว้างนับว่าเป็เื่แปลกประหลาดสำหรับศิษย์ร่วมอาจารย์คนอื่น ๆ มากนัก
"ได้สติหรือยัง"เหมยฮัวตบบ่าทักทายศิษย์น้องเบา ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองลานฝึกด้วยใบหน้าเหม่อลอยดวงตากลมโตหรี่รับแสงจนแทบปิดสนิท
"พี่เหมยฮัว ฮืออทั้งที่ข้าเพิ่งตื่น กลับถูกศิษย์น้องเล็กลากมาลานฝึก อากาศก็หนาวแสงแดดก็จ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แล้วข้าก็หิวแล้วด้วย แต่เขายังฝึกไม่หยุดเลยฮือออ"
เหมือนอีกฝ่ายรอให้ใครเข้าช่วยเหลืออยู่นานแล้วแค่เพียงนางเอ่ยทัก ร่างบางก็โผเข้าหาถูไถใบหน้าด้วยความออดอ้อนในทันทีทำให้เหมยฮัวอดไม่ได้ที่จะคลี่รอยยิ้มหัวเราะขบขัน ลูบเรือนผมนุ่มด้วยความเอ็นดู
นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดศิษย์พี่ใหญ่ถึงไม่เคยปฏิเสธศิษย์น้องเจียงได้สักครั้ง
"เอาละ ๆหยุดร้องได้แล้ว ประเดี่ยวข้าดูต่อให้เอง ซวนเอ๋อร์ไปทานข้าวเถอะก่อนมาเห็นศิษย์พี่ใหญ่เข้าครัวป่านนี้อาหารคงเสร็จรอให้ซวนเอ๋อร์กลับไปทานแล้ว"
"จริงนะเ้าคะขอบคุณพี่เหมยฮัว พี่เหมยฮัวใจดีที่สุด"
เหมยฮัวมองตามร่างบางที่วิ่งออกไปด้วยความเอ็นดูก่อนจะเปลี่ยนเป็เรียบเฉย เมื่อหันกลับไปมองร่างสูงโปร่งที่ร่ายรำกระบี่อยู่กลางลานฝึก
ทั้งที่เพิ่งได้เข้ามาเป็ลูกศิษย์ในสำนักจินิได้ไม่กี่วันแต่อีกฝ่ายกลับมีความกระตือรือร้นร้อนวิชาไม่หยุด ทำให้นางอยากรู้นักว่าเขาจะขยันไปได้ถึงเมื่อใด
แม้เพิ่งจะตื่นเมื่อเกือบปลายยามอู่ทว่าท้องของซีซวนกลับประท้วงร้องได้ตรงตามเวลาไม่ขาดเกินอาจเป็เพราะนางเสียพลังงานไปมากกับการฝึกวิชาตอนกลางคืนการตื่นมาแล้วได้ทานอาหารแสนอร่อย จึงนับว่าเป็สิ่งที่คู่ควรแล้ว
ในความเป็จริงนางควรจะได้ทานอาหารหลังตื่นนอนในทันทีแต่วันนี้กลับถูกศิษย์น้องคนใหม่ดึงให้ไปช่วยดูการฝึกซ้อมทำให้ท้องที่ว่างเปล่าของนางไม่ถูกเติมเต็มนับว่าเป็เื่โหดร้ายสำหรับนางมากนัก
เมื่อได้ยินว่าศิษย์พี่ใหญ่เข้าครัวทำอาหารไว้รอจึงเหมือนกับว่านางได้ขึ้น์อีกครั้ง ลาบปากที่รออยู่ทำให้ถึงแม้ท้องจะว่างเปล่า แต่ฝีเท้าที่ออกวิ่งกลับไม่ลดน้อยลงเลย
"ไปที่ใดมา"เฟยอวี่รู้สึกผิดที่เมื่อคืนเอาแต่ใจ ไม่ยอมลามือปล่อยให้หญิงสาวได้พักโดยง่ายวันนี้เขาจึงเข้าครัวทำอาหาร หวังให้นางไม่รู้สึกขุ่นเคือง
แต่ไม่คิดว่าร่างบางที่ควรหมดแรงนอนรอเขาอยู่ภายในห้อง จะแอบหนีหายไปซุกซนที่อื่นเสียได้
"เกี๊ยวหมูน้ำมันพริกหรือเ้าคะกลิ่นหอมมาก"
"ข้าถามว่าเ้าไปที่ใดมา"ชายหนุ่มดึงชามเกี๊ยวออกจากร่างบาง ปล่อยให้นางได้แต่มองตามตาละห้อยโทษฐานที่นางสนใจอาหารมากกว่าตอบคำถามเขา
"ไปดูศิษย์น้องซ่งฝึกซ้อมมาเ้าค่ะ"ซีซวนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูง อ้อนวอนขอชามเกี๊ยวคืน
"ไปดูทำไม"
"ศิษย์น้องซ่งเพิ่งมาได้วันเดียวเมื่อวานซวนเอ๋อร์เป็คนที่ได้คุยกับเขาเยอะที่สุดวันนี้เขาเลยชวนซวนเอ๋อร์ไปดูการฝึกซ้อม เขาคงเผื่ออยากขอคำแนะนำเ้าค่ะ"หญิงสาวตอบตามความคาดเดาของตนเองเพราะนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมศิษย์น้องคนใหม่ถึงให้นางไปดูเขาฝึกซ้อมด้วย
"หลังจากนี้ห้ามไปอีกให้ศิษย์พี่คนอื่นคอยดูแทน"
"เ้าค่ะซวนเอ๋อร์รู้แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ขอ น้ำแกงจะเย็นหมดแล้ว"
เฟยอวี่จนปัญญาจะพูดกับหญิงสาวทั้งที่พูดอยู่กับเขา แต่สายตานางมีแต่ชามเกี๊ยวในมือเขาไม่ห่าง หากก้นนางมีหางคงส่ายไปมาจนหลุดขาดไปแล้ว
"ต้องทำยังไง"
ซีซวนไม่อิดออดทันทีที่ร่างสูงขยับลงนั่งบนเก้าอี้ นางก็ปีนป่ายขึ้นไปนั่งอยู่บนตักแกร่งโอบลำแขนลอบลำคอระหง เตรียมพร้อมสำหรับการทานเกี๊ยวหมูที่นางรอคอย
"อืมมอร่อยเ้าค่ะ" หญิงสาวได้ลิ้มรสน้ำแกงก่อนเป็อันดับแรกจากการป้อนของชายหนุ่มดวงตากลมโตหลับพริ้มอย่างมีความสุข ไม่ว่าจะได้ทานเกี้ยวหมูน้ำมันพริกที่ไหนรสชาติก็ไม่เหมือนกับที่ศิษย์พี่ใหญ่เป็คนทำให้
ทว่าพอถึงเกี๊ยวห่อหมูของสำคัญที่สุดในชามร่างบางกลับชะงักเกิดรู้สึกชั่งใจ ว่าจะทานต่อดีหรือไม่ถึงแม้นางอยากจะทานมากแค่ไหนก็ตาม
ลำพังน้ำแกงที่ถูกป้อนด้วยช้อนนางยังพอเก็บซ้อนความกระดากอายเอาไว้ได้ แต่พอเป็ตัวเกี๊ยวใบหน้าขาวกลับเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อนึกถึงขั้นตอนการทานของมัน
"ทำไมไม่อยากทานแล้ว"
"ทานทานเ้าค่ะ"
มุมปากหยักข่มไม่ให้หลุดคลี่รอยยิ้มก่อนจะตักชิ้นเกี๊ยวที่บรรจงห่อให้นางได้ทานโดยเฉพาะเข้าปากตนเองเขากัดปลายไว้ครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งรอให้ร่างบางโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใช้ปากรับต่อไป
ชายหนุ่มยังใจดีใช้ริมฝีปากช่วยเช็ดน้ำแกงที่เปื้อนมุมปากสวยระหว่างรอให้ร่างบางเคี้ยวลิ้มรสชาติอาหารในปาก
"อร่อยไหม"
"อร่อยเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ทานอีกมีให้เ้าอีกเยอะ"
ซีซวนข่มความกระดากอายอ้าปากรับเกี๊ยวจากปากชายหนุ่มอย่างเป็ธรรมชาติทว่าหัวใจดวงน้อยของนางกลับกำลังเต้นระรัวไม่เป็จังหวะ
ไม่ว่ากี่ครั้งที่ได้ทานอาหารกับศิษย์พี่ใหญ่นางก็ยังไม่สามารถทำใจให้คุ้นชิ้นกับความใกล้ชิดนี้ได้
"อิ่มแล้วเ้าค่ะ"
"เด็กดี"เฟยอวี่วางชามในมือลงเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทานเกี๊ยวหมดแล้วก่อนจะปิดท้ายด้วยการป้อนน้ำให้นางด้วยปากตนเอง
ซีซวนกลืนน้ำลงคอเป็อันจบการทานอาหารมื้ออร่อยทว่าชายหนุ่มกลับไม่หยุดแค่เพียงป้อนน้ำให้นาง ริมฝีปากร้อนเข้าประกบจุมพิตดูดดื่มเรียวลิ้นหยาบสอดเข้าโพรงปาก เกี่ยวตวัดหลอกล้อให้นางโต้ตอบพัวพันชักนำให้เข้าไปสำรวจภายในโพรงปากอุ่นของเขาด้วยเช่นกัน
"อืมม อ่าา"
เฟยอวี่ไม่ปล่อยให้ลูกแมวน้อยในวงแขนได้หลุดหนีริมฝีปากร้อนโรมรันแลกเปลี่ยนน้ำเชื่อมใส ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบวนแผ่นหลังบางอีกข้างล้วงเข้าชายกระโปรง ลูบไล้ขาเรียวผ่านกางเกงตัวในที่นางสวมใส่ไว้
ชายหนุ่มจุมพิตร่างบางจนหนำใจถึงปล่อยให้นางเป็อิสระไม่ล่วงเกินไปไกลแม้ฝ่ามือจะล้วงเข้าลึกถึงจุดสำคัญมุมปากหยักคลี่รอยยิ้มเ้าเล่ห์ เมื่อเห็นใบหน้าสวยจ้องมองด้วยความมึนงงดวงตากลมโตฉ่ำวาวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ไม่ได้มีธุระต้องไปคุยกับอาจารย์ต่อ"
หลังถูกนิ้วยาวเคาะสันจมูกเรียกสติซีซวนก็รีบมุดหน้าเข้ากับแผงอกกว้างด้วยความเขินอายทันที
นางไม่ได้้าให้เขาทำต่อเสียเมื่อไหร่ไม่ได้้าจริง ๆ
"อยู่ห้องก็จัดการเก็บข้าวของให้ดีเล่าอีกสองวันออกเดินทางจะได้ไม่รีบร้อนจนลืมของ"
"เก็บของหรือเ้าคะหรือว่า.."
"อาจารย์อนุญาตให้พาเ้าไปได้แต่ต้องรับปากก่อนวะ...."
เฟยอวี่ยังไม่ทันพูดได้จบคำร่างบางก็ะโลงจากตักเขาวิ่งไปเสียแล้ว เห็นท่าทางดีใจของนาง ชายหนุ่มจึงหยุดไม่พูดต่อเปลี่ยนเป็นั่งมองนางเร่งจัดการเก็บของด้วยรอยยิ้มละมุนแทน
**************************************************************
** ยามอู่ (午：wǔ) เริ่มนับั้แ่เวลา 11.00– 13.00 น.
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
33K
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
