ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 63 : การค้าไร้ต้นทุน : ความลับในยันต์อัคคีและตลาดมืดใต้เงาเมฆ

ภายในหอตำราชั้นหนึ่งที่เงียบสงบ อาเจียนั่งขัดสมาธิอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาว เบื้องหน้าเขามีกองสมบัติที่ "ยึด" มาจากกลุ่มของจางหูวางเรียงรายอยู่

หินปราณระดับต่ำสิบสองก้อน, ยันต์วารีกระแทกสามแผ่น, ยันต์เกราะศิลาที่ใช้ไปแล้วครึ่งหนึ่งหนึ่งแผ่น, และเศษกระดาษยันต์อัคคีที่จางหูใช้โจมตีเขา"จนกรอบ..." 

อาเจียบ่นพึมพำ พลางใช้นิ้วคีบยันต์อัคคีที่ไหม้เกรียมขึ้นมาส่องกับแสงแดด "ศิษย์สายนอกระดับ 7 แต่กลับใช้ยันต์คุณภาพต่ำเช่นนี้ มิน่าเล่าพลังทำลายถึงได้กระจายตัวไม่เกาะกลุ่ม เหมือนสาดน้ำทิ้ง"

ในสายตาของคนทั่วไป นี่คือขยะที่ควรทิ้งลงถัง แต่ในสายตาของอาเจียที่มองผ่าน 'วิถีแห่งสูญตา' เขากลับเห็นสิ่งที่แตกต่าง

เมื่อเพ่งสมาธิไปที่โครงสร้างอักขระที่วาดอยู่บนยันต์ อาเจียไม่ได้มองเห็นเส้นหมึกสีแดงฉาน แต่เขามองเห็น "ช่องว่าง"

ตามหลักปรัชญา 'หนึ่งกำเนิดสอง สองกำเนิดสาม สามกำเนิดสรรพสิ่ง' อักขระทุกตัวย่อมมีจุดกำเนิดและจุดเชื่อมต่อ แต่ยันต์แผ่นนี้กลับเต็มไปด้วยรูรั่วและการไหลเวียนของปราณที่ติดขัด เหมือนท่อน้ำที่รั่วซึม

"หากข้าใช้ 'อักขระหลิง' อุดช่องว่างพวกนี้ แล้วจัดเรียงโครงสร้างใหม่..."

อาเจียหยิบ พู่กันนิรันดร์ ออกมา กระซิบเบาๆ เพื่อเปลี่ยนรูปแบบ ปลายพู่กันขนสัตว์พลันแปรสภาพเป็นโลหะเรียวแหลมขนาดเล็ก (รูปแบบที่ 1 : กายาเหล็กไหล)

เขาไม่ได้ใช้น้ำหมึก แต่ใช้ปลายพู่กันโลหะจิ้มลงไปบนจุดกึ่งกลางของยันต์อัคคีที่เสียหาย ถ่ายเทพลังปราณเพียงเล็กน้อยเข้าไปกระตุ้นจุดที่ 'ว่างเปล่า'

วิ้ง!

เส้นอักขระที่ขาดวิ่นพลันเชื่อมต่อกันใหม่ด้วยแสงสีแดงจางๆ รอยไหม้เกรียมยังคงอยู่ แต่กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากยันต์กลับเปลี่ยนไป จากที่เคยวูบวาบไม่แน่นอน กลายเป็นร้อนแรงและเสถียรดั่งถ่านไฟที่คุโชน

"ซ่อมแซมเสร็จสิ้น..." อาเจียยกยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ "จากขยะราคาศูนย์อีแปะ กลายเป็น 'ยันต์อัคคีผลาญโลหิต' ระดับกลาง... ราคาตลาดอย่างน้อยสามสิบหินปราณ!"

นี่คืออำนาจที่แท้จริงของอักขระสูญตา ไม่ใช่แค่การทำลาย แต่คือการ "เติมเต็ม" สิ่งที่ขาดหาย หรือ "ลบ" สิ่งที่เกินจำเป็น เพื่อคืนสภาพสู่ความสมบูรณ์สูงสุด

"เอาล่ะ ได้เวลาเปลี่ยนของร้อนให้เป็นเงินเย็น"

อาเจียกวาดทรัพย์สินทั้งหมดลงในถุงมิติของตน เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าสีเข้มเรียบง่าย แล้วหยิบหมวกสานปีกกว้างมาสวมเพื่ออำพรางใบหน้า

...

บ่ายคล้อย แดดเริ่มอ่อนแสง

ณ หุบเขาเร้นเงา (ตลาดมืดประจำสำนักหมึกวารี)

สถานที่แห่งนี้เป็นเขตผ่อนปรนที่ทางสำนักอนุญาตให้ศิษย์นำของที่หาได้มาแลกเปลี่ยนกันเอง ตั้งอยู่บริเวณตีนเขาที่ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้ บรรยากาศคึกคักไปด้วยศิษย์สายนอกและศิษย์สายในบางส่วนที่เดินขวักไขว่

อาเจียเดินแทรกตัวผ่านฝูงชนด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาไม่ใช่มือใหม่ในสถานที่แบบนี้ ดวงตาภายใต้หมวกสานกวาดมองแผงลอยต่างๆ อย่างรวดเร็ว

"เขากวางโลหิต... แพงเกินจริง"

"หญ้าเกล็ดมังกร... เหี่ยวเฉาจนแทบไม่เหลือไอวิญญาณ ยังกล้าเอามาวางขาย"

เขาเดินมาหยุดที่มุมอับสายตาแห่งหนึ่ง ปูผ้าผืนเล็กๆ ลงกับพื้น แล้ววางสินค้าของตนลงไป

ยันต์อัคคีผลาญโลหิต (ฉบับซ่อมแซม) - 1 แผ่น

ตำราเคล็ดวิชาฝ่ามือศิลา (ฉบับคัดลอกลายมือ) - 5 เล่ม

ยันต์เกราะศิลา (สภาพ 90%) - 1 แผ่น

อาเจียใช้ 'เคล็ดวิชาลอกลายเงาจันทร์' ที่เพิ่งขโมยเรียนมาจากหอตำราเมื่อคืน คัดลอกตำราฝ่ามือศิลาออกมาห้าเล่มรวดในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป โดยลงทุนแค่ค่ากระดาษเปล่าไม่กี่อีแปะ

"ตำราฝ่ามือศิลา! ฉบับคัดลายมือประณีต อ่านง่าย เข้าใจไว ราคาเพียงเล่มละ 5 หินปราณ!" อาเจียดัดเสียงให้แหบพร่า ร้องเรียกลูกค้าเบาๆ

เพียงไม่นาน ก็มีศิษย์สายนอกร่างผอมแห้งคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดดู "5 หินปราณ? ปกติที่หอตำราต้องใช้แต้มสำนักแลก ซึ่งยากกว่าหาหินปราณมาก... แต่ลายมือนี่ เชื่อถือได้รึ?"

"เจ้าลองเปิดดูหน้าแรกสิ" อาเจียผายมือ

ศิษย์ผู้นั้นเปิดดูแล้วต้องเบิกตากว้าง ลายมือนั้นคมชัด สวยงามราวกับพิมพ์ออกมาจากแท่นพิมพ์หลวง (เพราะมันคือการ 'ลอกลาย' เป๊ะๆ 100%)

"ข้าเอา!" ศิษย์หนุ่มรีบควักหินปราณจ่ายทันที

การค้าดำเนินไปอย่างราบรื่น 'ตำราละเมิดลิขสิทธิ์' ของอาเจียขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เพราะราคาถูกกว่าแลกด้วยแต้มสำนัก และศิษย์ระดับล่างส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสเข้าถึงหอตำราได้บ่อยนัก

จนกระทั่ง... ลูกค้ารายหนึ่งเดินเข้ามา

เป็นหญิงสาวสวมชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ใบหน้างดงามแต่เย็นชา ที่เอวห้อยป้ายหยกแสดงสถานะ 'ศิษย์สายใน'

นางไม่ได้มองตำราขยะพวกนั้น แต่สายตาจับจ้องไปที่ 'ยันต์อัคคีผลาญโลหิต' ที่อาเจียซ่อมแซม

"ยันต์แผ่นนี้..." นางเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าได้มันมาจากที่ใด?"

อาเจียสัมผัสได้ถึงแรงกดดันระดับ สร้างรากฐาน ที่แผ่ออกมาจากร่างบาง เขารีบประสานมือคารวะแต่ยังคงนั่งอยู่ "เรียนศิษย์พี่หญิง ข้าเพียงรับซื้อมาจากศิษย์ที่บาดเจ็บจากการทำภารกิจ แล้วนำมา... ปรับปรุงเล็กน้อยขอรับ"

"ปรับปรุง?" นางหยิบยันต์ขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามเส้นอักขระที่อาเจียเติมเต็ม "โครงสร้างเดิมคือยันต์อัคคีพื้นฐานเกรดต่ำ แต่เส้นที่เติมเข้ามา... มันช่างสมบูรณ์แบบ ไร้รอยต่อ และดึงพลังธาตุไฟออกมาได้ถึงขีดสุด ราวกับ..."

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองอาเจียด้วยแววตาวาวโรจน์

"ราวกับฝีมือของปรมาจารย์แห่งสำนักพู่กันเพลิง... ไม่สิ ดีกว่านั้นเสียอีก" นางหรี่ตาลง "ข้าให้ราคา 50 หินปราณ ขายหรือไม่?"

หัวใจของอาเจียเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที ไม่ใช่เพราะความสวยของนาง แต่เพราะตัวเลข 50!

'ทุนศูนย์ ขายได้ห้าสิบ... กำไรมหาศาล!'

"ข...ขายขอรับ!" อาเจียรีบตอบ แต่สมองอันชาญฉลาดรีบเตือนสติ 'ช้าก่อน... นางเป็นศิษย์สายใน หากนางสงสัยในฝีมือการซ่อมแซม ข้าอาจจะซวยได้'

"แต่ว่า..." อาเจียรีบเสริม "ท่านต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ถามถึงที่มาของ 'ช่าง' ผู้ซ่อมแซมยันต์นี้ ข้าเป็นเพียงพ่อค้าคนกลาง รับของมาขายกินส่วนต่างเท่านั้น"

หญิงสาวจ้องมองเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนถุงใส่หินปราณลงบนแผง

"ตกลง ข้าไม่สนคนทำ ข้าสนแค่ผลลัพธ์" นางเก็บยันต์เข้าอกเสื้อ "หากมีของดีแบบนี้อีก ไปหาข้าที่ยอดเขาวารีพิสุทธิ์... ข้าชื่อ 'หลิวหรูเยี่ยน'"

ร่างระหงหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อาเจียมองถุงเงินในมือด้วยความปลาบปลื้ม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นสายตาหลายคู่ในเงามืดที่เริ่มจับจ้องมาที่เขา... การทำเงินก้อนโตในตลาดมืด ย่อมดึงดูดแมลงวันที่หิวโหย

อาเจียรีบเก็บแผง ม้วนผ้าห่อของ แล้วลุกขึ้นยืน

"ดูท่า... ขากลับคงต้องออกแรงยืดเส้นยืดสายอีกแล้วกระมัง" เขาแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก "ดีเลย... 'แมงมุมทมิฬ' ของข้ากำลังหิวแก่นโลหิตเพื่อใช้ในการอุ่นเครื่องพอดี"