"ส่งมันมา! ไอ้เศษสวะ!"
. เสียงตะคอกดั่งฟ้าผ่าดังลั่นลานดินท้ายคอกม้า ตามมาด้วยเสียง ผัวะ! หนักหน่วงของรองเท้าบูทหนังที่อัดกระแทกเข้ากลางลิ้นปี่ ร่างผอมแห้งของเด็กหนุ่มกระเด็นไปกระแทกรางหญ้าจนไม้แตกกระจาย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว
"แค่ก... แค่ก!"
ไป๋ลั่วสำลักออกมาเป็ลิ่มเื ใบหน้าซีกซ้ายบวมปูดจนตาปิด แต่มือทั้งสองข้างยังคงกอดกุม 'กล่องไม้เก่าคร่ำครึ' แนบกับอกราวกับมันเป็สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเขาไว้ในนรกขุมนี้
"นายน้อยเฉินต้าขอดีๆ ไม่ชอบ... ชอบให้ใช้กำลังหรือไงวะ!"
บ่าวรับใช้ร่างั์สองคนเดินเข้ามาดึงคอเสื้อไป๋ลั่วขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น ก่อนจะเหวี่ยงร่างเขาลงกับพื้นดินแข็งๆ อีกครั้ง
ตุบ! ตอบ!
เบื้องหน้าของไป๋ลั่ว คือชายหนุ่มสวมชุดไหมราคาแพง ปักลายเมฆาเหยียบจันทร์ สัญลักษณ์ของ 'ตระกูลเฉิน' สาขาเมืองหินผา... เฉินต้า นายน้อยผู้มีพร์ระดับ 3 (ผลัดเปลี่ยนกระดูก)
สายตาที่มองลงมานั้นไม่ได้มองไป๋ลั่วว่าเป็คน แต่มองเหมือนก้อนขยะที่บังเอิญพูดได้
"ไป๋ลั่ว..." เฉินต้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงรังสีฆ่าฟัน "ข้าได้ยินมาว่าพ่อแม่ขยะของเ้าทิ้งสมบัติไว้ให้ก่อนตาย ข้าจะให้โอกาสเ้าครั้งสุดท้าย... ส่งกล่องนั่นมา แล้วข้าจะเมตตาให้เ้าเป็คนเก็บขี้ม้าต่อไปจนแก่ตาย"
ไป๋ลั่วกัดฟันแน่น เืผสมน้ำลายไหลย้อยมุมปาก เขาเงยหน้ามองด้วยสายตาแข็งกร้าว
"นี่ไม่ใช่... สมบัติ... มันเป็ของดูต่างหน้า... ของพ่อแม่ข้า..."
"ของดูต่างหน้า?" เฉินต้าหัวเราะลั่น "พ่อแม่เ้ามันก็แค่คนจรจัดที่มาขอข้าวกิน ขยะย่อมทิ้งได้แค่ขยะ! แต่ถ้าข้าอยากได้ ขยะนั่นก็ต้องเป็ของข้า!"
"กระทืบมัน! เอาให้ตายคาตีน!"
สิ้นคำสั่ง พายุเท้าก็นระหน่ำลงมาที่ร่างของไป๋ลั่วราวกับห่าฝน
ปึก! ปึก! กร๊อบ!
เสียงซี่โครงหักดังลั่นชัดเจน ความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ไป๋ลั่วกลับไม่ร้องขอชีวิตแม้แต่คำเดียว เขางอตัวขดเป็กุ้ง ปกป้องกล่องไม้ด้วยชีวิต
ผ่านไปชั่วอึดใจ ร่างของเด็กหนุ่มก็นอนแน่นิ่งจมกองเื ลมหายใจร่อแร่เหมือนเทียนไขใกล้ดับ
"นายน้อย... มันนิ่งไปแล้วขอรับ" บ่าวรับใช้หยุดมือ แล้วก้มลงกระชากกล่องไม้ออกมาจากมือที่เกร็งค้างของไป๋ลั่ว ก่อนจะส่งให้นายน้อยอย่างนอบน้อม
เฉินต้ารับกล่องไม้สีดำสนิทมาพิจารณา มันไม่มีรูกุญแจ ไม่มีรอยต่อ ราวกับเป็ไม้ท่อนเดียวที่ตันสนิท เขาพยายามถ่ายเทลมปราณเข้าไปเพื่อเปิดมัน แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"ถุย! เปิดไม่ออก... ขยะจริงๆ ด้วย"
ด้วยความโมโห เฉินต้าขว้างกล่องไม้นั้นอัดใส่ศีรษะของไป๋ลั่วที่นอนหายใจรวยริน
โป๊ก!
เืสดๆ ไหลอาบหน้าผากเด็กหนุ่ม ซึมเข้าไปในเนื้อไม้สีดำทันที... โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
"เอามันไปทิ้งที่ไหนดีขอรับ?"
เฉินต้าปัดฝุ่นที่เสื้ออย่างรังเกียจ "โยนลง 'บ่อทิ้งซากสัตว์อสูร' ท้ายเมือง คืนนี้พวกหมาป่าซากศพคงหิวพอดี... ให้มันหายไปจากโลกนี้ซะ อย่าให้ใครรู้ว่าตระกูลเฉินรังแกคนไม่มีทางสู้"
"ขอรับ!"
...
ณ ท้ายเมืองหินผา - บ่อทิ้งซากสัตว์อสูร
กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแสบจมูกลอยคลุ้งขึ้นมาจากหุบเหวลึก เบื้องล่างคือหลุมขนาดั์ที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกสัตว์อสูร เศษเนื้อเน่าเปื่อย และฝูงแมลงวันนับล้านตัว
ร่างที่ไร้สติของไป๋ลั่วถูกโยนลงมาจากปากเหว
ร่างผอมแห้งร่วงหล่นแหวกอากาศลงสู่ความมืดมิด...
ตุบ! ตุบ!
เขาตกลงบนกองซากศพสัตว์อสูรที่นุ่มเละช่วยรองรับแรงกระแทก แต่กระดูกที่หักอยู่แล้วกลับทิ่มแทงอวัยวะภายในจนเืทะลักออกมามากกว่าเดิม
ความตาย... กำลังคืบคลานเข้ามา
สติของไป๋ลั่วเลือนราง เขาไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป มีเพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ
‘ข้า... ต้องตายที่นี่งั้นรึ...’
‘พ่อ... แม่... ทำไมพวกท่านถึงทิ้งข้าไว้...’
‘ข้าแค้น... ข้าอยากฆ่าพวกมัน...’
ในวินาทีสุดท้ายที่หัวใจกำลังจะหยุดเต้น กล่องไม้ที่ตกลงมาพร้อมกับเขา ซึ่งตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเืของไป๋ลั่ว... มันเริ่มสั่นะเื!
ครืด... ครืด...
เสียงไม้ปริแตกดังขึ้นในความเงียบสงัด
ผนึกโบราณถูกทำลายด้วย "โลหิตของผู้สืบสายเื"
กล่องไม้แตกกระจายออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน...
มันไม่ใช่คัมภีร์ยุทธ์... ไม่ใช่ยาวิเศษ...
แต่มันคือ "ก้อนเนื้อสีดำทมิฬ" ขนาดเท่ากำปั้น ที่มีเส้นเืปูดโปนเต้นตุบตับราวกับมีชีวิต!
"หิว... เหลือเกิน..."
เสียงกระซิบแหบพร่าที่ไม่ได้ผ่านหู แต่ดังขึ้นในสมองของไป๋ลั่วโดยตรง
ก้อนเนื้อนั้นพุ่งเข้าใส่หน้าอกของไป๋ลั่วราวกับะุปืน!
ฉึก!
มันเจาะทะลุิั ซี่โครง และพุ่งเข้าไปยังตำแหน่งหัวใจ
"อ๊ากกกกกกกกก!"
ไป๋ลั่วสะดุ้งเฮือก ร้องโหยหวนด้วยความเ็ปที่เหนือจินตนาการ ดวงตาเบิกโพลงจนเส้นเืฝอยแตก ร่างกายบิดเกร็ง
หัวใจมนุษย์ของเขาถูกก้อนเนื้อปีศาจบดขยี้จนแหลกเหลว! และแทนที่ด้วยตัวมันเอง
เส้นใยสีดำนับพันเส้นงอกออกมาจากหัวใจดวงใหม่ ชอนไชไปตามเส้นเื ยึดเกาะกระดูก และเชื่อมต่อกับระบบประสาททุกส่วน
[ทำการเชื่อมต่อ... ปรสิตมารา ตื่นขึ้น]
[ตรวจพบความเสียหายของภาชนะ... เริ่มต้นการซ่อมแซมฉุกเฉิน]
[้าพลังงาน... ้าเืเนื้อ...]
ดวงตาของไป๋ลั่วที่เคยเป็สีน้ำตาลอ่อน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็ สีดำสนิทไม่มีตาขาว
ความเ็ปหายไป... เหลือเพียงความรู้สึกเดียวที่ขับเคลื่อนสัญชาตญาณ
"หิว."
โฮกกกกก!
เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นจากเงามืด หมาป่าขนสีเทาเน่าเฟะ ตัวขนาดเท่าลูกวัว เดินออกมาจากกองกระดูก ดวงตาสีแดงฉานของ 'หมาป่ากินซาก' (สัตว์อสูรระดับ 1) จ้องมองมาที่ "อาหารสด" ที่เพิ่งตกลงมา
มันกระโจนเข้าใส่ไป๋ลั่ว อ้าปากกว้างหวังจะขย้ำคอหอย
แต่ทว่า...
ฟุ่บ! ฟัง!
มือของไป๋ลั่วที่ควรจะหักไปแล้ว กลับยื่นออกไปคว้าคอหอยของหมาป่าไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบมหาศาลดัง กร๊อบ! กระดูกคอแข็งแกร่งของสัตว์อสูรแตกละเอียดในพริบตาเดียว
ไป๋ลั่วยันตัวลุกขึ้นยืนท่ามกลางกองซากศพ เขามองหมาป่าในมือที่ไม่ใช่ศัตรู... แต่มองเป็ "ก้อนพลังงาน"
ที่ปลายนิ้วทั้งห้าของเขา มี เส้นใยสีแดงฉาน งอกยาวออกมาเหมือนหนวดแมงกะพรุน เจาะเข้าไปในร่างของหมาป่า
ซู้ดดดดดด!
เสียงดูดของเหลวสยองขวัญดังขึ้น ร่างของหมาป่าตัวใหญ่เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว เื เนื้อ และพลังปราณ ถูกสูบผ่านเส้นใยเข้าสู่ร่างของไป๋ลั่ว
แผลตามตัวสมานกันด้วยความเร็วที่ตามองเห็น ผิวที่ซีดเซียวกลับมามีเืฝาด กล้ามเนื้อที่เคยลีบเล็กขยายตัวขึ้นจนแน่น
พลังสายหนึ่งพุ่งพล่านในจุดตันเถียน
ปัง!
(เลื่อนระดับสู่ขั้น 1 : เปิดชีพจร!)
ปัง!
(เลื่อนระดับสู่ขั้น 2 : กรุยเส้นเอ็น!)
ร่างหมาป่าในมือกลายเป็ฝุ่นผงร่วงกราว
ไป๋ลั่วโยนซากทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนปากเหวที่สูงลิบ รอยยิ้มแสยะกว้างปรากฏบนใบหน้า ท่ามกลางกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้ง
"ตระกูลเฉิน..."
เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวมัจจุราช
"ล้างคอรอไว้ได้เลย... งานเลี้ยงคืนนี้ ข้าจะไปร่วมสนุกด้วย!"
****ผิดพลาดประการใดเสนอแนะได้นะครับ****
210
