สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

หลังจากด่านหน้าของวิลล่าถูกทำลายลงอย่างเงียบเชียบและเด็ดขาดโดยฝีมือของผู้พันวุฒิและผู้กองเมย์ ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมพื้นที่ชานเมืองแห่งนี้อีกครั้ง ทว่ามันเป็นความมืดที่เต็มไปด้วยคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดกลางอากาศ

บนรถโมบายล์ส่งสัญญาณดาวเทียมที่จอดพรางตัวอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ห่างออกไป ริน (นรินทร์) แฮกเกอร์หนุ่มกำลังเร่งกำลังขับของเสาส่งสัญญาณบนหลังคารถให้ทำงานเต็มสูบ หน้าจอมอนิเตอร์แสดงเส้นกราฟสีน้ำเงินที่แผ่ขยายเป็นวงกว้าง (Broad-Spectrum Radio Frequency) เข้าครอบงำพื้นที่รัศมีหนึ่งกิโลเมตร

"ระบบตัดสัญญาณวิทยุและเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของวิลล่าทำงานสมบูรณ์แบบครับหมอ..." รินรายงานเสียงเครียด เหงื่อผุดซึมตามไรผม "แต่คลื่นฟีโรโมนของแอป LUST Note จากเซิร์ฟเวอร์หลักของรัชชามันกำลังพยายามจะแทรกแซงกลับ มันเหมือนมีชีวิต... ผมต้องคอยปรับความถี่คลื่นรบกวนสู้กับมันวินาทีต่อวินาที"

ดร.น้ำฟ้าที่นั่งอยู่เคียงข้างจ้องมองหน้าจอเรดาร์แสดงคลื่นสมองอย่างใจจดใจจ่อ "รัชชาไม่ได้แค่เขียนโค้ด AI ธรรมดา... แต่มันเอาคลื่นสมองของตัวเองไปผูกติดกับระบบเมนเฟรมด้วย มันเป็นการประสานกระแสจิตเข้ากับไซเบอร์สเปซ (Cyber-Telepathy) คลื่นพวกนี้ถึงได้มีความผันผวนตามอารมณ์ของมัน"

น้ำฟ้ากดปุ่มส่งสัญญาณวิทยุสื่อสารตรงไปยังผู้พันวุฒิ "ผู้พัน... ฟังให้ดี รัชชามันรู้ตัวแล้วว่ามีผู้บุกรุก มันกำลังเร่งกำลังส่งคลื่นสะกดจิตผ่านลำโพงซับวูฟเฟอร์ที่ซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ ในสวนชั้นนอก คุณจะรู้สึกถึงแรงกดดันในอากาศเหมือนพายุกำลังจะเข้า... อย่าสนใจมัน ให้ความสนใจของคุณอยู่ที่เสียงของเพื่อนร่วมทีมและเป้าหมายเท่านั้น ปล่อยให้แอนตี้รัสต์ V2 หักล้างมันไป"

"รับทราบ ดร.น้ำฟ้า..." เสียงห้าวทุ้มของผู้พันวุฒิตอบกลับมาผ่านวิทยุที่ถูกเข้ารหัส "ตอนนี้ทีมอัลฟ่ากำลังเดินเท้าผ่านแนวป่าสน เข้าประชิดกำแพงอิฐด้านทิศใต้... ทุกอย่างยังเงียบ"

ตัดภาพมาที่ทีมจู่โจมกลางป่าทึบ ผู้พันวุฒิและผู้กองเมย์นำทีมเจ้าหน้าที่พิเศษอีกห้านาย เดินเรียงแถวตอนลึก (Ranger File) ย่ำเท้าฝ่ากิ่งไม้แห้งและใบสนที่ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้ รองเท้ายุทธวิธี (Tactical Boots) สัมผัสพื้นด้วยความนุ่มนวล ราวกับฝูงหมาป่าที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อในยามวิกาล

อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งและเย็นเยียบผิดปกติ มันไม่ใช่ความเย็นจากสภาพอากาศ แต่เป็น 'ความเย็นทางจิตวิทยา' ที่แผ่ออกมาจากวิลล่า เสียงคลื่นความถี่ต่ำสุดวิสัยที่หูมนุษย์จะรับฟังได้ชัดเจน (Infrasound) ถูกปล่อยออกมาจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ตามต้นไม้ในสวน มันทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัด คลื่นไส้ และหวาดระแวงโดยไม่มีสาเหตุ นี่คือกลไกพื้นฐานของแอป LUST Note ที่รัชชาใช้ปูพรมสร้างความกลัวก่อนจะใช้ฟีโรโมนเข้าควบคุม

ทว่า สำหรับทีมอัลฟ่าที่สวม 'แอนตี้รัสต์ V2' อยู่ที่ใบหู คลื่นมรณะเหล่านั้นกลับถูกหักล้างด้วย 'คลื่นสวนกลับ' (Phase Cancellation Wave) จนกลายเป็นเพียงความเงียบสงัด สติสัมปชัญญะของพวกเขายังคงคมกริบและไม่สั่นคลอน

วุฒิยกมือขวาขึ้นกำเป็นหมัด (สัญญาณมือสั่งหยุด) ลูกทีมทุกคนหยุดนิ่งชะงักราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับพื้น อาวุธปืนประทับบ่าและกวาดปลายกระบอกปืนไปรอบทิศทางเพื่อระวังภัย

เบื้องหน้าของพวกเขา คือกำแพงอิฐสูงสามเมตรที่ทอดยาวล้อมรอบอาณาเขตของวิลล่า บนกำแพงขึงด้วยลวดหนามหีบเพลง (Concertina Wire) ที่น่าจะปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงไว้ ทว่าด้วยผลจากการ 'แบล็กเอาต์' ของริน ทำให้ระบบไฟฟ้าของรั้วลัดวงจรไปเรียบร้อยแล้ว

วุฒิชี้มือไปที่ประตูรั้วเหล็กดัดบานเล็ก ซึ่งเป็นประตูทางเข้าสำหรับคนสวน (Service Gate) มันถูกล็อกด้วยโซ่เหล็กเส้นเขื่องและแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่

"ผู้กองเมย์... อัลฟ่าวัน... คัฟเวอร์ฉัน" วุฒิกระซิบสั่งเสียงแผ่วเบา

เมย์และเจ้าหน้าที่รหัสอัลฟ่าวันก้าวออกไปด้านข้าง ประทับปืนไรเฟิลจู่โจมและปืนกลมือเล็งส่องเข้าไปในความมืดหลังประตูรั้ว กล้องเล็งจุดแดง (Red Dot Sight) ทาบทับลงบนความว่างเปล่า เตรียมพร้อมลั่นไกสังหารทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว

วุฒิพยักหน้าให้ลูกทีมอีกคน 'อัลฟ่าทู' ก้าวออกมาจากแถว พร้อมกับดึงคีมตัดเหล็กกล้าไฮโดรลิก (Hydraulic Bolt Cutter) ขนาดใหญ่ออกมาจากเป้สะพายหลังยุทธวิธี

อัลฟ่าทูทาบคีมตัดเหล็กลงบนข้อต่อของโซ่เส้นหนา เขาออกแรงบีบด้ามจับเข้าหากันช้าๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเสียงดังจากการกระแทก กล้ามเนื้อแขนของเจ้าหน้าที่พิเศษปูดโปนตามแรงกด ไฮโดรลิกทำงานอย่างเงียบเชียบและทรงพลัง ฟันเหล็กกล้าค่อยๆ กัดลึกลงไปในเนื้อโซ่

*แกร๊ก...*

เสียงโซ่เหล็กขาดออกจากกันเบาๆ อัลฟ่าทูค่อยๆ ประคองเส้นโซ่ไม่ให้ร่วงหล่นกระแทกพื้นโลหะ เขาปลดแม่กุญแจออกและถอยกลับเข้าไปในแนวระวังป้องกัน

วุฒิก้าวเข้าไปที่หน้าประตูรั้ว มือซ้ายสวมถุงมือยุทธวิธีค่อยๆ ผลักบานประตูเหล็กดัดให้เปิดออก บานพับที่ไม่ได้ถูกหยอดน้ำมันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบ มันเบามากแต่ก็พอที่จะทำให้เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดขึ้นมาได้

สวนชั้นนอกของวิลล่าปรากฏอยู่เบื้องหน้า มันเป็นสวนสวยสไตล์ยุโรปที่มีการตกแต่งด้วยน้ำพุหินอ่อน รูปปั้นเทวดา และพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งเป็นรูปทรงเรขาคณิต ทว่าในยามค่ำคืนที่ไร้แสงไฟ สวนแห่งนี้กลับดูคล้ายกับเขาวงกตที่เต็มไปด้วยปีศาจซ่อนตัวอยู่ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมาสะท้อนผิวน้ำในสระบัว เกิดเป็นเงาวูบวาบน่าขนลุก

"ศูนย์ไซเบอร์... เราทะลวงประตูเซอร์วิสเกตแล้ว... กำลังจะเคลื่อนเข้าสู่เขตสวนชั้นนอก ตรวจพบความเคลื่อนไหวอะไรไหม?" วุฒิกระซิบถามผ่านไมค์สื่อสาร

บนรถโมบายล์ รินเพ่งมองจอภาพเรดาร์จับความร้อน (Thermal Radar) คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

"ผู้พันครับ... แปลกมาก" เสียงของรินตอบกลับมาแฝงความกังวล "ผมตรวจไม่พบสัญญาณของบอดี้การ์ดหรือยามลาดตระเวนในสวนชั้นนอกเลยแม้แต่คนเดียว... พื้นที่มันโล่งเกินไป... โล่งจนน่าสงสัย รัชชามันรู้ว่าเรามา แต่มันกลับถอนกำลังคนออกไปหมด?"

"หรือมันจะถอยร่นไปตั้งรับในตัวอาคาร?" เมย์ตั้งข้อสังเกตผ่านระบบสื่อสารรวม

"เป็นไปได้... แต่นี่คือรัชชา... ยัยนั่นไม่เคยเล่นตามกติกา" ดร.น้ำฟ้าแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอตึงเครียด "มันกำลังเตรียมกับดักทางจิตวิทยาบางอย่างแน่ๆ... ผู้พัน ระวังตัวด้วย สัญชาตญาณฉันบอกว่ามีบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกคุณ!"

ยังไม่ทันที่ดร.น้ำฟ้าจะพูดจบประโยค...

*กรี๊ดดดดดดดดด! ช่วยด้วยยย!*

เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของผู้หญิงดังแหวกความเงียบสงัดของค่ำคืนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! มันไม่ใช่เสียงของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นเสียงประสานของความหวาดกลัวสุดขีดจากหญิงสาวนับสิบชีวิตที่ดังระงมมาจากส่วนลึกของสวนเขาวงกต!

"ชิบหายแล้ว! เข้าที่กำบัง! ระวังการซุ่มโจมตี!" วุฒิคำรามลั่น สั่งการให้ลูกทีมกระจายตัวเข้าหาพุ่มไม้และรูปปั้นหินอ่อนทันที ทุกคนยกปืนขึ้นประทับบ่า เลเซอร์สีเขียวหลายเส้นตัดไขว้กันไปมาในความมืด ค้นหาต้นตอของเสียงกรีดร้อง

*ตึกๆๆๆๆๆ!*

เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากกำลังวิ่งกระหืดกระหอบย่ำลงบนใบไม้แห้งและพื้นหญ้า พุ่งตรงมาทางที่ทีมตำรวจซุ่มอยู่ วุฒิและเมย์เพ่งมองผ่านศูนย์เล็งจุดแดง นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนพร้อมเหนี่ยว ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นจากความมืดกลับทำให้พวกเขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

กลุ่มหญิงสาวหน้าตาดี รูปร่างบอบบาง ในชุดเดรสผ้าซาตินบางเบาสีขาวราวกับชุดนอน จำนวนกว่ายี่สิบคน กำลังวิ่งกรูกันออกมาจากพุ่มไม้เขาวงกต!

สภาพของพวกเธอแต่ละคนดูตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าสวยงามเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นดิน ผมเผ้ายุ่งเหยิง บางคนวิ่งเท้าเปล่าจนเลือดซิบ พวกเธอวิ่งสะเปะสะปะชนกันเองราวกับฝูงนกที่แตกตื่นเมื่อเห็นนายพราน

"อย่ายิง! ห้ามยิงเด็ดขาด! พวกเธอเป็นพลเรือน!" วุฒิตะโกนสั่งการลูกทีมลั่นป่า เขาต้องรีบลดกระบอกปืนลงทันทีเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ

"ช่วยด้วย! พาพวกเราออกไปที! มันจะฆ่าพวกเรา!" หนึ่งในหญิงสาวที่วิ่งนำหน้าสุดสะดุดล้มลงตรงหน้าผู้กองเมย์ เธอโผเข้ากอดขาของนายตำรวจหญิงไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ "นางมารนั่น... มันบอกว่าถ้าพวกเราหนีออกมาไม่ได้... มันจะเชือดคอพวกเราทุกคน!"

เมย์รีบประคองหญิงสาวคนนั้นขึ้นมา "ใจเย็นๆ ค่ะ! พวกเราเป็นตำรวจ ปลอดภัยแล้ว... ทุกคนหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้!"

ทีมจู่โจมชุดอัลฟ่าที่เคยมุ่งมั่นและเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะด้วยกระสุนปืน บัดนี้กลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก การปรากฏตัวของฝูงชนที่เป็นผู้หญิงธรรมดาท่ามกลางพื้นที่สังหาร (Kill Zone) ทำให้พวกเขาไม่สามารถใช้ยุทธวิธีการรบแบบเต็มรูปแบบได้ หากมีบอดี้การ์ดของรัชชายิงสวนออกมาในตอนนี้ หญิงสาวเหล่านี้จะกลายเป็นเป้ากระสุนชั้นดี

"ศูนย์ไซเบอร์! หมอน้ำฟ้า!" วุฒิกรอกเสียงใส่วิทยุอย่างเร่งรีบ "รัชชามันปล่อยผู้หญิงนับสิบคนออกมาในสวนชั้นนอก! พวกเธออยู่ในอาการหวาดกลัวสุดขีด... นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!?"

บนรถโมบายล์ ดร.น้ำฟ้าทุบกำปั้นลงบนพนักวางแขนอย่างแรง แววตาของเธอวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"นี่แหละคือความอำมหิตของรัชชา!" น้ำฟ้ากัดฟันกรอด "มันรู้ว่าพวกคุณมี 'แอนตี้รัสต์ V2' มันรู้ว่าคลื่นสะกดจิตและฟีโรโมนของมันทำอะไรพวกตำรวจที่สวมเกราะป้องกันไม่ได้... มันก็เลยใช้ 'เหยื่อ' เหล่านี้มาเป็น 'โล่มนุษย์ (Human Shield)' แทนยังไงล่ะ!"

"โล่มนุษย์..." รินครางเสียงแผ่ว "ยัยนั่นสร้างสถานการณ์วุ่นวายเพื่อซื้อเวลา... ถ้าทีมอัลฟ่ามัวแต่ช่วยเหลือตัวประกัน พวกบอดี้การ์ดวงในก็จะมีเวลาเตรียมตัวตั้งรับ... โคตรเจ้าเล่ห์เลย!"

"ผู้พัน!" น้ำฟ้าส่งสัญญาณเตือนอย่างเด็ดขาด "ระวังตัวให้ดี... ภายใต้ความตื่นตระหนกของหญิงสาวพวกนั้น อาจจะมีระเบิดพลีชีพ หรือมีบอดี้การ์ดพรางตัวปะปนอยู่... อย่าเพิ่งไว้ใจใครเด็ดขาด สถานการณ์ตอนนี้กำลังเข้าสู่แผนสงครามจิตวิทยาของรัชชาอย่างเต็มรูปแบบแล้ว!"

กลางสวนอันมืดมิด ผู้พันวุฒิยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ระงม เขาจ้องมองลึกเข้าไปในความมืดของตัวอาคารวิลล่าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เกมการไล่ล่าที่เขาคิดว่าจะเป็นการใช้กำลังและอาวุธปืนเข้าห้ำหั่น บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเกมหมากรุกแห่งจิตวิทยาที่ต้องใช้ทั้งสติปัญญาและความเด็ดขาด ความแค้นที่ลุกโชนถูกแทนที่ด้วยสติสัมปชัญญะที่ต้องตื่นตัวสูงสุด การประชิดรังมารในคืนนี้ ไม่ใช่แค่การฝ่าดงกระสุน แต่มันคือการฝ่าดงมนุษย์ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือที่เหี้ยมโหดที่สุด!