กะดึก..นึกหลอน

ทางไปป่าช้าเก่าหลังหมู่บ้านเป็นถนนดินแคบ ๆ ที่ถูกต้นกล้วยกับหญ้าสูงกลืนไปเกือบหมด ไฟหน้ารถผมกะพริบเป็นช่วง ๆ ทุกครั้งที่มันหรี่ลง ความมืดสองข้างทางจะขยับเข้ามาใกล้เหมือนกำลังรอจังหวะ เครื่องยนต์ยังดังต่อเนื่อง แต่เสียงมันแหบลงจนผมกลัวว่าจะดับกลางทาง

หลังหมู่บ้านศิลาโชติไม่ได้อยู่ในแผนผังโครงการที่ผมเคยเห็นจากข่าว ถนนตรงนี้เหมือนถูกต่อเพิ่มทีหลัง ลาดยางหายไปกลายเป็นดินแข็ง มีร่องล้อเก่า ๆ สองเส้นทอดเข้าไปในดงกล้วย ใบกล้วยแห้งห้อยลงมาครูดหมวกกันน็อกเป็นระยะ เสียงมันเหมือนเล็บแห้ง ๆ ลากผ่านพลาสติก

แอปไม่บอกระยะทางอีกแล้ว บอกเพียงว่า

กำลังเข้าสู่พื้นที่ส่งคืนของตกค้าง

คำว่า "ส่งคืน" ทำให้ผมไม่สบายใจมากกว่าคำว่าส่งอาหาร คนเป็นสั่งอาหารเพราะหิว เพราะอยากกิน เพราะขี้เกียจออกจากบ้าน แต่คนตายจะสั่งของตกค้างทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะมีบางอย่างถูกนำออกจากที่ของมัน และต้องเอากลับไปก่อนเช้า

กฎออร์เดอร์ที่ 4 ขึ้นบนหน้าจอ

ห้ามดับไฟหน้ารถในเขตป่าช้า

หากได้ยินเสียงฝีเท้าหรือเสียงทรายร่วงตามหลัง ห้ามหยุด ห้ามทัก และห้ามเอ่ยชื่อใคร

สินค้าในถุงคือของตกค้างคนตาย ห้ามเปิดปากถุงดู

ข้อความถัดมาขึ้นช้ากว่าบรรทัดอื่น เหมือนแอปตั้งใจให้ผมอ่านแยกต่างหาก

หากของตกค้างหล่นจากถุง ให้เก็บกลับโดยไม่อ่านชื่อ ไม่ดูรูป และไม่จับของด้วยมือเปล่า

ผมมองมือของตัวเองบนแฮนด์ ถุงมือผ้าไรเดอร์ของผมเปียกเหงื่อและขาดตรงปลายนิ้วชี้ข้างขวา ถ้าของหล่นจริง ผมแทบไม่มีอะไรป้องกันเลย ผมหยุดรถไม่ได้เพราะกฎห้ามหยุดเมื่อมีเสียงตามหลัง แต่ถ้าไม่เก็บของก็อาจส่งไม่สำเร็จ คำสั่งแต่ละข้อเหมือนถูกเขียนให้พาไปถึงจุดที่ต้องเลือกผิดอยู่ดี

ถุงใบที่สี่หนักกว่าทุกใบที่ผ่านมา น้ำหนักมันไม่ใช่อาหาร ไม่ใช่เครื่องดื่ม มันแข็งเป็นเหลี่ยมอยู่ข้างในและกระแทกต้นขาผมเบา ๆ ทุกครั้งที่รถตกหลุม กลิ่นจากถุงไม่แรง แต่มีความอับเก่าคล้ายกล่องไม้ที่ถูกเก็บในบ้านร้างมานาน

ฉลากบนถุงไม่มีชื่อเมนู มีเพียงคำว่า RETURN SET และชื่อผู้รับที่ถูกขีดทับด้วยหมึกดำหลายเส้น ผมพยายามไม่เพ่ง แต่ระหว่างเส้นขีดนั้นเหมือนมีตัวอักษรไทยโผล่ให้เห็นบางส่วน

ครอบครัวศิลา...

ผมรีบละสายตา กลัวว่าถ้าอ่านจนครบ จะนับเป็นการอ่านชื่อ และกฎเพิ่งเตือนชัดว่าไม่ควรอ่านชื่อในเขตนี้

ผมจอดรถหน้าซุ้มไม้ผุที่เป็นทางเข้าป่าช้าโดยไม่ดับเครื่อง ไฟหน้ารถส่องเข้าไปเห็นหลุมปูนเก่าเรียงกระจัดกระจาย ป้ายบางแผ่นเอียง บางแผ่นแตก หญ้าคาขึ้นคลุมเกือบถึงขอบหลุม เสียงหมาหอนจากไกล ๆ ดังขึ้นแล้วเงียบไปทันที เหมือนมันรู้ว่าหอนมากกว่านี้จะถูกอะไรสักอย่างได้ยิน

หน้าซุ้มมีป้ายไม้เขียนว่า สุสานชุมชนศิลาโชติ ตัวอักษรถูกฝนกัดจนเหลือไม่ครบ ใต้ป้ายมีผ้าสามสีผูกไว้หลายเส้น สีซีดจนแทบแยกไม่ออกว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นแดง เหลือง หรือเขียว ที่โคนเสามีรองเท้าแตะหลายคู่กองอยู่ บางคู่เป็นของผู้ใหญ่ บางคู่เล็กเหมือนของเด็ก ไม่มีคู่ไหนหันปลายออกจากป่าช้าเลย

ผมอยากจอดรถไว้หน้าซุ้มแล้วเดินเข้าไปให้เร็วที่สุด แต่กฎบอกห้ามดับไฟหน้ารถในเขตป่าช้า แปลว่ารถต้องอยู่กับผมอย่างน้อยจนถึงจุดที่ไฟส่องได้ ผมจึงค่อย ๆ ขี่เข้าไปในทางดินแคบ ๆ ไฟหน้ากวาดผ่านป้ายหลุมทีละแผ่น บางป้ายไม่มีชื่อ มีเพียงรอยไหม้ดำ บางป้ายมีรูปถ่ายติดอยู่ แต่ใบหน้าในรูปถูกความชื้นกินจนเละเป็นคราบขาว

พิกัดในแอปอยู่กลางลานดิน

ผมถือถุงเดินเข้าไป พยายามก้าวเร็วแต่ไม่วิ่ง เพราะพื้นเต็มไปด้วยรากไม้และเศษปูน แสงจากมือถือส่องชื่อบนหลุมไม่ชัด บางชื่อถูกคราบดำกินไปจนอ่านไม่ได้ กลิ่นดินชื้นและกลิ่นกล้วยสุกงอมปะทะจมูกหนักขึ้น

สวบ

เสียงใบไม้แห้งดังตามหลัง

ผมไม่หยุด

สวบ

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม

เสียงนั้นไม่ได้เหมือนคนเดินบนใบไม้เฉย ๆ มันมีจังหวะของหลายเท้าซ้อนกัน บางก้าวหนัก บางก้าวเบา บางก้าวลากยาวเหมือนเท้าข้างหนึ่งไม่ยอมยกจากพื้น และระหว่างเสียงสวบ มีเสียงทรายร่วงกราวเบา ๆ เหมือนมีใครกำดินแห้งไว้ในมือแล้วปล่อยทีละนิด

ผมเผลอคิดชื่อแม่ขึ้นมาในหัว เพราะเวลาอยู่ในที่น่ากลัว คนเรามักนึกถึงคนที่อยากให้ช่วยก่อนเสมอ ทันทีที่ชื่อนั้นเกือบกลายเป็นคำในปาก แอปก็สั่นแรง

ห้ามเอ่ยชื่อใคร รวมถึงในเสียงกระซิบ

ผมหุบปากแน่นจนฟันกระแทกกัน

ผมกัดฟันเดินต่อ มือกำถุงแน่นจนกระดาษยับ กฎบอกห้ามหยุด ห้ามทัก ห้ามเอ่ยชื่อใคร ผมจึงไม่พูดแม้แต่คำสบถในหัวก็พยายามไม่คิดเป็นชื่อคน กลัวความคิดของตัวเองจะดังพอให้สิ่งข้างหลังได้ยิน

แล้วผมสะดุดรากไม้

ร่างผมล้มกระแทกพื้น มือถือไถลไปข้างหน้า ถุงกระดาษหลุดมือ กระแทกขอบป้ายหลุม ปากถุงที่ปิดด้วยกาวแดงฉีกออก

ของข้างในไหลออกมา

กรอบรูปไม้เก่า กระจกแตกเป็นรอยร้าว ข้างในเป็นภาพครอบครัวสามคน พ่อ แม่ ลูกสาว ยืนยิ้มอยู่หน้าบ้าน แต่ใบหน้าทั้งสามถูกขูดจนเป็นร่องดำ มองไม่เห็นดวงตาหรือปาก ข้างกรอบรูปมีนาฬิกาข้อมือผู้หญิงสายเหล็ก หน้าปัดแตก เข็มหยุดที่ 03.13 น. คราบดินกับคราบสีคล้ำติดตามสายเหมือนมันเคยถูกฝังมานาน

ยังมีของอีกชิ้นหนึ่งกลิ้งออกมาใต้กรอบรูป มันเป็นกุญแจบ้านเก่าสามดอกคล้องอยู่กับพวงกุญแจรูปการ์ตูนเด็กผู้หญิง ตัวการ์ตูนไหม้ไปครึ่งหน้า เหลือรอยยิ้มสีชมพูซีด ๆ ติดอยู่ตรงมุมปาก ผมเห็นแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนมีใครเอามือเย็น ๆ บีบคอ เพราะของสามชิ้นนี้ไม่ใช่ของสุ่ม มันเป็นของที่คนครอบครัวหนึ่งอาจพกไว้ในคืนสุดท้าย กรอบรูปสำหรับจำหน้า นาฬิกาสำหรับจำเวลา กุญแจสำหรับกลับบ้าน

และผมเพิ่งทำมันหล่นกระจายบนดินหน้าหลุม

ผมรู้ทันทีว่าทำผิดกฎ

ไม่ใช่เพราะตั้งใจ แต่ระบบแบบนี้ไม่สนเจตนา มันสนผลลัพธ์ ปากถุงเปิดแล้ว ผมเห็นของตกค้างแล้ว และเสียงฝีเท้าข้างหลังก็มาหยุดห่างออกไปไม่กี่ก้าว

หน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่ข้างหน้าเปิดกล้องเอง ภาพในจอจับไปที่ของบนพื้น กรอบสีแดงขึ้นรอบกรอบรูป นาฬิกา และกุญแจ

VIOLATION DETECTED

RECOVERY REQUIRED

ห้ามใช้มือเปล่า

ผมหันซ้ายขวาอย่างลนลาน ก่อนนึกถึงถุงมือผ้าที่ขาดอยู่ ผมถอดมันออก กลับด้านให้ส่วนที่ยังไม่ขาดอยู่ตรงปลายนิ้ว แล้วใช้มันรองหยิบของทีละชิ้น เสียงฝีเท้าข้างหลังเงียบเกินไปจนแย่กว่าเดิม ผมรู้ว่ามันยังอยู่ เพราะกลิ่นไหม้กับกลิ่นดินเปียกใกล้ขึ้นทุกวินาที

ตอนหยิบนาฬิกา เข็มที่หยุด 03.13 ขยับหนึ่งคลิก

03.14

ผมไม่รู้ว่ามันนับอะไร แต่รีบยัดกลับถุงทันที

กลิ่นไหม้แรงขึ้น

ผมรีบเก็บกรอบรูปกับนาฬิกายัดกลับเข้าไปในถุง พับปากถุงที่ฉีกให้ปิดเท่าที่ทำได้ คลานไปถึงหลุมที่แอปปักหมุด ป้ายปูนมีคำว่า "ศิลาโชติ" เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ผมวางถุงลงหน้าป้าย มือสั่นจนเกือบทำหล่นอีกครั้ง

"ส่งอาหารเรียบร้อยครับ"

คำพูดนั้นฟังผิดอย่างรุนแรงในป่าช้า แต่แอปต้องการมัน และผมไม่มีคำอื่น

ถุงกระดาษยุบลงทันทีที่แตะพื้น เหมือนของข้างในหนักขึ้นกะทันหัน ดินหน้าป้ายหลุมแยกออกเล็กน้อยเป็นรอยยาวพอให้ผมเห็นช่องดำข้างใต้ กลิ่นดินใหม่พุ่งขึ้นมา ทั้งที่หลุมนี้ดูเก่ามากแล้ว

โทรศัพท์สั่น

โปรดถ่าย Proof of Delivery

ผมอยากตะโกนด่าแอป แต่กฎห้ามเอ่ยชื่อใคร ไม่ได้ห้ามด่าแอปก็จริง แต่ตอนนี้ผมไม่อยากทดสอบอะไรเพิ่ม ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้น ถ่ายรูปถุงหน้าป้ายหลุมโดยไม่ให้มือสั่นเกินไป ในจอภาพ ป้ายปูนที่ตาเปล่าอ่านได้แค่คำว่า ศิลาโชติ กลับมีชื่อเต็มขึ้นชัด

ครอบครัวศิลาโชติ

พ่อ แม่ และบุตรสาว

เสียชีวิต 03.13 น.

ผมกดส่งรูปเร็วที่สุดเท่าที่นิ้วจะทำได้

ลมพัดผ่านหลุมศพพร้อมเสียงร้องของผู้หญิงและเด็กผสมกัน ร่างเงาหลายร่างค่อย ๆ โผล่จากหลังป้ายหลุม รอบตัวผมเต็มไปด้วยรูปทรงคนที่เดินไม่เหมือนคน บางร่างหัวเอียงผิดมุม บางร่างดำไหม้ทั้งตัว บางร่างตัวเล็กเกินกว่าจะอยู่ในป่าช้าคนเดียว

ผมถอยหลัง

ช้าในตอนแรก แล้วเร็วขึ้น เมื่อเงาพวกนั้นเริ่มขยับตาม ผมไม่หันหลังให้มันจนกว่าจะชนแฮนด์รถที่ยังติดเครื่องอยู่หน้าซุ้มไม้ เสียงเครื่องยนต์ฮอนด้าเวฟกลายเป็นเสียงที่มีชีวิตที่สุดในโลก ผมขึ้นคร่อมรถ บิดคันเร่งจนล้อหลังปัดดิน

แอปดังขึ้น

ออร์เดอร์ที่ 4 สำเร็จ

คะแนนรีวิว: 5.0 ดาว

รายได้สะสม: 40,000 บาท

รีวิวจากลูกค้าเด้งขึ้นใต้คะแนน

ขอบคุณที่นำของกลับมาคืน แต่คุณเห็นหน้าเราแล้ว

หัวใจผมหล่นวูบ แม้คะแนนยังเป็น 5.0 ดาว ข้อความนั้นไม่ได้เหมือนคำขอบคุณ มันเหมือนการบันทึกหนี้อีกแบบหนึ่ง ผมเห็นหน้าพวกเขาในกรอบรูปแม้ใบหน้าถูกขูดออก ผมเห็นชื่อบนจอแม้กฎห้ามอ่านชื่อ และระบบก็จำได้ทั้งหมดว่าอะไรเกิดขึ้น

แอปขึ้นบรรทัดใหม่

ข้อผิดพลาดถูกระงับชั่วคราวจนกว่างานสุดท้ายจะเสร็จสิ้น

คำว่าชั่วคราวทำให้ยอดสี่หมื่นดูเหมือนเงินที่แขวนอยู่เหนือหลุม ไม่ใช่เงินที่ผมถืออยู่จริง

ข้อความถัดมาปรากฏแทบจะทันที

โปรดเร่งดำเนินการจัดส่งออร์เดอร์สุดท้าย เพื่อปิดกะและปลดล็อกเงินทั้งหมด

เส้นสีแดงลากไปยังสะพานปูนท้ายหมู่บ้าน

ใต้เส้นทาง มีนาฬิกานับถอยหลังขึ้นเป็นครั้งแรก

เวลาปิดกะ: 06.00 น.

หากปิดกะไม่สำเร็จ ออร์เดอร์ทั้งหมดจะถูกส่งคืนต้นทาง

ผมไม่ต้องให้แอปอธิบายว่าต้นทางคือที่ไหน เสียงจากป่าช้าตอบแทนแล้ว เสียงดินร่วน เสียงฝีเท้า เสียงลมหายใจหลายคนที่เริ่มเคลื่อนตามรถมาเหมือนออร์เดอร์ที่ผมส่งไปแล้วทั้งหมดถูกยกเลิกพร้อมกัน และลูกค้ากำลังจะตามมาคืนของด้วยตัวเอง

ผมเหลือบมองกระเป๋าเก็บความร้อนด้านหน้า มันควรว่างหลังส่งถุงใบที่สี่ แต่ตอนนี้มีน้ำหนักบางอย่างอยู่ข้างในอีกครั้ง ถุงใบที่ห้าไม่ได้อยู่ที่ร้านต้นทาง ไม่ได้อยู่ในมือผมเมื่อครู่ แต่มันกำลังรออยู่กับผมแล้ว ราวกับระบบเตรียมงานสุดท้ายไว้ตั้งแต่ก่อนผมรู้ตัวว่าจะรอดจากป่าช้า

ผมบิดรถออกจากป่าช้าโดยไม่มองกระจกหลัง เสียงฝีเท้า เสียงลากขา และเสียงลมหายใจหลายสิบเสียงตามหลังมาในความมืด ยอดสี่หมื่นบนจอไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกใกล้รอดขึ้นเลย มันทำให้รู้ว่าถ้าพลาดตอนนี้ ผมจะเสียทั้งเงิน ทั้งหัวใจ และทุกอย่างที่อดทนมาทั้งคืน

โทรศัพท์สั่นแรงจนแทบหลุดจากที่ยึด

ออร์เดอร์ที่ 5 ถูกสร้างแล้ว

- - - -

ต้นทาง: ป่าช้าเก่าศิลาโชติ

ปลายทาง: สะพานปูนท้ายหมู่บ้าน

ประเภทสินค้า: ผู้จัดส่ง

- - - -

ผมอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายซ้ำ ทั้งที่รถยังพุ่งไปข้างหน้าและถนนดินกำลังสะบัดล้อหลังจนเกือบล้ม แล้วชื่อผู้รับก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นใต้แถบสีแดง

- - - -

ผู้รับ: พีท

- - - -