เทพสงครามมังกรเทวะ

หลังจากที่วันแห่งการฆ่าล้างผ่านไป ทวีปนี้กลับกลายเป็นทวีประดับสูงอีกทวีปหนึ่ง ชายหนุ่มที่รู้จักกันในนามของบุตรเขยแห่งจักรพรรดิได้รับคำสรรญเสริญจากชาวเมืองอย่างมากมาย ในเวลานี้ไม่มีใครกล่าที่จะรุกรานทวีปนี้อีกต่อไปซ้ำร้ายยังหวาดกลัวในทวีปแห่งนี้อย่างช่วยไม่ได้

ส่วนทางด้านของเฟยหรงชายหนุ่มใช้เวลานี้ในการพูดคุยกับจักรพรรดิฮั่ว ผู้นำตระกูลหมิง จักรพรรดิเหล่ยและผู้นำตระกูลเมิ่งเรื่องการบ่มเพาะและการปรุงโอสถอย่างเป็นกันเอง ทั้งยังสร้างสัมพันธ์ไมตรีกับพวกเขาโดยการให้ทักษะที่บ่มเพาะที่เหมาะกับตระกูลไปคนละหนึ่งชุดทั้งยังคือทักษะระดับสวรรค์ที่หายาก

เหล่าผู้นำและจักรพรรดิพากันดีใจยกใหญ่ อีกทั้งเฟยหรงจึงได้ชักชวนให้พวกเขามาอยู่ที่นี่ด้วย แต่ทว่าคนตอบของพวกเขานั้นคือปฏิเสธ เนื่องจากที่อยุ่ของพวกเขาโดยปัจจุบันนั้นตกทอดมาจากบรรพบุรุษทำให้ไม่อาจที่จะตอบสนองคำชวนของเฟยหรงได้ แน่นอนชายไม่ได้ว่ากล่าวอะไร จะอยู่ที่นี่ย่อมไม่สำคัญถึงอย่างไรความสัมพันธ์ฉันท์มิตรของพวกเขานั้นย่อมไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

"พวกท่านพ่อจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ"เจ็ดวันผ่านไปเหล่ยอิงและเมิ่งฉีพากันมาส่งจักรพรรดิเหล่ยและผู้นำตระกูลเมิ่งผู้เป็นพ่อของเขาถึงที่หน้าประตูวัง เนื่องวันนี้เป็นวันที่ทั้งสองจะกลับทวีปเทียนเหล่ยนั่นเอง

"ใช่แล้ว ถึงเวลาต้องกลับเสียที พวกจักรพรรดิฮั่วกับตระกูลเมิ่งกลับไปตั้งสามวันแล้วหากรั้งอยู่ต่อไปจะดูไม่ดีเอา"จักรพรรดิเหล่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ดูไม่ดีอย่างไรเจ้าคะ? เฟยหรงไล่ท่านหรือ??เหล่ยอิงกล่าวถามพร้อมทำหน้ามุ้ยเล็กน้อย นั่นสร้างความขบขันให้ผู้เป็นพ่อไม่น้อยเลยทีเดียว

"เจ้าเด็กคนนี้ โตเป็นสาวแล้วยังจะมาพูดเล่นอยู่อีก แม้แต่ตระกูลที่เกี่ยวดองกับเขายังกลับแล้วพวกเราจะอยู่นานได้อย่างไร"จักรพรรดิฮั่วกล่าว

"เขาไม่ใช่คนแล้งน้ำใจเสียหน่อย ท่านอยู่ต่ออีกหน่อยก็ได้กระมังเจ้าคะ"เหล่ยอิงทำสีหน้าที่ดูน่าสงสาร จักรพรรดิฮั่วได้เห็นพลันอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ "ยัยหนูของข้า ดูเหมือนเจ้าจะถูกใจเด็กคนนั้นมากทีเดียวนะ ทำไมไม่รุกเขาสักหน่อยละ ใช่ไหมพี่เมิ่ง"

"อืม เป็นอย่างที่องค์จักรพรรดิว่า เมิ่งฉีลูกเองก็เช่นกัน ทั้งๆที่มีใจให้เขาแท้ๆกลับทำเป็นสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ได้ หากไม่ให้โอกาสตนเองแล้วผู้ใดจะให้โอกาสกับเจ้าพ่อพูดถูกหรือไม่"ผู้นำตระกูลเมิ่งยกยิ้มให้บุตรสาว แน่นอนพวกเขาย่อมอยากได้ลูกเขยอย่างเฟยหรง แต่ถ้าหากว่าลูกสาวทั้งสองไม่ตกลงปรงใจ เขาเองก็ไม่ได้บังคับเช่นกัน ชีวิตเป็นของพวกนางจะดีร้ายก็ย่อมให้นางเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเอง

ทั้งเหล่ยอิงและเมิ่งฉีเมื่อได้ยินคำกล่าวของท่านพ่อทั้งสองก็พลันหน้าแดงระเรื้อยืนบิดไปมาด้วยความเขินอาย การจากลาของสี่พ่อลูกดำเนินต่อไป หลังจากที่เปิดโลกทัศน์ให้บุตรสาวทั้งสองแล้ว จักรพรรดิเหล่ยและผู้นำตระกูลเมิ่งก็ออกเดินทางในทันที ส่วนตัวพวกนางเองก็เดินเข้าไปด้านในเช่นกัน พร้อมด้วยตั้งมั่นใจใจแล้วว่าจะสารภาพความรู้สึกนี้ออกไปให้ชายหนุ่มรู้ แต่ก่อนหน้านั้นนางจำเป็นต้องไปปรึกษากับสหายพวกนางซะก่อนนั่นคือฮั่วหลิงหลิงนั่นเอง

ตัดกลับมาทางด้านเฟยหรงเมื่อจัดการทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ชายหนุ่มได้บอกกล่าวกับพ่อของเขาเอาไว้แล้วว่าจะเก็บตัวบ่มเพาะยาวสิบปีด้วยกัน แน่นอนว่าการตัดสินใจนี้ทำให้ผู้เป็นพ่ออดไม่ได้ที่จะแปลกใจ

เฟยหรงจึงไขความกระจ่างโดยการเล่าถึงบัลลังก์ราชันที่เขาถือครองรวมไปถึงการเปิดผนึกโลกนี้ให้เฟยเทียนและคนในครอบครัวได้ฟัง ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขาพยักหน้าอย่างเข้าใจหากไร้ซึ่งควมแข็งแกร่งเมื่อเปิดผนึกโลกออกมาแล้วย่อมเป็นผลร้ายมากกว่าดี เพราะผู้ฝึกฝนที่มีระดับเหนือกว่าอาจจะคิดยึดครองโลกใบนี้ได้เช่นกัน นี่คือสิ่งที่เฟยเทียนและทุกคนนั้นคิด

เฟยหรงเมื่อตกลงกันเสร็จพวกเขาก็ยกหน้าที่ในดินแดนนี้ให้จ้าวหยางตามเดินและพากันกลับไปพร้อมกับทุกคนที่มาจากหอกระบี่ดาวตก แต่เมื่อเขาเตรียมขึ้นหลังของหลงเสี่ยวหยาเพื่อกลับไปนั้นเองสายตาก็เบนไปเห็นสองสามอย่างเมิ่งฉีและเหล่ยอิงที่ก้มหน้าก้มตาใส่เขาแปลก นั่นทำให้เฟยหรงอดแปลกใจไม่ได้แต่กลับไม่ได้กล่าวถามอะไร ฮั่วหลิงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆเมิ่งฉีและเหล่ยอิงป้องปากหัวเราะอย่างขบขัน การแสดงท่าทีเขินอายของพวกนางนั้นช่างดูน่ารักเสียจริงๆ

"ไปเถอะท่านหลังเสี่ยวหยา"เฟยเทียนกล่าวขึ้น หลงเสี่ยวหยาบินขึ้นไปบนฟากฟ้าทันทีในเวลานี้ทั้งจ้าวหยาง เสี่ยวเฟิง หรือแม้กระทั้งเฟยหลินและเฟยเหลียงต่างโบกมือลาทุกคนใบหน้าแสดงออกด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่พวกเขาจะเดินกลับเข้าไป

"หืมมีอะไรหรือ น้องเฟิง"ในขณะที่เดินกลับไปนั้นเอง เสี่ยวเฟิงพลันหยุดชะงักลงจนจ้าวหยางต้องกล่าวถามด้วยความสงสัย

"พี่จ้าว ท่านนำหน้าไปก่อนเลยขอรับพอดีข้ามีธุระต้องจัดการนิดหน่อย"จ้าวหยางพยักหน้ารับและเดินจากไป เสี่ยวเฟิงเองก็เดินไปอีกทิศทางหนึ่งเช่นกัน

"ออกมาเถอะ ข้ารู้ตั้งนานแล้วว่าเจ้ายังอยู่ที่นี่"เมื่อเดินมาถึงที่ลับตาคนเสี่ยวเฟิงก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทันใดนั้นหญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขาพร้อมด้วยใบหน้ารู้สึกผิด หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจื่อเหยียนนั่นเอง

"จะ เจ้ารู้ตัวตั้งแต่เมื่อไร"นางกล่าวถาม

"รู้มาตลอดนั่นแหละ ในเมื่อลูกกลับไปแล้วเจ้าเองก็สมควรจะไปด้วยไม่ใช่หรือ แล้วใยถึงยังคงอยู่ที่นี่"เสี่ยวเฟิงกล่าว

"เจ้าไล่ข้า??"นางหันมามาหาพร้อมและเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ชายคนนี้ช่างใจเเข็งจริงๆ

"ข้าไม่ได้ไล่ แต่ข้าเพียงแค่พูดความจริงเท่านั้น กลับไปซะสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับนายหญิงตระกูลจื่อเช่นเจ้า"เสี่ยวเฟิงกล่าวพร้อมหันหลังกลับไป แต่ทว่าทันใดนั้นหญิงงามก็พลันสะบัดมือก่อให้เกิดม่าพลังน้ำแข็งสีฟ้าครามก็พลันปรากฏขึ้นในทันที อีกทั้งม่านพลังนี้ยังไม่สามารถสัมผัสได้จากภายนอกเสียด้วย

"เจ้าต้องการอะไรกันแน่!"เสี่ยวเฟิงกล่าว ผู้หญิงคนนี้เมื่อก่อนเรียบร้อยและอ่อนโยนราวผ้าพับไว้ ไฉนวันนี้จึงไม่เหลือเค้ารางเดิมแม้แต่น้อย

"เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกเป็นเจ้าเองที่บังคับให้ข้าใช้วิธีนี้ เสี่ยวเฟิงยอมจำนนต่อข้าเสียดีๆ"นางพุ่งเข้าจู่โจมชายหนุ่มของนางในทันที ในเวลานี้ริมฝีปากของทั้งสองได้สัมผัสกัน หลังจากที่ความทรงจำของนางกลับมานั้นความเป็นตัวเองของนางก็กลับมาด้วยเช่นกัน และนี่คือตัวตนที่แท้จริงของนาง ไม่พูดให้มากความแต่ใช้การกระทำเป็นเครื่องพิสูจน์

เสี่ยวเฟิงที่ได้สัมผัสรสจูบของหญิงสาวที่ห่างหายไปนานก็พลันตกอยู่ในห่วงแห่งความหลงไหลในทันที ในเวลานี้ด้วยตบะเพียงแค่เทวะไม่อาจที่จะขัดขืนจักรพรรดิเทวะเช่นนางได้ แต่ต่อให้ขัดขืนได้ชายหนุ่มก็เลือกที่จะปล่อยตัวไปตามอารมณ์อยู่ดี ดังคำกล่าวที่ว่าสามีภรรยาต้องปรับความเข้าใจกันบนเตียง คู่ของเสี่ยวเฟิงเองในเวลานี้ก็กำลังอยู่ในช่วงเวลานั้น ด้วยม่านพลังของจักรพรรดิเทวะ ไม่มีผู้ใดในทวีปนี้ที่จะขัดขวางการปรับความเข้าใจของสองสามีภรรยาคู่นี้ได้อีกต่อไป

ในเวลานี้เองจ้าวหยางที่ดูสถานการณ์อยู่ไกลๆพลันยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นม่านพลัง เขารีบสั่งให้ทหารกับสถานที่นั้นเอาไว้ในทันทีเพื่อไม่ให้ใครไปรบกวนสองสามีภรรยาคนนี้ ก่อนจะเดินหัวเราะร่าออกไป หลายปีที่ผ่านมาเสี่ยวเฟิงเหมือนทั้งพี่น้องและมือขวาของเขา การที่น้องชายของเขากำลังจะมีความสุขเขาเองก็มีความสุขไปด้วย