แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของมุกดา ทว่าความอบอุ่นของแสงแดดกลับไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บอันเยือกเย็นที่เกาะกุมแน่นอยู่ในจิติญญาของเธอได้เลย มุกดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือเรียวประสานเข้าหากันบนตักพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้ทิศทาง สมองของเธอปั่นป่วนและเต็มไปด้วยความเ็ปที่ประดังประเดเข้ามาจนแทบกระอักออกมาเป็เื
ก่อนที่จะตัดสินใจมาที่ร้าน มุกดาได้แวะไปที่อพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของเธอกับอนาวิลเพื่อหวังจะทำความสะอาดห้องและเตรียมพื้นที่สำหรับพักผ่อน ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้าไป เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่าและบรรยากาศอันเย็นะเื ฝุ่นละอองบางๆ เกาะอยู่ตามชั้นวางของและกรอบรูปคู่รักเก่าๆ ที่เคยถ่ายร่วมกันในวันวาน มุกดาเดินเข้าไปในห้องครัว มองแก้วกาแฟคู่รักที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเคาน์เตอร์ เธอเอื้อมมือไปััมันช้าๆ ััอุ่นจากอดีตที่เธอเคยเตรียมกาแฟร้อนให้เขาในเช้าวันหยุดลอยเข้ามาในความทรงจำ แต่ยามนี้แก้วกาแฟนั้นกลับเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยความเหงา อนาวิลแทบจะไม่กลับมานอนที่นี่เลยใน่สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ห้องนอนใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ บัดนี้เหลือเพียงกลิ่นอับและความห่างเหินสะท้อนชีวิตรักที่แหลกสลาย
มุกดาย้อนนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อน อนาวิลกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ในสภาพอิดโรยยามดึกสงัด มุกดาซึ่งเพิ่งเลิกงานและรีบกลับมาเตรียมอาหารค่ำมื้อพิเศษที่เขาชอบไว้รอคอย ทว่าชายหนุ่มกลับเดินผ่านโต๊ะอาหารไปอย่างเ็า เขาแทบไม่แตะต้องอาหารค่ำที่เธอตั้งใจทำเลยแม้แต่น้อย มือหนาลูบไล้หน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวอยู่ตลอดเวลา และเมื่อเธอเอื้อมมือเรียวไปแตะไหล่แกร่งด้วยความห่วงใย อนาวิลกลับขยับตัวหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็วพลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนเ็า
"วิลเหนื่อยมากครับมุกดา... ่นี้วิลเครียดเื่งานเขียนบทภาพยนตร์ที่ยังไม่ผ่านการอนุมัติ อย่าเพิ่งมากวนวิลตอนนี้เลยครับ"
คำพูดที่ห่างเหินของเขาทำให้หัวใจของมุกดาปวดร้าวอย่างแสนสาหัส เธอยังจำวันแรกๆ ที่คบกันได้ดี ในวันนั้นพวกเขายังไม่มีเงินทองล้นฟ้า อนาวิลเป็เพียงนักเขียนบทหนุ่มยากจนในอพาร์ตเมนต์รูหนูที่คอยต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบ่งกันกินครึ่งซีก คอยโอบกอดปลอบโยนเธอในยามที่ลูกชายตัวน้อยของเธอ "ลีโอ" ร้องไห้โยเยกลางดึก อนาวิลในวันนั้นเป็ผู้ชายที่แสนดีและทำให้เธอเชื่อมั่นว่าเขาคือคนที่เธอจะฝากชีวิตไว้ได้ ทว่าเมื่อคลับ THE ECLIPSE เริ่มประสบความสำเร็จและสร้างรายได้มหาศาล ความมั่นคงกลับแลกมาด้วยความห่างเหินและรอยร้าวลึกซึ้ง
และสิ่งที่ทำให้นุกดาสงสัยและปวดใจยิ่งกว่าท่าทีของคนรัก คือพฤติกรรมของ "ศิรินทร์" เพื่อนรักร่วมชีวิตั้แ่เด็ก
มุกดากับศิรินทร์เติบโตมาในสลัมซอยแคบๆ เดียวกัน มุกดาซึ่งเป็เด็กผู้หญิงสายแกร่งมักจะคอยออกโรงปกป้องศิรินทร์ที่ร่างกายอ่อนแอ ขี้โรค และมักจะโดนพวกเด็กเกเรในซอยรังแกอยู่เสมอ พวกเธอเคยสัญญากันไว้ว่าจะแบ่งปันอาหาร เสื้อผ้า และจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าจะเกิดเื่ร้ายแรงแค่ไหน ศิรินทร์เคยบอกว่ามุกดาคือพี่สาวแท้ๆ ของเธอ ทว่ายามนี้ สายตาของศิรินทร์ที่จ้องมองเธอกลับเปลี่ยนไป มันแฝงไปด้วยความหวาดระแวง ความริษยา และการหลบตาเวลาคุยกันเื่อนาวิล
ความระแคะระคายและปมสงสัยผลักดันให้มุกดาตัดสินใจค้นหาความจริงสีเืด้วยตัวเธอเองในบ่ายวันนั้น
ก่อนเวลาที่คลับดิอีคลิปส์จะเปิดทำการต้อนรับลูกค้า มุกดาตัดสินใจก้าวเดินลงบันไดวนไปยังห้องควบคุมระบบความปลอดภัย (Security Control Room) ซึ่งตั้งอยู่ชั้นใต้ดินของคลับ ห้องเล็กๆ ที่ปิดผนังมิดชิดนี้มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ดังฮึมๆ และแสงกะพริบวิบวับจากหน้าจอภาพรวมขนาดใหญ่สิบกว่าเครื่องที่ต่อตรงกับกล้องวงจรปิดทุกจุดในร้าน ลานจอดรถ VIP ตรอกหลังร้าน รวมถึงระบบกล้องความปลอดภัยของคอนโดมิเนียมเครือข่ายหรูย่านพร้อมพงษ์ที่ศิรินทร์พักอาศัยอยู่ ซึ่งคลับดิอีคลิปส์ร่วมหุ้นเป็ผู้ควบคุมระบบกล้องความปลอดภัยระยะไกลเพื่อตรวจสอบดูแลความปลอดภัยของมาม่าซัง
"อ้าว... พี่มุกดา มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ?" "กล้า" เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มที่นั่งเฝ้าจอหลักลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยความเคารพ เขากำลังนั่งเคี้ยวกระเพราไข่ดาวอย่างเอร็ดอร่อยพลางดูฟุตบอลในโทรศัพท์มือถือ
"ไม่มีอะไรหรอกกล้า พอดีพี่้าเช็กกล้องย้อนหลังเื่เครื่องดื่มนำเข้าที่อาจจะตกหล่นตรงลานจอดรถหลังร้านหน่อยน่ะ เห็นยอดขายแชมเปญมันตกหล่นแปลกๆ รบกวนกล้าช่วยขึ้นไปตรวจสอบยอดสต็อกเหล้าแชมเปญนำเข้าในห้องเก็บของชั้นสองร่วมกับปอนด์ให้พี่หน่อยสิ เดี๋ยวพี่นั่งตรวจกล้องย้อนหลังตรงนี้เองสักครึ่งชั่วโมง" มุกดาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเป็ธรรมชาติให้
"ได้เลยครับพี่มุกดา รหัสเข้าถึงระบบสำรองข้อมูลเหมือนเดิมนะครับ เดี๋ยวผมรีบขึ้นไปตรวจเช็กยอดร่วมกับไอ้ปอนด์ให้ครับ" กล้ารับคำหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวเช็ดปากแล้วก้าวเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งไว้เพียงมุกดาและเสียงเครื่องเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ที่ดังคลอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันและอุณหภูมิห้องควบคุมที่เย็นเฉียบ
มุกดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนหน้าจอหลัก สองมือเรียวสั่นระริกขณะป้อนรหัสผ่านส่วนตัวของผู้ควบคุมร้านเพื่อปลดล็อคระบบข้อมูลย้อนหลังสองสัปดาห์ เธอใช้เมาส์คลิกเปิดแฟ้มข้อมูลและเลือกเปิดกล้องวงจรปิดกล้องตัวที่ 5 ซึ่งติดอยู่ตรงมุมลับหลังร้านดิอีคลิปส์ และเปิดแฟ้มข้อมูลกล้องความปลอดภัยย้อนหลังของชั้นสิบห้าของคอนโดมิเนียมของศิรินทร์
นิ้วเรียวสั่นเทากดกรอกวันเวลา ค้นหาย้อนหลังไปทีละคืน... ทีละคืน...
หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบไหวชั่วครู่ ก่อนจะปรากฏภาพเคลื่อนไหวขาวดำของคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา เวลาประมาณตีสองครึ่ง ซึ่งเป็่เวลาที่มุกดากำลังยุ่งวุ่นวายกับการชนแก้วเหล้าเพื่อเอาใจเสี่ยใหญ่ในห้อง VIP 1
ภาพบนจอแสดงร่างสูงใหญ่ของอนาวิลเดินแอบก้าวออกมาจากประตูหนีไฟหลังร้านดิอีคลิปส์ เขายืนหลบมุมเสาเหล็กอยู่สักพัก ก่อนที่ศิรินทร์ในชุดเดรสลูกไม้สีครีมจะก้าวตามออกมา ศิรินทร์มองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินตรงไปหาอนาวิล ทันใดนั้น อนาวิลก็ดึงร่างของศิรินทร์เข้ามากอดรัดแ่า ซุกไซ้ซอกคอหอมและโน้มใบหน้าลงไปมอบจุมพิตที่แสนเร่าร้อนลึกซึ้งให้แก่กันโดยปราศจากความเกรงใจหรือกริ่งเกรงกลัวว่าใครจะมาเห็น ทั้งสองคนกอดจูบกันอย่างดูดดื่มเนิ่นนานท่ามกลางเงามืดลานจอดรถ ก่อนจะขึ้นรถตู้หรูสีดำของศิรินทร์และขับออกไปพร้อมกัน
มุกดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกมาจากอกแล้วขยี้จนแหลกละเอียด มือเรียวสั่นเทาจนเมาส์หลุดมือหล่นกระทบพื้นพรม หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงรื้นไหลพรากอาบสองแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างระหงสั่นคลอนด้วยความปวดร้าวทรมานจนตัวโยน ลมหายใจติดขัดแน่นตึงในหน้าอกราวกับอากาศเย็นจัดในห้องเป็ชิ้นแก้วแหลมคมทิ่มแทงปอด เธอเลื่อนเมาส์กดค้นหาภาพจากกล้องชั้นสิบห้าคอนโดของศิรินทร์ในคืนถัดๆ ไป
ภาพบนจอแสดงให้เห็นอนาวิลที่ถือคีย์การ์ดส่วนตัวของศิรินทร์ เดินโอบกอดประคองเอวบางของศิรินทร์ขึ้นลิฟต์มาด้วยกันในเวลาดึกสงัด อนาวิลโน้มตัวลงจุมพิตข้างขมับของศิรินทร์ด้วยความรักใคร่ ขณะที่ศิรินทร์หันมาซบไหล่อนาวิลแล้วเงยหน้าส่งยิ้มหวานกริ่มแฝงความร้ายกาจจ้องมองมายังมุมกล้องวงจรปิด ราวกับเธอรู้ดีว่ามุกดาอาจจะเปิดดูภาพพวกนี้สักวันและเจตนาส่งยิ้มนั้นเพื่อเย้ยหยัน ภาพพวกนี้ตอกย้ำความสมเพชและหัวใจที่แตกสลายของมุกดาจนแทบิญญาสลาย
*ทำไม... ทำไมคนที่ฉันรักที่สุด และเพื่อนที่ฉันเชื่อใจที่สุดในชีวิตถึงทำร้ายฉันได้ลงคอ?*
ความรู้สึกปวดใจแปรเปลี่ยนเป็เปลวไฟแห่งความเคียดแค้นสีแดงฉานช้าๆ มุกดากำหมัดแน่นจนเล็บยาวจิกเข้าเนื้อนุ่มจนหลั่งเืซึมออกมาเบาๆ มิตรภาพสิบกว่าปีที่เคยร่วมผ่านความเป็ความตายมาด้วยกันกลายเป็เื่โกหกลวงตา แววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาจ้องมองหน้าจอนิ่ง สะท้อนความเกลียดชังและการหักหลังที่จะไม่มีวันให้อภัยได้ตลอดกาล
มุกดานั่งนิ่งปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนหมดครึ่งชั่วโมง ความเ็าสีเข้มเกาะกุมจิตใจจนเธอแทบไม่ได้รู้สึกถึงร่างกายของตนเอง เธอเอื้อมมือที่ไร้ความรู้สึกไปจับเมาส์เพื่อกดลบระบบประวัติการเข้าใช้งานกล้องวงจรปิดของตัวเอง ป้องกันไม่ให้กล้าหรือบุคคลใดทราบว่าเธอแอบเห็นความจริงลักลอบรักนี้ จากนั้นเธอก็ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงช้าๆ ปล่อยให้ห้องควบคุมความปลอดภัยกลับมาอยู่ในความมืดสลัว มุกดาลุกขึ้นยืนประคองร่างที่แทบไร้จิติญญาก้าวเดินขึ้นบันไดอย่างมั่นคง ทว่าในใจเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ความจริงสีเืที่ค้นพบในค่ำคืนนี้ ได้ฟาดฟันและหั่นทำลายมิตรภาพเพื่อนรักลงจนราบคาบไม่มีเหลือ และบัดนี้มันกลายเป็ชนวนเหตุสำคัญของแรงจูงใจที่จะนำทางไปสู่คดีฆาตกรรมศิรินทร์และการเผาทำลายคลับ THE ECLIPSE ทิ้งไปพร้อมซากปรักหักพังแห่งกิเลสราคะตัณหาในเวลาต่อมาอย่างปวดร้าวะเืขวัญ
366
