กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมดึงคาตานะเล่มสีขาวออกมาจากฝัก 'กระพริบที่1' ปัง! ซู่ว! พลังของกริมถูกสมุนไพรทั้ง2ดูดเข้าไปกริมยิ่งต้องขมวดคิ้วเพราะกริมใส่พลังทำลายอนันต์ลงไปถึง80อนันต์ พรึ่บ! แต่กริมยังต้องการทดลองต่อคราวนี้เป็นเปลวเพลิงสีทองที่ถูกจุดขึ้นมาแต่มันมีขนาดเท่านิ้วก้อนเท่านั้นเพราะถ้ามันใหญ่ไปกว่านี้สมุนไพรทั้ง2ต้นอาจจะเสียหายได้ แต่ผลที่ออกมาทำให้ใบหน้าของกริมบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆเปลวเพลิงของกริมกลับถูกดูดไปด้วยเหมือนกัน พรึ่บ! ครั้งนี้กริมจุดทุ่งเปลวเพลิงขึ้นมาเผาสมุนไพรแต่เปลวเพลิงก็ถูกดูดหายไปอีกเช่นเคย
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าได้ร่างใหม่ของท่านพ่อและแม่ของน้องหญิงแล้ว...เพียงแต่ข้าจะเอามันไปยังไง''กริมพอใจเพราะสมุนไพรทั้ง2ต้นนี้แข็งแกร่งชนิดที่ว่ากริมไม่เคยเจอมาก่อนและด้วยที่มันสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้แน่นอนว่าเหมาะสมในการนำไปใช้ทำร่างใหม่ให้พ่อของกริมและแม่ของโรซาเรียมาก
''ซี่! ซี่! ซี่!''กริมกลายเป็นตกตะลึงเพราะสมุนไพรทั้ง2ต้นมันถอนตัวเองขึ้นมาจากพื้นแล้วตั้งท่าโจมตีใส่กริมฟุ่บ! ฟุ่บ! ตูม! กริมไม่คิดเลยว่าความไวของสมุนไพรทั้ง2จะมีมากกว่าตนเองที่อยู่ในร่างของมนุษย์ตอนนี้กริมโดนการประสานการโจมตีของสมุนไพรทั้ง2ต้นจนตัวของกริมลอยออกไปไกล บูม! ดูถูกไม่ได้กริมใช้อีกร่างทันทีตอนนี้กริมรู้ซึ้งแล้วว่าในมิติของเทพเจ้าสงครามเป็นที่รวบรวมสิ่งแปลกๆหลายอย่างหากมัวแต่เล่นก็อาจจะพ่ายแพ้แล้วตายลงได้
''ซี่!"สมุนไพรทั้ง2ต้นหยุดลงแล้วพูดคุยกัน ขณะที่กริมไม่สนใจแล้วสะบัดเส้นขนออกไป10เส้น ตูม!หลุมลึกเกิดขึ้น แต่ภาพต่อมาทำให้กริมอยากจะร้องไห้เพราะสมุนไพรทั้ง2ต้นจับขนทั้ง10เส้นเอาไว้ง่ายๆฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! สมุนไพรทั้ง2ต้นทำท่าทางเย้ยหยันกริมก่อนจะปาขนทั้ง10เส้นเข้าใส่กริม
''บัดซบ! พวกเจ้าคืออะไรกันแน่''เส้นเลือดของกริมเริ่มปูดโปนเพราะความโกรธ นี่มันยิ่งกว่าสัตว์เทพวายุเพราะร่างกายและความไวของสมุนไพรทั้ง2ต้นมันเกินกว่าสัตว์เทพวายุไปส่วนหนึ่ง
''ซี่!''สมุนไพรทั้ง2ต้นทำท่าทางล้อเลียนเมื่อเห็นกริมโมโห แต่ต่อมาพวกมันกลับสั่นกลัวแล้วพยายามพุ่งหนีทั้งหมดเพราะกริมกำลังใช้ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไปที่พวกมัน
''พวกเจ้าคงใช้เวลานานในสะสมพลังจนมีจิตวิญญาณใช่มั้ย ดีมากข้าจะดูดพวกมันมาทั้งหมด''กริมแสยะยิ้มจากนั้นจึงยื่นมือทั้ง2ข้างออกไป หมั่บ! หมั่บ! สมุนไพรทั้ง2ตกอยู่ในมือของกริมตอนนี้พวกมันกำลังดิ้นพร้อมกับใช้มือของพวกมันโจมตีไปที่ลำตัวของกริม
''หยุดดิ้นเถอะยังไงพวกเจ้าก็หนีไม่พ้น หากเลือกได้ข้าก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้นักหรอก''ฟูม! ฟูม!จิตวิญญาณของสมุนไพรกำลังถูกกริมดูดออกมามันช่างเป็นกระบวนการที่กินเวลาเพราะมันเป็นสิ่งต้องห้ามถึงเทวทูต6ปีกจะดูดกลืนจิตวิญญาณได้แต่การดูดกลืนแบบโดยตรงมันคือข้อห้ามที่มีผลกระทบใหญ่หลวงนั่นคือตอนที่ดูดกลืนจิตวิญญาณแบบนี้กริมจะไม่สามารถขยับตัวเองได้
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้บัดซบ! ข้าคิดถูกจริงๆที่กลับมาแล้วแอบตามเจ้าแบบนี้''เสียงที่คุ้นเคยของสัตว์เทพวายุดังขึ้นสายลมค่อยๆก่อตัวเป็นรูปร่างของมัน โฮก! มันคำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดและด้วยความรู้บางส่วนที่ได้มาจากเทพวายุมันจึงรู้ว่ากริมขยับตัวไม่ได้หากไม่แล้วมันคงไม่ออกมาแบบนี้
''เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือไงว่าเจ้าแอบติดตามข้า โทษทีตัวเจ้าที่มีพลังของข้าตกค้างอยู่ในร่างมันก็แค่ของตายข้าสามารถรู้ได้ตลอดเวลาว่าเจ้าอยู่ที่ไหนแต่ที่ข้ายังไม่ลงมือเพราะอะไรรู้มั้ย ก็เพื่อให้เจ้าออกมาเองไงหละ''ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! อาณาเขตหมื่นดาบและวงแหวนเวทย์มนต์ปรากฎออกมาแบบฉับพลันถึงกริมจะขยับตัวไม่ได้แล้วยังไง กริมแอบวางบทเวทย์เอาไว้ก่อนจะลงมือดูดกลืนจิตวิญญาณของสมุนไพรนอกจากนั้นกริมยังแยกร่างออกไปได้อีก1ร่างซึ่งมันไม่ต่างไปจากการที่กริมลงมือด้วยตัวเอง
''เจ้า...บัดซบเจ้ามันตัวบัดซบโดยแท้ถึงขนาดวางวงเวทย์เอาไว้ฆ่าข้า? แต่เจ้าเสียแรงเปล่าแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่าเพราะข้าสามารถหนีไปพร้อมกับสายลมได้ทุกเมื่อ''สัตว์เทพวายุเงียบลงก่อนที่ใบหน้าของสัตว์เทพวายุจะกลายเป็นตื่นตระหนกเพราะมันไม่สามารถใช้ความสามารถของเทพวายุได้ตอนนี้มันถูกขาดการเชื่อมต่อกับสายลมโดยสมบูรณ์
''หนีไปสิ เจ้าคิดว่าข้าไม่มีวิธีรับมือกับความสามารถที่น่ารำคาญของเทพวายุเลยหรือไง เจ้ามองไปที่พื้นเจ้าเห็นวงเวทย์วงแรกมั้ยนั่นคือวงเวทย์ผนึกเทพมันจะผนึกความสามารถของเทพเจ้าเอาไว้ตามหลักการแล้ววงเวทย์นี้มันไม่สมบูรณ์หากเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงมันคงไม่เกิดผลอะไรแต่กับเจ้ามันไม่ใช่เลยเพราะเจ้ามันก็แค่สัตว์อสูรธรรมดาที่ดูดซับเลือดของเทพเข้าไปก็เท่านั้นยิ่งตอนนี้...เจ้ามีเลือดของเทพเจ้าเพียงครึ่งเดียวแล้วด้วย ฮี่ ฮี่ ไปฆ่ามัน!!!''ฟุ่บ! ร่างแยกของกริมถูกแยกออกมาฉับพลันร่างแยกนั้นได้สลายไปอีกที ตูม! ร่างแยกกลายเป็นเม็ดสีขาวนับไม่ถ้วนเข้าโจมตีสัตว์เทพวายุตอนนี้มันไม่สามารถต่อต้านอะไรได้เลยเมื่อไม่มีความสามารถของเทพวายุ
''ปะ...ปล่อยข้าไปแล้วข้าจะทำงานรับใช้เจ้า100ปี ไม่ ไม่ ข้าจะยอมรับใช้เจ้า1,000ปีเต็ม''หวาดกลัวสัตว์เทพวายุกำลังหวาดกลัวจึงได้ยื่นข้อเสนอออกไป แต่มันทำให้กริมหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
''ข้าไม่ต้องการคนรับใช้ที่มีแต่ความเจ้าเล่ห์และหลงตัวเองอย่างเจ้า หรือเจ้าคิดว่าข้าจะโง่พอรับเจ้ามาข้ารู้ว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อที่เจ้าจะหาโอกาสในการจัดการกับข้า''กริมไม่สนใจสัตว์เทพวายุอีกต่อไปตอนนี้กริมต้องการสมาธิเพื่อดูดกลืนจิตวิญญาณของพืชทั้ง2 คลื่น! กริมดูดซับไปได้เพียงครึ่งทางเท่านั้นตูม! ระดับพลังของกริมกลับเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนนี้กริมมีพลังทำลายอนันต์135อนันต์ซึ่งมันยังเพิ่มได้อีกเมื่อดูดกลืนจิตวิญญาณของสมุนไพรทั้ง2ต้นเสร็จ ตูม! พลังทำลายอนันต์142อนันต์ตอนนี้กริมมีความรู้สึกแปลกใหม่ขณะปล่อยมือออกจากสมุนไพรทั้ง2ต้น ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก!พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนกริมยื่นมือออกไปในอากาศที่ว่างปล่าวจากนั้นจึงคว้าอากาศ คลื่น! คลื่น! คลื่น!กริมพยายามฉีกมิติออกเหมือนที่มาเอลเคยทำแต่ที่กริมทำได้กลับเป็นช่องว่างที่เล็กเกินไป
''ข้าต้องการพลังเพิ่มมากกว่านี้อีกสัก10อนันต์จึงจะสำเร็จ''ความรู้ในการฉีกมิติอยู่ดีๆมันก็แล่นเข้ามาเองซึ่งกริมเดาว่าเมื่อพลังมีมากพอความรู้เหล่านี้คงจะเข้ามาในหัวของคนๆนั้นเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่178:กลับมาหาที่ตาย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่178:กลับมาหาที่ตาย

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้