มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันใหม่

แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องพัก

นัทลืมตาขึ้นช้า ๆ

เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...

วันนี้มีบางอย่างที่ต้องทำ

อาหาร

นัทหันไปมองแหวนสัตว์บนมือ

เมื่อคืนหลังจากได้รีอัสมา เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ต่อให้มีพาหนะแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะดูแลตัวเองได้

โดยเฉพาะรีอัส

มันเป็นสัตว์จริง

ต้องกิน

ต้องพัก

และต้องได้รับการดูแล

นัทลุกขึ้นจากเตียง

มาร์โกเองก็ตื่นแล้ว กำลังจัดอุปกรณ์อยู่ข้างเตียง

“พี่”

“หืม?”

“วันนี้ออกไปหาอาหารให้สัตว์กันก่อน”

มาร์โกพยักหน้า

“อืม”

เขามองแหวนสัตว์ของตัวเอง

“อัมบร้าไม่ต้องกิน”

“รู้ครับ”

นัทถอนหายใจ

“แต่ของผมกิน”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

“งั้นวันนี้นายมีภารกิจแรกแล้ว”

“หาอาหารให้ม้า”

นัทพยักหน้าอย่างจริงจัง

“สำคัญครับ”

ทั้งสองออกจากที่พักตั้งแต่เช้า

วันนี้พวกเขาไม่ได้มุ่งหน้าไปกิลด์

แต่เดินออกไปทางประตูเมือง

หลังจากสอบถามคนในเมืองอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองจึงได้ข้อมูลว่าบริเวณรอบนอกเมืองมีพื้นที่สำหรับเก็บหญ้าและพืชบางชนิดที่สามารถนำมาเป็นอาหารให้สัตว์พาหนะได้

นัทกับมาร์โกจึงเดินออกไปด้วยกัน

ระหว่างทาง นัทพูดขึ้น

“จริง ๆ แล้วเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยนะ”

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องเลี้ยงสัตว์”

“ตอนแรกคิดแค่ว่ามีไว้ขี่”

มาร์โกหัวเราะ

“พอได้จริง ๆ ก็มีเรื่องตามมาเต็มไปหมด”

“ครับ”

นัทมองแหวนสัตว์

“แต่ก็ดี”

“อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมทางเพิ่มขึ้น”

มาร์โกไม่ได้ตอบ

เพียงยิ้มบาง ๆ

เมื่อออกมาถึงบริเวณนอกเมือง ทั้งสองใช้เวลาช่วงเช้าเก็บอาหารที่เหมาะกับรีอัส

นัทไม่ได้เก็บทุกอย่างที่เห็น

เขาเลือกเฉพาะสิ่งที่เคยสอบถามข้อมูลมาแล้วว่าใช้เป็นอาหารได้

ส่วนของที่ไม่รู้จัก เขาไม่แตะต้อง

เมื่อได้ของพอสมควร ทั้งสองจึงเดินกลับเข้าเมือง

นัทมองถุงอาหารในมือ

“น่าจะพอไปได้หลายวัน”

“อืม”

มาร์โกตอบ

“แต่ถ้าจะเดินทางไกลจริง ๆ คงต้องซื้อเพิ่ม”

“ไว้ค่อยซื้อ”

นัทพยักหน้า

“วันนี้ยังมีอีกเรื่องที่ต้องทำ”

มาร์โกหันมอง

“ขวาน?”

“ครับ”

นัทตอบทันที

หลังจากกลับเข้าเมือง

ทั้งสองตรงไปยังตลาดวัตถุดิบ

คราวนี้นัทไม่ได้เดินดูของไปเรื่อย ๆ เหมือนเมื่อก่อน

เขาหยิบสมุดของตัวเองออกมา

สมุดเล่มเดิมที่เต็มไปด้วยข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุดิบต่าง ๆ ที่เขาสะสมมานาน

หน้ากระดาษมีทั้งชื่อวัสดุ คุณสมบัติ และสิ่งที่เหมาะจะนำไปใช้

นัทเปิดไปยังรายการที่เขาเขียนเอาไว้สำหรับอาวุธของตัวเอง

เขาตรวจดูทีละรายการ

บางอย่างเขามีอยู่แล้ว

บางอย่างได้มาจากดันเจียน

ส่วนที่ขาด...

วันนี้เขาจะซื้อให้ครบ

มาร์โกยืนอยู่ข้าง ๆ

“ครบหรือยัง?”

นัทพลิกหน้ากระดาษ

“เหลือไม่กี่อย่าง”

“เอาตามรายการเลย”

“ครับ”

ทั้งสองจึงเริ่มซื้อวัตถุดิบตามที่นัทเตรียมเอาไว้

ไม่มีการทดลอง

ไม่มีการเริ่มศึกษาวัตถุดิบใหม่

เพราะข้อมูลส่วนใหญ่ถูกสะสมอยู่ในสมุดของนัทมานานแล้ว

ตอนนี้สิ่งที่พวกเขากำลังทำคือ นำความรู้ที่มีมาใช้จริง

เมื่อได้วัตถุดิบครบ

ทั้งสองจึงกลับไปยังที่พัก

มาร์โกวางสัมภาระลง

นัทนำวัตถุดิบทั้งหมดออกมาเรียง

จากนั้นจึงหยิบแบบร่างออกมา

แบบร่างของอาวุธชิ้นใหม่

ขวานใหญ่ด้ามยาว

อาวุธที่นัทต้องการมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้

นัทวางแบบลงตรงหน้ามาร์โก

“พี่”

“อืม”

“คราวนี้ทำจริงแล้วนะ”

มาร์โกมองแบบร่าง

จากนั้นหยิบวัสดุขึ้นมาดูทีละชิ้น

“น่าจะทำได้”

นัทพยักหน้า

“งั้นเริ่มเลย”

มาร์โกเตรียมพื้นที่สำหรับทำงาน

เตาหลอมถูกจัดขึ้น

วัสดุถูกแยกตามลำดับ

นัทเป็นคนจัดเตรียมของอยู่ด้านข้าง

เขาเปิดสมุดเช็กข้อมูลอีกครั้ง

“ตัวนี้ใช้ทำส่วนแกน”

“ส่วนนี้เอาไว้เสริมความแข็งแรง”

“ส่วนใบขวานใช้ตัวนี้”

มาร์โกพยักหน้ารับเป็นระยะ

เขาไม่ได้ต้องการให้นัทอธิบายทุกอย่าง

เพราะทั้งสองทำงานแบบนี้มาด้วยกันแล้ว

มาร์โกเป็นคนลงมือ

นัทเป็นคนเตรียมวัสดุและช่วยจัดการทุกอย่างรอบ ๆ

เมื่อเตาหลอมเริ่มร้อน

มาร์โกจึงเริ่มงาน

เสียงค้อนกระทบโลหะดังขึ้น

เคร้ง!

นัทมองอยู่ข้าง ๆ

เมื่อมาร์โกต้องการวัสดุชิ้นไหน เขาก็ส่งให้ทันที

เมื่อมีส่วนที่ต้องวัด

นัทก็ช่วยตรวจ

เมื่อมีจังหวะที่ต้องจัดเตรียมเครื่องมือ

นัทก็จัดการให้

งานดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

แต่ขวานขนาดใหญ่ที่นัทออกแบบเอาไว้ไม่ได้สามารถสร้างเสร็จภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

มันต้องใช้ทั้งการขึ้นรูป

การตี

การปรับสมดุล

และการประกอบหลายส่วน

มาร์โกจึงหยุดงานเมื่อถึงช่วงหนึ่ง

“วันนี้พอแค่นี้”

นัทมองชิ้นงานที่ยังไม่เสร็จ

“ยังเหลืออีกเยอะไหม?”

“พอสมควร”

มาร์โกตอบ

“ของแบบนี้รีบไม่ได้”

นัทพยักหน้า

“งั้นค่อยทำต่อพรุ่งนี้”

มาร์โกยิ้ม

“ใช่”

หลังเก็บของเสร็จ

นัทกลับมานั่งที่โต๊ะ

เขามองแบบร่างขวานอีกครั้ง

ก่อนจะนึกถึงอีกคนหนึ่ง

กล้า

นัทนิ่งไป

มาร์โกสังเกตเห็น

“คิดถึงกล้า?”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่กล้าอยู่ที่ไหน”

มาร์โกไม่ได้ตอบทันที

ทั้งสองรู้ดีว่าโลกเดิมอยู่ไกลเกินกว่าที่จะติดต่อกันได้ง่าย ๆ

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไรจะได้พบกันอีก

หรือ...

จะได้พบกันอีกหรือไม่

นัทก้มมองมือของตัวเอง

ก่อนพูดขึ้น

“พี่”

“ว่า?”

“ถ้าเราจะทำของให้กล้าไว้สักอย่าง...”

มาร์โกมองเขา

นัทหยิบสมุดขึ้นมาเปิด

หน้าหนึ่งมีข้อมูลเกี่ยวกับวัสดุที่เหมาะกับพลังสายฟ้า

“ดาบคาตานะ”

มาร์โกนิ่งไป

“ของกล้า?”

“ครับ”

นัทพยักหน้า

“ผมอยากทำไว้”

“ถ้าพี่กล้ากลับมา...ก็ให้เขา”

นัทหยุด

“แต่ถ้าไม่กลับมา...”

เขามองหน้ากระดาษอยู่ครู่หนึ่ง

“อย่างน้อยก็เก็บไว้เป็นที่ระลึก”

ห้องเงียบลง

มาร์โกมองนัทอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

“ทำได้”

“แต่คงไม่เสร็จเร็ว”

“รู้ครับ”

นัทตอบ

“ไม่ต้องรีบ”

นัทเปิดสมุดไปยังหน้าข้อมูลเกี่ยวกับพลังสายฟ้า

เขาจำได้ดีว่า กล้ามีปราณสายฟ้า

และอาวุธของกล้าควรเป็นสิ่งที่เข้ากับพลังของเจ้าตัว

ไม่ใช่แค่ดาบสวย ๆ

แต่เป็นดาบที่สามารถรองรับและนำพลังสายฟ้าไปใช้ได้

นัทจึงเริ่มทำรายการวัตถุดิบ

ไม่ได้ศึกษาใหม่

เพราะข้อมูลเหล่านี้เขามีอยู่แล้ว

เขาเพียงตรวจสอบสิ่งที่มีอยู่ในคลัง

“ตัวนี้มี”

“ตัวนี้ก็มี”

“ส่วนตัวนี้...”

นัทหยุด

“ต้องซื้อเพิ่ม”

มาร์โกมองรายการ

“พรุ่งนี้ไปซื้อ”

“ครับ”

คืนนั้น

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

นัทเรียกรีอัสออกมาจากแหวนสัตว์

ร่างสีขาวปรากฏขึ้นภายในห้อง

มันยืนอยู่นิ่ง ๆ ก่อนเดินเข้ามาหานัท

นัทนำอาหารที่เก็บมาตั้งแต่ช่วงเช้าให้มัน

รีอัสก้มลงกินอย่างสงบ

นัทลูบแผงคอของมัน

“พรุ่งนี้มีของใหม่ให้กินอีกนะ”

มาร์โกมองภาพนั้นจากอีกด้านหนึ่งของห้อง

จากนั้นจึงเรียกอัมบร้าออกมา

สัตว์เวทปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

มันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งสงบ ไม่มีความหิว ไม่มีความเหนื่อย และไม่จำเป็นต้องกินอาหารเหมือนรีอัส

มาร์โกเพียงส่งพลังเวทให้มันเล็กน้อย

อัมบร้าก็ยังคงยืนอยู่เช่นเดิม

นัทมองทั้งสองตัว

“ต่างกันจริง ๆ”

“อัมบร้ากับรีอัส?”

“ครับ”

“ตัวหนึ่งเป็นสัตว์จริง อีกตัวเป็นสัตว์เวทที่ถูกสร้างขึ้น”

มาร์โกพยักหน้า

“แต่ทั้งคู่ก็เดินทางไปกับเรา”

นัทหัวเราะเบา ๆ

“อืม”

ก่อนนอน

นัทกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง

เขามองแบบร่างสองชิ้น

แบบแรกคือ

ขวานของเขาเอง

อีกแบบคือ

คาตานะสายฟ้าของกล้า

ขวานกำลังถูกสร้างขึ้นทีละขั้น

ส่วนคาตานะยังไม่ได้เริ่มจริงจัง

ต้องรอวัตถุดิบเพิ่มเติม

และต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะทำสำเร็จ

นัทไม่ได้รู้สึกว่ามันช้า

เพราะเขารู้ว่าอาวุธที่ดีต้องใช้เวลา

เขาเขียนข้อความสั้น ๆ ลงในสมุด

ขวาน — ของฉัน
คาตานะสายฟ้า — ของกล้า

นัทมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนปิดสมุด

เขาไม่รู้ว่ากล้าจะกลับมาเมื่อไร

ไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกหรือไม่

แต่ถ้าวันนั้นมาถึง...

เขาอยากให้กล้ามีอาวุธที่รอเขาอยู่

ส่วนขวานของตัวเอง...

ก็ยังต้องรออีกหลายวันกว่าจะเสร็จ

การเดินทางของพวกเขายังไม่จำเป็นต้องรีบออกจากเมือง

เพราะหลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย

ในที่สุดทั้งสองก็มีเวลาสักพัก

ให้สร้างสิ่งของที่พวกเขาตั้งใจจะพกติดตัวไปในอนาคต.