จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        เรื่องที่องค์หญิงใหญ่สั่งให้นางจัดงานเลี้ยงร้อยบุปผา หลังจากฮวารั่วซีตอบตกลงนางก็ไปรายงานไทเฮาทันที ในเวลานั้นแม้ไทเฮาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดเป็นพิเศษ อีกทั้งยังเห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่ฮวารั่วซีรู้ว่าไทเฮาไม่ปล่อยนางไปง่ายๆ แน่

        องค์หญิงใหญ่จะมาหานางโดยไม่มีสาเหตุได้อย่างไร? เหตุใดงานเลี้ยงร้อยบุปผาจึงเริ่มจัดหลังจากที่นางไป สิ่งเหล่านี้ควรกลั่นกรองให้ละเอียดยิ่งกว่านี้ 

        และในวันนั้นฮวารั่วซีก็มิได้เอ่ยเรื่องที่ตนเองแนะนำจวินอู๋เสียให้องค์หญิงใหญ่ เพียงแค่บอกว่าทูตซวี่หรงเสื่อมสมรรถภาพทางเพศจึงถูกองค์หญิงใหญ่ทอดทิ้ง องค์หญิงใหญ่ขาดคนข้างกายจึงอยากจัดงานเลี้ยงร้อยบุปผาสักครั้งเพื่อสรรหาคนเข้ามาในจวนองค์หญิงสักสองสามคน 

        นางไม่รู้ว่าไทเฮาจะเชื่อที่นางพูดไปหรือไม่ ดูท่าแล้วคืนนี้ไทเฮาคงไม่เชื่อ 

        ความสงสัยที่ถูกซ่อนไว้จำเป็นต้องขุดรากถอนโคน มิฉะนั้นจะเป็นเหมือนต้นอ่อนที่ยิ่งเติบใหญ่จนควบคุมไม่ได้ 

        ไม่ต้องเอ่ยถึงนางที่ยามนี้เป็นเพียงนางสนม ต่อให้นั่งอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาแล้วจะอย่างไร? 

        ดูอวิ๋นอู๋เหยียนเป็นตัวอย่าง กระทั่งมีตระกูลอวิ๋นให้พึ่งพิงยังบ้านแตกสาแหรกขาด แล้วนางที่ไม่มีสิ่งใดเลยเล่า? 

        แม้ไทเฮาบอกเป็นนัยว่าจะช่วยนาง ทว่าคนในราชวงศ์จะเชื่อได้อย่างไร? 

        ซ่งอี้เฉินเคยบอกว่าจะรักนางไปชั่วชีวิต ตอนนี้คงไม่เกิดเรื่องแบบเดิมขึ้นอีกแล้วใช่หรือไม่? 

        เมื่อนึกถึงประโยคแรกที่ซ่งอี้เฉินเอ่ยยามตื่นขึ้นมาในวันนี้ หัวใจของฮวารั่วซีพลันหลั่งเป็นโลหิต เขายังไม่ลืมอวิ๋นอู๋เหยียน ไม่ว่าดีหรือร้าย อวิ๋นอู๋เหยียนยังคงอยู่ในใจเขาเสมอมา  

        คำพูดบุรุษเชื่อถือได้อย่างไร! 

        …… 

        ค่ำคืนในตำหนักเฟิ่งชัยเต็มไปด้วยความครึกครื้น เหยียนอู๋อวี้อยู่ในตำหนักบรรทมของตนเอง ภายในห้องนอนห้องอื่นคลาคล่ำไปด้วยผู้คน นอกจากเต๋อเฟยกับซูเฟยที่ถูกไทเฮาพาตัวไป และอู๋เจาหรงที่ถูกลากออกไปขัง คนอื่นๆ ต่างก็พากันนอนไม่หลับทั้งคืน จนกระทั่งถึงเช้าวันรุ่งขึ้นไทเฮาจึงยกเลิกคำสั่งกักบริเวณ 

        หลังจากส่งคนกลับหมดแล้ว แม่นมซูเดินถือกล่องยาทาผิวไปให้เหยียนอู๋อวี้และบอกว่าไทเฮาทรงประทานให้ หลังจากเหยียนอู๋อวี้รับไว้ แม่นมซูจึงจากไป 

        เหยียนอู๋อวี้ถือยาทาผิวกลับไปที่ห้อง ป้าโฉ่วรับมาตรวจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่งจึงเอ่ยว่า “ยาทาผิวนี้ใช้ไม่ได้เจ้าค่ะ”  

        เหยียนอู๋อวี้หันศีรษะมามองนางและรอให้นางพูดต่อเงียบๆ ป้าโฉ่วจึงกล่าวว่า “เดิมทียามีประสิทธิภาพดียิ่งนัก ทว่าผ่านการเติมแต่ง หากใช้แล้ว เกรงว่าแผลเป็นจะอยู่บนใบหน้าตลอดไปเจ้าค่ะ” 

        เหยียนอู๋อวี้สัมผัสใบหน้าที่ป้าโฉ่วพันด้วยผ้าหนึ่งชั้นอย่างดีเบาๆ นางในคันฉ่องสัมฤทธิ์ขาวจนน่ากลัว หากใช้แล้วแผลเป็นจะอยู่บนใบหน้าตลอดไป ซ่งอี้เฉินยังต้องการมาหานางอีกหรือ? 

        เกรงว่าคืนวันในวังหลวงของนางจะยิ่งลำบากขึ้นแล้ว 

        แม้ยามนี้นางไม่เกี่ยวอันใดด้วย ทว่าคล้ายไทเฮามิได้วางแผนเหลือทางรอดเอาไว้ให้นาง  

        “เก็บไว้เถิด” 

        “หากคุณหนูไม่ใช้ เช่นนั้นหากไทเฮาทรงถามขึ้นมาเล่า?” 

        เหยียนอู๋อวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงกล่าว “เช่นนั้นก็วางไว้บนโต๊ะ เอากระถางธูปมาจุดธูปสามดอก ทำทีท่าบูชาไปเสียเลย” 

        แม้ป้าโฉ่วจะงุนงง ทว่ายังคงทำตามที่นางบอก 

        ซูอิ่งเข้ามาจากด้านนอกเพื่อรายงานข่าวของอู๋เจาหรง 

        เมื่อคืนทุกคนรออยู่ด้านนอกตำหนักเฟิ่งชัย ผ่านไปครู่หนึ่งเว่ยหรูไห่ก็ออกมาสั่งให้องครักษ์ลากอู๋เจาหรงออกจากตำหนักเฟิ่งชัยไปตำหนักด้านข้าง องครักษ์ทั้งสองคนถูกบังคับให้มีสัมพันธ์สวาทกับอู๋เจาหรงภายใต้การกำกับดูแลของเว่ยหรูไห่ 

        หลังจากนั้นไม่นาน ซ่งอี้เฉินก็ฟื้นขึ้นมา  

        เรื่องพวกนี้ตรงกับที่เหยียนอู๋อวี้คาดเดาไว้ไม่ผิดเพี้ยน 

        หลังจากไทเฮาเสด็จกลับตำหนักอี้คุนก็สั่งให้คนตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดทันที ต่อมาพบจดหมายลับที่ติดต่อกับอาลักษณ์อู๋ในตำหนักบรรทมของอู๋เจาหรง ในจดหมายนั้นได้อธิบายไว้อย่างละเอียดว่าอู๋เจาหรงใช้พิษกู่นี้กักตัวซ่งอี้เฉินไว้ ตามแผนการที่วางไว้ นางจะอ้างเรื่องจดหมายไม่กี่วันนี้เพื่อแยกออกจากเขา แล้วดำเนินการอีกครั้ง 

        ไทเฮาได้อ่านจดหมายแล้วพลันเกิดโทสะทันที นางจึงรีบมีรับสั่งไปไต่สวนอาลักษณ์ทั้งคืน 

        ส่วนไต่สวนได้เรื่องอันใดมาบ้างไม่อาจทราบได้  

        การรับรู้ของซูอิ่งมีขีดจำกัด ภายในใจมีความงุนงงมากมาย ทว่าเมื่อเห็นเหยียนอู๋อวี้มิได้ถามคำถาม นางเอ่ยจบแล้วจึงแอบเป่าปากโล่งอก 

        หลังจากเหยียนอู๋อวี้ได้รู้เรื่องเหล่านี้ นางก็พอคาดเดาเรื่องราวได้คร่าวๆ แล้ว 

        ดูท่าไทเฮาคงไม่รู้ว่าฮวารั่วซีเป็นคนวางพิษกู่ บางทีนางอาจสงสัย เพียงแต่ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน 

        กระนั้นกลับใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้เขียนเนื้อความชี้เป้าไปที่องค์หญิงใหญ่ 

        อาลักษณ์อู๋เป็นคนขององค์หญิงใหญ่ ในเมื่ออู๋เจาหรงเกิดเรื่อง เช่นนั้นก็ถึงคราวที่จวนอาลักษณ์จะต้องประสบกับหายนะแล้ว บุตรสาววางแผนลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ผู้เป็นบิดาจะไม่รู้เลยหรือ? นางต้องได้รับมอบหมายจากบิดาอย่างแน่นอน 

        ส่วนเรื่องผลประโยชน์ เหตุใดจะจัดการไม่ได้ อย่างไรก็ต้องเป็นชื่ออาลักษณ์อู๋ 

        ครั้งแรกแปลกหน้า ครั้งสองคุ้นเคย หากจะโยนข้อกล่าวหาอันใดให้ตระกูลอวิ๋น ใช้ตำแหน่งขุนนางใหญ่ขั้นหนึ่งสะดวกสบายกว่ามาก

        และเหยียนอู๋อวี้ก็รู้แน่ชัดด้วยว่าเรื่องไม่จบเร็วถึงเพียงนี้แน่  

        ตัดแขนซ้ายแขนขวาไปไม่ถือว่าเป็นอันใด? ยามนี้ไทเฮาคิดว่าองค์หญิงใหญ่เป็นคนทำ คิดจะสังหารซ่งอี้เฉิน เช่นนั้นทั้งสองต้องต่อสู้กันสุดชีวิตเป็นแน่ 

        ละครฉากเด็ดเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น 

        เหยียนอู๋อวี้ดื่มน้ำหนึ่งอึกแล้วจึงเอ่ยถาม “รู้หรือไม่ว่าอู๋เจาหรงถูกขังที่ใด?” 

        ซูอิ่งส่ายศีรษะ “หลังจากเว่ยหรูไห่พาตัวไปก็ไม่กลับมาอีกเลยเจ้าค่ะ ในวังหลวงไม่มีข่าวคราวเช่นกัน ดูท่าคงจะออกจากวังหลวงไปแล้วเจ้าค่ะ” 

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้า ในใจคาดการณ์เอาไว้แล้ว นางสั่งให้ซูอิ่งออกไปแล้วตามซวงสี่มา “ข้าอยากรู้ว่าอู๋เจาหรงถูกขังไว้ที่ใด” 

        ซวงสี่ไม่ถามหาเหตุผล ตอบรับคำแล้วรีบออกไป 

        ในเมื่อโจวหลู่ชิงทิ้งพวกนางไว้ที่นี่ นอกจากให้ความช่วยเหลือแล้วพวกนางยังต้องเฝ้าจับตามองด้วย นางมิได้สนใจการจับตามองของโจวหลู่ชิง ตรงกันข้ามกลับชื่นชมในความรอบคอบตรงจุดนี้เป็นอย่างยิ่ง 

        หากเขาเห็นเพียงแค่ของยืนยันแล้วเชื่อจนหมดใจ นางควรต้องเป็นกังวลมากกว่า 

        ในเมื่อซวงสี่อยู่ที่นี่ เช่นนั้นพวกเขาย่อมมีวิธีการติดต่อกันเองอย่างแน่นอน นางคิดอันใดก็บอกกับซวงสี่ทันที จากนั้นเพียงแค่รอคำตอบอยู่เฉยๆ 

        ป้าโฉ่วรอจนซวงสี่จากไปแล้วจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณหนู ท่านอยาก...…ไปพบอู๋เจาหรงหรือเจ้าคะ?” 

        เหยียนอู๋อวี้มิได้ปิดบัง นางพยักหน้าแล้วกล่าว “จำเป็นต้องไปพบ” 

        ป้าโฉ่วไม่เห็นด้วย “ไทเฮาขังนางไว้ ต้องมีแผนสำรองแน่นอนเจ้าค่ะ อาจถึงขั้นใช้นางเป็นเหยื่อล่อ เกรงว่าหากคุณหนูไปจะเป็นอันตรายมากนะเจ้าคะ!” 

        “การที่อู๋เจาหรงทำเรื่องเช่นนี้ออกมามันไม่มีประโยชน์อันใดสำหรับตระกูลอู๋เลย” เหยียนอู๋อวี้วิเคราะห์ “หลังจากทรมานถามเมื่อคืน ไทเฮาคงรู้ทุกอย่างที่อยากรู้แล้ว การที่เก็บนางไว้ก็เพียงแค่รอดำเนินคดีกับอาลักษณ์อู๋ จับคนทำผิดแล้วสำเร็จโทษร่วมกัน”  

        ป้าโฉ่วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณหนูไปหานางด้วยเรื่องใดหรือเจ้าคะ?” 

        เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้ม “อาลักษณ์อู๋เลือกข้างแล้ว ยามนี้ยังรอให้องค์หญิงใหญ่มาช่วยอยู่ วันนี้ก็ได้รู้แล้วว่าองค์หญิงใหญ่จะยื่นมือมาช่วยหรือไม่ ไม่ช่วยออกมาก็ปิดปากเขาตลอดไป อยากพบอาลักษณ์อู๋มิใช่เรื่องง่าย ทว่าอู๋เจาหรงต่างกัน ต่อให้นางเป็นหมากที่ถูกทิ้ง นางก็ยังพอรู้เรื่องบางอย่างอยู่บ้าง” 

        “ต่อให้รู้ นางก็คงไม่บอกคุณหนูเป็นแน่เจ้าค่ะ!” ป้าโฉ่วอดพูดมิได้  

        เหยียนอู๋อวี้เอ่ยถาม “ป้าโฉ่ว เจ้ารู้หรือไม่ว่ากุญแจสำคัญที่สุดในการง้างปากสตรีที่อยู่ในตำหนักตามลำพังคือสิ่งใด?” 

        ป้าโฉ่วชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงส่ายศีรษะ 

        เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้มพลางกล่าว “แน่นอนว่าเป็นอารมณ์ความรู้สึก!” 

        ในตำหนักหลังเลือดเย็นไร้ความรู้สึกเป็นที่สุด ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งโหยหาความรู้สึกอบอุ่น  

        คนไร้ความรู้สึกอยากได้สิ่งที่มีความรู้สึก สุดท้ายจะเป็นอย่างไร? 

        ก็คงตายอย่างโหดร้ายทารุณ