ลี่เฉี่ยวนำถุงเงินกลับไปคืนท่านป้าที่โดนขโมย
“ขอบน้ำใจแม่นางมาก ป้าไม่มีอะไรจะตอบแทน ถ้าไม่รังเกียจปิ่นอันนี้ผู้มีพระคุณให้ป้ามาป้ายกให้เ้า เป็การตอบแทน”
ป้าดึงปิ่นปักผมของตัวเองยื่นให้กับลี่เฉี่ยว
“ไม่เป็ไรคะท่านป้าท่านเก็บไว้เถอะ”
“ไม่ๆถ้าเช่นนั้นป้าคงไม่สบายใจ” ลี่เฉี่ยวปฏิเสธไม่ได้จึงรับปิ่นนั้น
ซูปี้สาวใช้ตามหาลี่เฉี่ยวจนเจอ
“คุณหนูไปไหนมาเ้าค่ะข้าตามหาท่านตั้งนาน เป็อะไรไหม ไหน ๆ ข้าดูหน่อย”
ซูปี้บ่าวรับใช้ กล่าวด้วยสีหน้าใ จับตัวลี่เฉี่ยวหมุนรอบด้าน
“ข้าช่วยท่านป้าถูกขโมยเงินไม่ต้องห่วงข้า ข้าไม่เป็ไร เจอคุณชายที่ช่วยพวกเราไว้ด้วย” ในใจกำลังนึกถึงตอนเฟยหนิงใช้มือปิดปากจ้องตากับนาง แล้วก็อมยิ้มแสดงอาการออกมา
“คุณหนู.....ยิ้มอะไรบอกข้ามานะ” ลี่เฉี่ยวไม่ตอบแต่อย่างไร และชวนกลับไปที่จวนท่านตา
จวนสกุลลู่เฟิงหนาน
ลู่เฟิงหนานเป็ขุนนางที่ได้เกษียณมาอยู่เมืองจิงโจวเป็บุคคลสำคัญท่านหนึ่งที่มีคุณงามความดีเคยได้รับคำชมจากฮ่องเต้ ครั้งเมืองนี้ได้รับภัยพิบัติจากโรคร้าย เขาเป็คนแก้ไขสถานการณ์นี้ได้สำเร็จเป็ที่รู้จักของคนในเมืองนี้
เมื่อลี่เฉี่ยวกับซูปี้ถึงจวนของท่านตา ลี่เฉี่ยวโผลเข้าหาท่านตาด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทำการคาระวะ ลู่เฟิงหนานรับการคาระวะ มือทั้งสองประคองที่แขนลี่เฉี่ยว
“ลี่เอ๋อ มาๆ เ้าเป็เช่นไรบ้างพ่อแม่เ้าสบายดีกันไหม ข้าคิดว่าจะลืมคนแก่อย่างข้าไปแล้ว” ลู่เฟิงหนานกล่าวด้วยความน้อยใจลูกหลานไม่มาเยี่ยมเยียนเป็เวลานาน ลู่เฟิงหนานอยู่กับบ่าวรับใช้ภรรยาได้เสียชีวิตไปแล้ว
“ท่านตาของข้าแก่ที่ไหนกันเ้าค่ะไหน ไหน ใครว่าท่านตาของข้าแก่ ข้าจะเอากำปั้นยึดปาก เข้าให้”
พร้อมทั้งยิ้มแก้มปริ
“เก่งจังเลยเ้าเนี่ยยังทำตัวเป็เด็กเหมือนเดิมเลยนะ หลานตาเป็สาวแล้วนะ อายุ อานามก็ ออกจวนได้แล้ว”
“ไม่เ้าค่ะข้ายังไม่อยากออกจวน”
ลี่เฉี่ยวกับตาคุยกันพักใหญ่จนหายคิดถึงเขาก็ขอตัวไปพักผ่อน ลี่เฉี่ยวกำลังจะโน้มตัวนอน นางก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่านางแอบหยิบสร้อยที่มีแหวน ของเฟยิมา จึงหยิบแหวนขึ้นมาดูที่แหวนสลักคำว่าหลี่ม่านชิง
“หลี่ม่านชิง สกุลหลี่ งั้นเหรอ ตระกูลหลี่มีบุตรชาย 2 คนคนพี่ทำงานรับราชการในวัง งั้นคุณชายที่ข้าเจอก็ต้องเป็หลี่เฟยิ ชอบทะเลาะกับท่านพ่อซินะ อืม....แต่ข้าว่าเขาก็ดูเป็คนดีนะ หน้าตาก็ใช้ได้ นี่เ้าหลี่เฟยิ
(นิ้วชี้ไปที่แหวน) เ้าโชคดีนะ ที่ข้ารับเ้ามาพิจารณา เ้ารู้ไหมข้าเป็หญิงงามที่ใครๆก็อยากรู้จักเชียวนะ ” นางพูดพึมพำอยู่คนเดียวกับแหวนของเฟยิพร้อมทั้งอมยิ้ม
รุ่งเช้าอีกวัน
โรงเตี้ยมจ่งซื่อ
“คุณชายเราจะไปที่ใดกันขอครับ”
“ข้าจะต้องตามหาแม่นางคนนั้นก่อนนางบอกอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ นางบอกชื่อ..... หลิวลี่เฉี่ยว นางมาหาท่านตา”
เฟยหนิงทบทวนคำพูดของลี่เฉี่ยวเขาเดินถามชาวบ้านแถวนั้น ถึงแม่นางสกุลหลิวที่มีท่านตาอยู่ที่นี่ และก็ไม่ใช่เื่ยาก เพราะคนส่วนมากก็รู้จัก
ลู่เฟิงหนานที่มีลูกเขยสกุลหลิวอยู่แล้ว ชาวบอกทางกับเฟยิในการไปจวนสกุลลู่เฟิงหนาน
เฟยิและฮ่าวอู๋ไปถึงประตูจวน
“ข้ามาหาแม่นางหลิวลี่เฉี่ยว”
“ท่านเป็ใคร รู้จักคุณหนูได้อย่างไร”บ่าวรับใช้หน้าประตูยังไม่ให้เฟยหนิงเข้าไปในจวน
“ไปบอกคุณหนูของเ้า ข้าแค่จะมาเอาของของข้าคืน” บ่าวหน้าประตูยังไม่ทันได้ไปรายงานก็มีเสียงดังมาจากข้างใน
“ให้เขาเข้ามา เขาเป็สหายข้าเอง”เสียงลี่เฉี่ยวกล่าว
เฟยิกับฮ่าวอู๋เดินเข้ามาในจวน
“ข้าไปเป็สหายกับเ้าั้แ่เมือใดกัน”
“ถ้าข้าไม่บอกว่าเป็สหายเ้าจะได้มายืนอยู่ในจวนข้างั้นรึ คุณ.ชาย..รอง.หลี่เฟยหนิง”หลี่เฉี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงเป็เว้นวรรคช้าๆ
“รู้ชื่อข้าได้อย่างไรเอาเถอะข้าไม่เถียงกับเ้าแล้วเอาของ ของข้าคืนมา”
“ข้าให้ก็ได้แต่มีข้อตกลงอย่างนึง”
“ทำไมข้าต้องทำข้อตกด้วย”
ฮ่าวอู๋แทรกขึ้น “คุณชายแย่งเอาเลยไหมขอรับคุณหนูบ้านนี้หน้าตาก็สวย แต่ทำไม ไม่เหมือนผู้หญิงเลย”
ซูปี้พูดขึ้น “เ้าเป็ใครมีสิทธิ์อะไรมาว่าคนหนูของข้า”
“ชั่งเถอะซูปี้ในเมื่อพวกท่านอยู่ในจวนข้า คิดว่าจะแย่งเอาของกับข้าไปได้ง่ายๆ งั้นรึ”
“ข้อตกลงอะไรว่ามา” เฟยิเริ่มรำคาญ ไม่อยากยื้อเวลา
“เ้าต้องสอนวรยุทธ์ข้า”
“สกุลหลิวมีผู้เก่งวรยุทธ์ตั้งมากมายทำไมต้องให้ข้าสอน”
“ก็ข้าอยากให้ท่านสอนไม่อยากให้ใครสอน”
“ก็ได้ ๆตกลง” “คุณชายจะสอนจริงๆหรือขอรับ”
“ถือว่าทบทวนวรยุทธ์อีกครั้งก็แล้วกัน” เฟยหนิงนัดสอนวรยุทธ์ลี่เฉี่ยวที่กว้างใกล้ธารน้ำพร้อมทั้งบ่าว ของทั้งสอง
“วันนี้ต้องฝึกพื้นฐานก่อนเ้าไปตักน้ำที่ลำธาร ด้วยกะลา ให้เต็มบ่อใบนี้ พร้อมทั้งหาบ หินทั้งสองข้างไปด้วย”
สีหน้าของลี่เฉี่ยวไม่ค่อยพอใจมือทั้งสองท้าวเอว นางจึงพูดออกไปว่า
“กะลาเป็รู หินก็หนัก เ้าจะแกล้งข้าหรืออย่างไร”
“เ้าจะฝึกหรือไม่ ถ้าเช่นนั้นก็ยกเลิก รูปร่างบอบบาง เช่นนี้มันไม่เหมาะกับเ้าหรอก” เฟยิพูดเสียงแข็งใส่
ลี่เฉี่ยวทำหน้านิ่วคิ้วขมวด “อย่าดูถูกข้านะ ข้าต้องทำได้ มีอะไรบ้างที่ข้าทำไม่ได้ ข้าจะทำให้เ้าเห็น ถึงแม้รูปร่างข้าบอบบาง เป็สาวสวยเช่นนี้ ข้าก็จะแข็งแกร่งได้”
“เชอะ” เฟยหนิงอุทานเบาๆสีหน้าแสองออกไม่น่าเชื่อคำพูดของนาง
หลายวันผ่านไปพื้นฐานต่างๆลี่เฉี่ยวทำได้ ด้วยความพยายามของนาง แต่ก็ยังฝึกต่อยู่
ซูปี้ที่นั่งดูลี่เฉี่ยวฝึกอยู่
“คุณหนูของข้าเก่งขึ้นเยอะเลย เ้าเห็นไหมฮ่าวอู๋ ทั้งเก่งและสวย” “อืม” ฮ่าวอู๋ตอบสั้นๆ ซูปี้พูดขึ้นต่อ
“ทั้งสองเหมาะสมกันมากด้วยราวกับกิ่งทองใบหยก”
“ไม่เหมาะเลยสักนิด..”คำตอบของฮ่าวอู๋เริ่มเพิ่มความโกรธให้ให้ซูปี้
“เ้าฮ่าวอู๋” ซูปี้ผลักฮ่าวอู๋เต็มแรง หน้าเกือบขมำลงดิน แต่ฮ่าวอู๋ใช้มือท้าวไว้ มือโดนบางสิ่งบาดเข้า
“โอ้ย...” ซูปี้ได้ยินเช่นนี้ก็ใรู้สึกผิดขึ้นมา
“เ้าเป็ไรไหม”
ซูปี้รีบจับมือฮ่าวอู๋มาดูพร้อมทั้งเป่าลมด้วยปาก
“ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจ”
ฮ่าวอู๋นั่งนิ่ง มองดูหน้าซูปี้พลางคิดในใจ
“นางก็มีความสวยอยู่บ้างนะเนี่ย” แล้วก็ดึงมือตัวเองออกมา
“พอ ๆ ข้าไม่เป็ไร”
ฝั่งเฟยิก็สอนลี่เฉี่ยวไปเรื่อยๆ “เท้ากวาดออกมือผักออกไป วาดมือเป็วงกลม มืออีกข้างผักออกด้วยความเร็ว จิตใจแน่วแน่ ลมหายใจเข้าออกช้าๆ” จังหวะที่ลี่เฉี่ยวกวาดเท้าด้วยความเร็วอวดเก่ง แสดงถึงตัวเองทำได้อย่างคล่องแคล่ว เท้าสดุดหิน ร่างผงะหงายไปข้างหลังเฟยหนิงรีบ ยื่นมือดึงแขน ลี่เฉี่ยวเข้ามาโอบกอดรับด้วยแขนอีกข้าง ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่ง ลี่เฉี่ยวอมยิ้มค่อยๆหลับตาลง ทำปากจู๋ ยื่นหน้าเข้าหาเฟยหนิง เฟยหนิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย “เ้าทำอะไร” แล้วปล่อยมือจากการโอบกอด “คราวหน้าระวังหน่อย”
ลี่เฉี่ยว“อืม..ได้ๆ” เฟยหนิง “วันนี้พอแค่นี้เถิด”
ขณะกำลังเดินกลับกันเสียงแว่วของเด็กร้องไห้ สะอึก สะอื้น ดังมา
“คุณหนูได้ยินไหมเ้าค่ะ”ซูปี้เอียงหูได้ยินเสียงแว่วมา
ฮ่าวอู๋ “เ้าจะหูดีเกินไปแล้วนะ” “ข้าได้ยินจริงๆนะ”
“ใช่ เสียงร้องของเด็กมาจากทางนั้น............ นั่นไง” ลี่เฉี่ยวรีบนำหน้าตรงไปหาเด็กที่กำลังร้องไห้ “เกิดอะไรขึ้น เ้าร้องไห้ทำไม”
“พี่สาวข้าทำหยกท่านแม่หล่นลงไปในน้ำขอรับท่านแม่ให้ข้าไว้”
“แล้วพ่อแม่เ้าละทำไมอยู่ที่นี่คนเดียว”
“ท่านพ่อกับพี่สาวข้าออกไปทำงานท่านแม่ข้าเสียไปแล้ว”
“หยุดร้องๆ มา ข้าจะช่วยเ้าหาเอง”เฟยิจ้องมองลี่เฉี่ยวที่มีปฏิกิริยาเอ็นดูกับเด็กช่างน่ารักยิ่งนัก ลี่เฉี่ยวยังไม่ทันก้าวเท้าถึงน้ำ มือของเฟยิก็ดึงแขนนาง ไว้ “ข้าเอง” ก่อนที่เขาตัดสินใจจะลงน้ำเขาต้องรวบรวมความกล้า ทุกครั้งที่เห็นน้ำก็จะรู้สึก หวิวๆ ภาพที่มารดาเขาเสียในน้ำยังติดตา เฟยิค่อยๆก้าวเท้าลงน้ำ ดำผุดๆ โผล่ๆ สักพัก ชูมือขึ้น ในมือมีหยก ชิ้นหนึ่ง “อันนี้ใช่ของเ้าไหม”
“ขอรับ ใช่ ขอรับ ขอบคุณขอรับพี่ชายพี่สาว” ลี่เฉี่ยวพูดขึ้น “เ้าชื่ออะไร” “เสี่ยวเจิ้นขอรับ”
“เสี่ยวเจิ้นคราวหน้าเ้าอย่ามาเล่นที่นี่คนเดียวนะ มันอันตรายถ้าเ้ามีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่มีเพื่อนเล่น ไปหาข้าได้นะ ข้าอยู่จวนสกุลลู่”
“ขอรับ”
“ไปกลับบ้านกัน ข้าไปส่ง”
หลังจากส่งเสี่ยวเจิ้นกลับบ้านลี่เฉี่ยวหยุดนิ่งพักหนึ่งสายตาละห้อยหันไปมองเฟยิ
“หลี่เฟยิ ข้าขอโทษ”
เฟยิจ้องมองลี่เฉี่ยวทำหน้าแบบงงๆ “ท่านคงจะรักแหวนหยกของท่านแม่ท่านมาก วันพรุ้งข้าจะเอามันมาคืน ท่าน แต่ท่านยังต้องสอนวรยุทธ์ข้าอยู่นะ” “อืม” “ท่านพูดแค่ อืมคำเดียวนี่นะข้าพูดตั้งยาว” “ขอบคุณขอรับ คุณ...หนู...หลิว..ลี่...เฉี่ยวพอใจรึยัง” น้ำเสียงประชดประชัน “ชิ” ลี่เฉี่ยวออกเสียงพร้อมกรอกตาขึ้นบน
420
