ตำนานผู้วิเศษ

"พรสวรรค์ของเจ้ากำลังจะเป็นพรสวรรค์ของข้าแล้ว" พ่อมดขาวเซียวเล่อพูดเบา พลางดึงกริดปัญญาออกมาจากแขนเสื้อ มันง้ามือตั้งใจจะปักกริดปัญญาไปที่กลางหัวใจจากด้านหลังของเซี่ยซีหาน เพื่อให้กริดอันเป็นสมบัติวิเศษนี้ดูดสับทักษะทั้งหมดในตัวเซี่ยซีหานมาเก็บไว้ในกริดอย่างสมบูรณ์

"เขาคือลูกชายของข้า..." เจียตัวพูดน้ำเสียงแผ่วเบาในลำคอ พร้อมกับร่างกายที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขากลายเป็นเหล็กและไฟที่ระอุ ในพริบตาและ...

"!!!ไอ้สวะ หยุดเข้าไปใกล้ลูกชายของข้าได้แล้ว" เสียงเจียตัวแผดดัง พร้อมร่างของเขาที่พุ่งเร็วเกินจินตนาการ ทุกที่ที่เจียตัวเหยียบย่ำ เกิดเป็นรอยแตกของพื้น 

ตู้ม ตู้ม ตู้ม เสียงระเบิดแรงดังต่อเนื่องจากการก้าวเท้าวิ่งของเจียตัว

พ่อมดขาวเซียวเล่อเงยหน้ามองไปด้านหน้าอย่างสะพรึงตามเสียงระเบิดที่ดัง คำพูดเดียวที่มันพูดได้เมื่อเห็นเจียตัววิ่งมาทางมันคือ... 'เร็ว'

"!!!เจ้าจะทำอะไร..." เสียงของพ่อมดขาวเซียวเล่อสั่นสะท้าน เมื่อเห็นเจียตัววิ่งมาด้วยความเร็วสูงด้วยร่างที่กลายเป็นเหล็กและไฟ

"ความเร็วนี้มัน... นักรบห้าดาบ" ชายที่ถูกส่งมาเพื่ออารักขาพ่อมดขาวเซียวเล่อ มันตกใจไปกับความแข็งแกร่งที่ไม่คาดคิดของเจียตัว

"ตาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย" เสียงเจียตัวแผดดังพร้อมการกระโดดสูง

...

'เจียตัว... เจียตัว ลุงเจียท่านกำลังเป็นอะไรไปนะ...' ภาพตรงหน้าของเซียซีหานมืดลงพร้อมความคิดสุดท้ายของตัวเอง การระเบิดโอน่าทั้งหมดของตัวเองเพื่อช่วยเจียตัวทำให้มันจอดับเพราะสิ้นเรี่ยวแรง

...

"อันตราย" นักรบสามดาบผู้อารักขาพ่อมดขาวเซียวเล่อพูดขึ้น และด้วยความตกใจ มันรีดเร้นพลังของตัวเองเกิดเป็นดาบน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ใหญ่พอจะฟันคอมังกรได้ มันใช้ดาบน้ำแข็งขนาดใหญ่นี้ฟาดเข้าหาเจียตัวที่พุ่งมา นี่คือพลังทั้งหมดที่มันมี แต่...

!เพล้ง...

ดาบน้ำแข็งยักษ์ถูกขวานคู่ของเจียตัวฟาดจนแตกในทันที ดาบน้ำแข็งยักษ์หักกลาง ด้านหน้านักรบสามดาบเจียตัวที่ลอยตัวอยู่ราวกับเป็นอสูรร้ายสำหรับมัน

"!ไม่ได้การแล้ว" สัญชาตญาณของนักรบสามดาบกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ก่อนในพริบตามันจะพบว่า... ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา โลกของมันหมุนเคว้ง มันมองเห็นร่างกายของตัวเองที่ไร้ศีรษะ

"เป็นไปได้อย่างไร" พ่อมดขาวเซียวเล่อกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว ร่างมันสั่นสะท้าน

แต่ในฐานะผู้วิเศษ มันมีวิธีการต่อสู้เป็นของตัวเอง

หากจะพูดว่าผู้เดินบนเส้นทางผู้วิเศษและนักรบนั้นต่างกันตรงไหนมากที่สุด

นั่นคงเป็น... 'ความสามารถของพลังวิเศษอันหลากหลาย' 

"เจ้ากำลังบีบบังคับข้า" เซียวเล่อพ่อมดขาวแผดเสียง คฑาไม้ยาวที่มีอัญมณีอาถรรพ์ มันเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้าง แสงสีขาวนี้มีอำนาจแห่งรุ่งอรุ่น ในโถงถ้ำเหมืองที่มืดมิด เสียงกรีดร้องของเหล่าผู้วายชนม์ เหล่าดวงวิญญาณแห่ง 'ความตายที่กลับมีชีวิต' กรีดร้องดัง แสงสว่างวาบนี้ทำให้ครู่สั้นเหล่าความตายที่กลับมีชีวิตหยุดวิ่ง ก่อนพวกมันจะดีดดิ้นทรมานราวถูกไฟนรกแผดเผา แต่พลังนี้ไม่ทำให้พวกมันตาย

การมองเห็นของเจียตัวถูกทำลายทันที

พ่อมดขาวเซียวเล่อยิ้ม มันมั่นใจว่ามันเอาตัวรอดจากเจียตัวปีศาจในร่างมนุษย์ได้  ร่างของพ่อมดขาวตอนนี้อยู่ในสภาวกลืนไปกับความมืดมิด มันโปร่งใสโดยสมบูรณ์ นอกจากนั้นลมหายใจมันยังแผ่วเบา นี่คือเวทย์สำหรับการหายตัว

แต่ในเสี้ยววินาทีที่ตัวมันคิดว่าทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันคิด

!ฉวบ !ฉวบ !ฉวย

ขวานคู่ในมือของเจียตัวยังสับไว มันสับผ่านลำคอของคนติดตามของพ่อมดขาวเซียวเล่ออย่างแม่นยำ แม้เจียตัวจะสูญเสียการมองเห็น

'ทำไม ทำไม ทำไมมันจึงมองเห็น อำนาจแห่งรุ่งอรุ่นได้ทำให้มันตาบอดไปแล้วนิ!' พ่อมดขาวเซียวเล่อพูดกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ และในตอนนั้นเองเมื่อเจียตัวสังหารนักรบติดตามของพ่อมดขาวเซียวเล่อทั้งหมดในสามอึดใจเสร็จ มันก็หมุนตัวและพุ่งไปยังทิศทางหนึ่ง

โดยที่สองดวงตาของมันยังปิดอยู่!!!

"!!!ตายซะไอ้สวะ"

"ม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย" คราวนี้เป็นพ่อมดขาวเซียวเล่อแล้วที่จำต้องแผดเสียง แม้มันจะหลบซ่อนตัวได้อย่างมิดชิด แต่จิตสังหารที่เพ่งมาที่มันโดยเฉพาะทำให้พ่อมดขาวรู้ว่ามันถูกมองเห็น... ไม่สิเจ้าปีศาจเหล็กและไฟนั้นไม่ได้มองเห็นตัวมันพ่อมดขาวเซียวเล่อรับรู้ นั่นเพราะเจียตัวยังหลับตาอยู่ 'แต่มัน... แต่มันสัมผัสถึงตัวข้าได้ด้วยสัญชาตญานแห่งนักรบ มันมีจิตนักรบ!!!'

!!!ฉวววววววววววววววววบ

ดูเหมือนว่าพ่อมดขาวเซียวเล่อจะคิดได้เมื่อสายไปเสียแล้ว เป็นอีกคนหนึ่งศีรษะมันหมุนเคว้ง ร่างมันที่ถูกตัดขาดโลหิตพุ่งสูง

เจียตัวไม่รอช้า ทันทีที่ตัดศีรษะพ่อมดขาวได้สำเร็จ มันก็กระชากคอเสื้อ จากนั้นเอามือจับไปที่ 'กริดปัญญา' ที่ยังคาอยู่ที่มือศพของพ่อมดขาวเซียวเล่อ

โดยที่ดวงตายังไม่อาจจะมองเห็น เจียตัวก็ใช้กริดปัญญาสีเงินที่แย่งมาจากศพนั้นปักลงไปที่หัวใจที่ยังเต้นอยู่ของพ่อมดขาวเซียวเล่อได้อย่างเหมาะเจาะ

กริดแห่งปัญญาเรืองแสง มวลความรู้ที่อยู่ในสำนึกและดวงวิญญาณของพ่อมดขาวเซียวเล่อถักทอทะลักและหมุนเกลียวไปรอบกริดปัญญา

"ฟูฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ หืออออออออออออออออออ ฟูฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ" เสียงหายใจเข้าออกของเจียตัวดังพร้อมไอร้อน ร่างของเจียตัวค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

การลงมือสังหารคนเกือบยี่สิบคน โดยมีหนึ่งนักรบสามดาบ และหนึ่งผู้วิเศษระดับนักวิจัย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในสิบอึดใจเท่านั้น

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสที่พึงวิ่งมาถึงบ่นเบาๆ ต่อเจียตัวที่ร่างกลับเป็นปกติแล้ว "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย..."

"เจ้าทำแล้วเหอหมิ่น" เจียตัวพูดพร้อมเสียงหอบที่เหนื่อยอ่อน

"ข้าทำอะไร" เหอหมิ่นพูดพร้อมทำหน้าฉงน

"เจ้าวิ่งมาถึงแล้ว..."

ครู่หนึ่งเหอหมิ่นนักรบอาวุโสเงียบกริบ แม้จะรู้จักเจียตัวมานาน แต่ก็ไม่ชินกับคำพูดตรงไปตรงมาแบบนี้สักที แน่นอนว่าถ้าเซี่ยซีหานอยู่ตรงนี้เขาก็จะเป็นเช่นกัน

...

ตอนนี้เหล่าผู้คนทั้งหลายที่ยังงงงันกำสิ่งที่เจียตัวทำ พวกเขาทยอยวิ่งข้ามสะพานกันมาได้สำเร็จ

เมื่อเจียตัวได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสุดท้ายของนักรบในกลุ่ม ตัวเองมันจึงพูดขึ้น

"เหอหมิ่นเจ้าช่วยทำลายสะพานแทนข้าที นี่คือหน้าที่ของเจ้า"

เหอหมิ่นยิ้ม ก่อนเดินไปที่ด้านหน้าของสะพาน มือของเหอหมิ่นปรากฏเป็นไอเย็นสีฟ้า ก่อนที่ทั้งแขนจะคล้ายเป็นผลึกน้ำแข็ง ดาบในมือของเหอหมิ่นปักลงไปที่คอสะพานจากนั้น...

 !แกร๊ก... !แกร๊ก... !แกร๊ก!แกร๊ก!แกร๊ก!แกร๊ก!แกร๊ก!แกร๊ก!แกร๊ก

เสียงแตกร้าวดังต่อเนื่อง ด้านหน้าของนักรบอาวุโสเหอหมิ่น สะพานคล้ายกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง ก่อนจะแตกร้าวเสียงดังต่อเนื่อง และล่วงหล่นลงไปยังเบื้องล่าง

มันพอดีกับที่พวกความตายที่กลับมีชีวิตจำนวนมหาศาลวิ่งมาถึงอีกด้านพอดี

พวกมันกระโดดจากอีกมุมหนึ่งของสะพานพร้อมส่งเสียง แขวก แขวก แขวกและสะบัดหน้าไปมาไม่หยุด

พวกมันกระโดดอย่างไม่กลัวตาย

แต่น่าเสียดายระยะสะพานที่ถูกทำลายในเกือบๆ สิบห้าเมตร แต่พวกความตายที่กลับมามีชีวิตนั้นพวกมันมีระยะกระโดดเพียงเจ็ดถึงแปดเมตร กระโดดสูงเต็มที่ก็ราวๆ สามเมตรเท่านั้น

พวกมันร่วงหล่น แต่พวกมันก็ยังพยายามปีนป่ายจากก้นหลุมในถ้ำใหญ่แห่งนี้อีกอยู่ดี

...

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสหันหลังเดินกลับ มันเดินไปทางเจียตัว

"บอกข้าถึงสิ่งที่เจ้าเห็น"