ตอนที่ 1
บทนำ
จางมู่หลินเป็ศิษย์สำนักบำเพ็ญเพียรแห่งหนึ่ง เขาออกจากสำนักมาตามหาอาจารย์ที่หายสาบสูญ บังเอิญเจอเข้ากับแดนลี้ลับที่เปิดขึ้นในรอบพันปี และจับพลัดจับผลูได้ของวิเศษชิ้นหนึ่งมา
ยังไม่ทันดีใจที่ได้ครองของวิเศษล้ำค่า ก็ถูกผู้บำเพ็ญเพียรที่เข้ามาแสวงโชคในแดนลี้ลับไล่ล่าสังหารเพื่อแย่งชิง
“เ้าหนู ส่งของในมือเ้ามาซะ!” ชายชราผมขาวคนหนึ่งเข้ามาขวางหน้าและบอกให้ส่งสิ่งของในมือให้
“เื่อะไร ของสิ่งนี้ข้าเป็คนพบ ทำไมต้องส่งให้” จางมู่หลินปฏิเสธพร้อมทั้งมองหาหนทางเอาตัวรอด เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถเอาชนะปีศาจเฒ่าผู้นี้ได้ แต่ก็ไม่อยากส่งของในมือให้ เพราะรู้สึกได้ว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดีในวิหารใจกลางแดนลี้ลับ
“สุราคำนับไม่ยอมดื่ม อยากดื่มสุราลงทัณฑ์!” ชายชราผมขาวที่ถูกเรียกปีศาจเฒ่าพูดจบก็ผนึกมุทราใช้พลังวายุเข้าโจมตีทันที
(สุราคำนับไม่ดื่ม อยากดื่มสุราลงทัณฑ์ เป็สำนวนจีน หมายถึง พูดดีไม่ฟังหรือไม่ทำตาม ต้องให้ใช้กำลังบังคับ)
(มุทรา หมายถึงท่าทางแสดงสัญลักษณ์ทางพิธีกรรม ส่วนมากเน้นที่ลักษณะมือและนิ้ว ว่ากันว่าท่าทางของมือและนิ้วส่งผลต่อการไหลเวียนของพลังงานในร่างกาย)
ตาเฒ่าผู้นี้มีพลังธาตุลม!
พอเห็นคมมีดวายุที่กำลังเข้าโอบล้อมโจมตีทุกด้าน จางมู่หลินก็ขนลุกชันขึ้นมา รีบใช้พลังควบคุมเถาวัลย์และต้นไม้แถวนั้นมาสร้างเป็เกราะกำบัง ก่อนจะเรียกของวิเศษที่อาจารย์มอบให้ออกมา
สิ่งที่เขาเรียกออกมาคือกำไลวงหนึ่ง ภายนอกดูเป็กำไลธรรมดา แต่มันคือของวิเศษที่สามารถต้านทานการโจมตีของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูงได้ ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ไปแล้วสองครั้ง ทำให้กำไลหม่นแสงลง คาดว่าคงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้ง
นอกจากนั้นเขายังหยิบก้อนหินขะมุกขะมอมก้อนหนึ่งออกมา ก่อนจะถ่ายทอดปราณวิเศษเข้าไปเพื่อเปิดใช้งาน พริบตาเดียวร่างเขาก็หายวับไป โดยมีก้อนหินที่ไม่สะดุดตาโผล่มาแทนที่…
ผู้บำเพ็ญเพียรผมขาวเห็นว่าการโจมตีของตัวเองไม่ได้ผล จึงเพิ่มพลังในการโจมตีมากขึ้น จนสามารถทำลายเถาวัลย์ทั้งหมดลงได้ แต่พอเห็นว่าเ้าเด็กนั่นหายไปแล้ว ก็โมโหเป็ฟืนเป็ไฟ
“อย่าให้ข้าจับได้นะ ข้าจะฉีกเ้าเป็ชิ้น ๆ!” พูดจบก็ติดตามไปยังทิศทางที่คิดว่าอีกฝ่ายหนีไป
“...”
พอแน่ใจว่าปีศาจเฒ่านั่นไปแล้ว จางมู่หลินที่อาศัยพลังของอาวุธวิเศษที่อาจารย์มอบให้ในการพรางตัวก็ออกมาจากที่ซ่อน พร้อมกับอาวุธวิเศษรูปร่างคล้ายหินที่สลายเป็ผุยผง
เขามองดูอาวุธวิเศษที่ช่วยพรางตัวสลายไปต่อหน้าด้วยความปวดใจ แต่ก็ไม่มีเวลามาเสียใจนาน เพราะไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรคนนั้นจะย้อนกลับมาตอนไหน จึงรีบโคจรพลังแล้วหลบหนีไปอีกทาง…
จางมู่หลินคอยรวบรวมสมุนไพรและของวิเศษในแดนลี้ลับ พร้อมกับหาทางหลบเลี่ยงผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น แต่ไม่รู้ว่าเื่ที่เขาได้ของวิเศษล้ำค่าหลุดรอดออกไปได้อย่างไร ตอนนี้ทุกคนต่างกำลังตามล่าเขาเพื่อชิงของวิเศษ
“มันอยู่นั่น!”
ขณะที่เขากำลังหลบซ่อนตัวเพื่อรอคอยเวลาที่แดนลี้ลับปิดตัวลง ผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มหนึ่งก็เจอที่ซ่อนเขาเข้า
“ส่งจักจั่นหยกมาซะ!”
“มันหนีไปแล้ว ตามไป!”
ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนต่างไล่ตามจางมู่หลิน จากที่ตอนแรกมีแค่สามสี่คน ก็เพิ่มมาเป็หลายสิบคน ทำให้เขาหนีเอาตัวรอดอย่างยากลำบาก พลางก่นด่าผู้บำเพ็ญเพียรหน้าไม่อายเ่าั้ไปด้วย
ที่แท้ตาเฒ่าผมขาวที่คิดจะแย่งชิงของวิเศษจากเขาก่อนหน้าเป็คนเปิดเผยเื่ที่เขาอาวุธวิเศษที่ทุกคนต่างถวิลหา เพราะลำพังตัวเองคนเดียวไม่อาจตามหาเด็กหนุ่มที่หลบซ่อนตัวได้ จึงกระจายข่าวออกไป เพื่อให้ทุกคนช่วยตามล่า ตัวเองจะได้มีโอกาสแย่งชิง
จางมู่หลินไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงอยากได้อาวุธวิเศษที่เขาถึงขนาดไม่สนถูกผิด พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชิงไปให้ได้ ตอนแรกเขาแค่รู้สึกว่าจักจั่นหยกที่ตนได้มาจากวิหารโดยบังเอิญเป็ของดี แต่ไม่คิดจะว่าดีถึงขั้นที่ทุกคนต้องแย่งชิงให้ได้
มันแค่จักจั่นหยกอันเล็กเท่าหัวแม่มือเองไม่ใช่หรือ แถมข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้งานอย่างไร!
ของวิเศษที่ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรต่างแย่งชิงโดยไม่สนใจถูกผิด คือจักจั่นหยก ตำนานเล่าว่าจักจั่นหยกเป็อาวุธเซียนที่สามารถทำให้ผู้มีชีวิตเป็ะ ต่อให้โดนสังหารกี่ครั้งกี่หน ถ้าิญญายังอยู่ก็จะสามารถกลับเข้าร่างและฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
ถ้ากายเนื้อไม่ได้สูญสลายก็จะฟื้นขึ้นมาในร่างเดิมภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม แต่ถ้าร่างกายย่ำแย่จนไม่สามารถคืนชีพได้ จักจั่นหยกก็จะเสาะหากายเนื้อที่เข้ากันได้และิญญาแตกดับในเวลาใกล้เคียงกันให้แทน
(คนจีนสมัยโบราณเชื่อว่าจักจั่นเป็สัญลักษณ์ของความเป็ะ และการฟื้นคืนชีพ)
ดังนั้นผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่จึงพยายามแย่งชิงและไล่ล่าเด็กหนุ่มไปทั่วทั้งแดนลี้ลับ โดยไม่สนใจค้นหาสมุนไพรหรือของวิเศษอย่างอื่น
อันที่จริงจำนวนครั้งในการคืนชีพของจักจั่นหยกมีจำกัด ยิ่งสีของจักจั่นเข้มมากเท่าไร แสดงว่ายังเหลือพลังเต็มเปี่ยม แต่ตอนที่จางมู่หลินได้มา สีของมันก็จางมากแล้ว คงใช้คืนชีพได้ไม่เกินสองครั้ง แต่เื่เหล่านี้ไม่มีใครรู้ ผู้บำเพ็ญเพียรต่างคิดว่าพลังของจักจั่นหยกมีไม่จำกัด ไม่ว่าอย่างไรต้องเอามาให้ได้
“บ้าเอ๊ย! เราจะมาตายที่นี่ไม่ได้” จางมู่หลินที่กำลังหลบซ่อนตัวในถ้ำหินแห่งหนึ่งพึมพำออกมา ตอนนี้ของวิเศษที่เขามีล้วนใช้ไปกับการหนีเอาตัวรอด เพราะคนที่ไล่ล่าล้วนแล้วแต่เป็ปีศาจเฒ่าที่มีพลังตบะสูงกว่าเขาหลายขั้น
ตอนนี้ภายในแหวนมิติเหลือแค่สมุนไพรกับของที่ใช้ประโยชน์ในตอนนี้ไม่ได้ทั้งนั้น
เขาคิดจะตัดใจยอมทิ้งจักจั่นหยกเพื่อหนีเอาตัวรอด แต่จนใจที่บังเอิญกระอักเืใส่ตอนได้รับาเ็ และทำมันหายไป ถึงจะบอกความจริงกับคนอื่นไปคาดว่าคงไม่มีใครเชื่อ
“เจอแล้ว!”
ขณะที่จางมู่หลินกำลังโคจรพลังเพื่อฟื้นฟูพลังหลังกินโอสถทิพย์เม็ดสุดท้ายไป เสียงะโก็ดังขึ้นจากหน้าถ้ำ ก่อนที่จะได้ยินเสียงโจมตีดังมาเป็ระยะ คิดว่าอีกไม่นานคงจะสามารถฝ่าค่ายกลที่เขาวางเอาไว้เข้ามาได้
“นึกเสียใจขึ้นมาหรือยังเ้าหนู!”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาทางเอาตัวรอด เสียงของผู้บำเพ็ญเพียรผมขาวที่คิดจะแย่งชิงจักจั่นหยกคนแรก ก็ดังขึ้นเหนือเพดานถ้ำที่ตอนนี้ถูกทำลายจนเป็รูโหว่ จากนั้นไม่นานผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มใหญ่ก็สามารถทะลวงฝ่าค่ายกลที่วางไว้นอกถ้ำเข้ามาได้
ตอนนี้จางมู่หลินถูกผู้บำเพ็ญเพียรที่มีพลังตบะสูงกว่าตัวเองหลายขั้นรุมล้อมมากกว่าสิบคน แถมอาวุธและของวิเศษก็ใช้หมดไปนานแล้ว ทำให้มองไม่เห็นหนทางที่จะเอาชีวิตรอดได้เลย
“ส่งจักจั่นหยกมาเสียดี ๆ อย่าให้พวกข้าต้องลงมือ” หนึ่งในผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝ่าทะลวงเข้ามาเอ่ยเสียงเหี้ยม เขาสวมใส่ชุดของสำนักชื่อดังที่ทุกคนในแดนบำเพ็ญต่างรู้จัก
“ฮ่า ๆ ผู้าุโฝูงหนึ่งรุมแย่งสิ่งของจากผู้เยาว์ ไม่คิดว่ามันน่าอับอายบ้างหรือ” จางมู่หลินเห็นว่าตนเองไร้ทางรอด จึงหัวเราะอย่างสมเพชออกมา แม้แต่คนของสำนักใหญ่ยังลงมือโดยไม่สนหน้าตา เกรงว่าจักจั่นหยกชิ้นนี้จะเป็ของล้ำค่าของแดนบำเพ็ญเสียแล้ว
เขามีรากปราณคู่ไฟไม้ ส่วนใหญ่มักใช้เวลาไปกับการหลอมโอสถ พลังการต่อสู้เทียบไม่ได้กับคนพวกนี้อยู่แล้ว ที่อยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ล้วนอาศัยของวิเศษที่อาจารย์ให้มาทั้งนั้น
“หุบปากแล้วส่งมาเสีย!” ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด ส่วนคนอื่นก็เตรียมพร้อมเพื่อฉกฉวยโอกาส
จางมู่หลินคิดจะหยิบสุราจากแหวนมิติออกมาดื่มก่อนตาย แต่ผู้บำเพ็ญที่อยู่โดยรอบคิดว่าเขาจะหยิบอาวุธออกมา จึงพร้อมใจกันรุมโจมตี ชั่วพริบตาร่างของเด็กหนุ่มก็ถูกกระแสพลังและอาวุธวิเศษทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ส่วนจักจั่นหยกที่ทุกคนต่างรุมแย่งชิงและใฝ่ฝันที่จะได้มา ก็อันตรธานหายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่…
โปรดติดตามตอนต่อไป
สวัสดีค่ะ กลับมาพบกันอีกแล้วววว เื่นี้มาแนวจีนโบราณ เป็เื่ของอันธพาลน้อยแห่งโลกบำเพ็ญเพียรอย่างจางมู่หลิน ที่ถูกสังหารเพื่อแย่งชิงของวิเศษ แต่น้องจะตายจริงหรือเปล่าน้า มาลุ้นไปด้วยกันค่ะ (ก็ต้องไม่ตายอยู่แล้วเนอะ ชื่อเื่เกิดใหม่ขนาดนั้น 5555)
อันที่จริงเราอยากเขียนแนวเทพเซียนไม่ก็แนวบำเพ็ญเพียร แต่ยังหาข้อมูลไม่แน่นพอ เลยเขียนเื่นี้ขึ้นมาเพื่อซ้อมมือก่อน ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า
ป.ล. ถ้ามีคำผิดคำตก รบกวนช่วยแจ้งเราหน่อยนะคะ เราจะได้รีบแก้ไข ขอบคุณมากค่ะ
7K
![พลิกฟ้าผ่าปฐพี [翻天分地]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569829092_17299909.webp)
