เมื่อผมกลายเป็น NPC ในเกมสจอมยุทธ์

        บทที่ 40

        ออกจากห้วงอสูร

        [ มันสามารถพิชิตห้วงอสูรได้สำเร็จ]

        [ ของรางวัลที่ได้รับตำราวิชากายาหินผา]
 

        ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าหวงหมิงใช้ดวงตาของตนเองมองดูข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นมา

        ร่างกายของเขายืนนิ่งตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายรู้สึกว่าพละกำลังนั้นโดนดึงออกไปเป็นจำนวนมากบนใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อร่างกายได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีก่อนหน้านี้ยังคงไม่หายดี

        ในตอนแรกภายในเกมมันก็คือเกมความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ได้เจ็บปวดมากขนาดนี้นี่มันคือสิ่งที่ตัวของหวงหมิงจำเป็นจะต้องยอมรับให้ได้

        หลังจากที่เขาเข้ามากลายเป็นประชากรคนหนึ่งภายในโลกใบนี้นี่คือสิ่งหนึ่งที่ตัวของเขานั้นมองเห็น

        ในตอนแรกที่เป็นเพียงแค่ผู้เล่นตอนโดนสัตว์อสูรโจมตีบาดเจ็บขนาดไหนความรู้สึกเจ็บปวดก็ไม่ได้ส่งผลกระทบมากขนาดนั้น

        แต่ว่าในตอนนี้มันแตกต่างกันออกไปสิ่งที่สัมผัสได้ก็คือการเจ็บปวดหลังจากโดนสัตว์อสูรโจมตีเขารู้สึกเหมือนว่าตอนนี้ร่างกายนี้เป็นร่างกายของเขาจริงๆเพราะแบบนั้นอาการเจ็บปวดที่ได้รับมันเองก็ยังคงเหลืออยู่ภายในร่างกาย

        หลังจากที่สามารถกำจัดสัตว์อสูรได้สำเร็จเขาหย่อนก้นนั่งลงที่พื้นอย่างรวดเร็ว“ ตู้บ~ ”

        ร่างกายที่หมดแรงหย่อนก้นลงนั่งลงไปที่พื้นเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาดวงตาทั้งสองข้างพับปิดลงตอนนี้กำลังรวบรวมลมปราณกลับเข้ามาภายในร่างกาย

        นี่เรียกว่าสภาวะการฟื้นฟูผู้ฝึกฝนลมปราณเมื่อหลังจากทำการต่อสู้เสร็จถ้าทำการโคจรปราณภายในร่างกายจะทำให้ร่างกายฟื้นฟูขึ้นมาได้ระดับนึง

        หลังจากที่พลังหลายสายไหลเวียนเข้ามาภายในร่างกายเค้าฟื้นตัวขึ้นในระดับนึง

        ในตอนนี้ลมหายใจเริ่มมั่นคงลมหายใจมันทำให้พลังภายในร่างกายฟื้นคืนกลับมาหลังจากที่นั่งโคจรลมปราณอยู่สักพักดวงตาทั้งสองข้างก็ค่อยค่อยเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ

        ดวงตาทั้งสองข้างเปิดขึ้นร่างกายลองทำการขยับเขยื้อนเขาทำการถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“ ความเจ็บปวดเริ่มเบาบางลงไปแล้ว ”

        “ เผลอทำอะไรเกินตัวไปจนได้เป็นเพราะว่าชอบคิดว่าตัวเองยังเป็นผู้เล่นอยู่เลยคิดว่าถ้าตายไปก็คงไม่เป็นอะไรหรือชอบทำอะไรแบบนี้อยู่เรื่อยต่อจากนี้จำเป็นจะต้องระวังมากขึ้น ” 

        หวงหมิงในตอนนี้กำลังเตือนสติตนเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นดวงตาของเขามองตรงไปบริเวณด้านหน้า

        หลังจากที่มองไปบริเวณด้านหน้าพบเห็นข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นมา

        [ ของรางวัลที่ได้รับตำราวิชากายาหินผา]
 

        ข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้มันคือของรางวัลที่ได้รับมาจากการพิชิตห้วงอสูร

        “ โดยทั่วไปแล้วการพิชิตห้วงอสูรมันจะได้รับพวกของรางวัลเป็นไอเท็มอย่างเช่นพวกตำราหรือแม้กระทั่งพวกอาวุธ”

        “ โดยตัวของพวกมันเองก็มีอัตราการได้ที่เป็นจำนวนมากแต่มันก็เป็นพวกห้วงอสูรในระดับสูงเท่านั้น ”

        “ แต่ว่าถ้ามองถึงพวกอสูรในระดับต่ำอย่างเจ้าสถานที่แห่งนี้ที่เป็นห้วงอสูรระดับล่างสุดการที่จะได้ของรางวัลเพียงแค่น้อยนิดก็ไม่แปลก ”

        ของรางวัลที่ตัวของพวกหนิงได้มามันชื่อว่าวิชากายาหินผา

        “ วรยุทธระดับสีฟ้าถือว่าเป็นวรยุทธที่ดีวิชานี้เสริมการป้องกันและความแข็งแกร่ง” หวงหมิงรู้ได้ในทันทีว่าวิชาที่ตัวเองได้รับมามันคือวิชาอะไร

        ตัวของเขาผ่านพวกวิชามามากมายเรียกว่าภายในหัวมีตำราของเกมเกมนี้อยู่เลยก็ว่าได้

        หลังจากมองเห็นวิชากายาหินผาก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นวิชาสายป้องกัน

        โดยวิชาสายนี้มันเองก็เป็นวิชาสายป้องกันในระดับที่สามารถใช้งานได้เลยทีเดียวมันเป็นวิชาที่ผู้เล่นที่เพิ่งฝึกฝนมาในระดับหนึ่งแล้วก็สามารถใช้งานได้

        แถมมันยังมีคุณสมบัติที่ป้องกันดีเยี่ยมแตกต่างจากพวกวิชาอื่นๆ

        วิชาภายในเกมนี้แบ่งออกเป็นหลากหลายสายสายป้องกันเองก็เป็นหนึ่งในวิชาที่จำเป็นเช่นเดียวกันอย่างเช่นวิชากายาหินผา

        วิชากายาหินผามันไม่ได้เป็นเหมือนกับปราณแต่ว่ามันคือวิชาทักษะโดยความสามารถของมันมันเองก็เป็นวิชาที่ใช้งานแล้วมันจะทำให้ร่างกายนั้นแข็งแกร่งขึ้น

        “ วิชากายาหินผาเป็นวิชาระดับสีฟ้าที่เป็นวรยุทธสายป้องกันอันดับต้นต้นของวิชาระดับสีฟ้าเลยก็ว่าได้ทักษะนี้สามารถเพิ่มการป้องกันในร่างกายของตนเองได้ชั่วขณะ ”

        “ โดยความแข็งแกร่งของการป้องกันที่ถูกเสริมเข้ามามันจะขึ้นอยู่กับค่าลมปราณแล้วก็ค่าความแข็งแกร่งภายในร่างกายพื้นฐาน”

        “ เรียกได้ว่าถ้ามีการฝึกฝนพื้นฐานของร่างกายดีดีวิชานี้จะกลายเป็นวรยุทธที่มีการป้องกันไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกวิชาสายป้องกันระดับสูงสูงเลย”

        “ แต่ว่ามันเองก็มีข้อเสียเช่นเดียวกันโดยข้อเสียที่มันปรากฏขึ้นมามันก็คือการที่วิชาสายป้องกันอย่างกายาหินผาเวลาใช้งานร่างกายจะไม่สามารถขยับได้”

        หวงหมิงตัวของเขารู้ดีเกี่ยวกับพวกเรื่องข้อดีและข้อเสียของวิชาต่างๆ

        วิชาภายในเกมนี้แทบจะทุกวิชาล้วนแล้วมีทั้งข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันออกไปโดยเขายืนยันได้ในทันทีเลยว่าวิชาทุกวิชาล้วนแล้วมีข้อเสียและข้อดี

        ไม่ว่าจะเป็นวิชาระดับสูงสุดหรือเป็นวิชาระดับล่างสุดสิ่งที่มันแตกต่างกันก็เพียงแค่วิชาระดับสูงสุดจะมีข้อเสียที่น้อยกว่าและมันจะมีข้อดีมากกว่า

        นี่คือสิ่งที่แตกต่างออกไปวิชาทุกอย่างภายในเกมนี้สามารถใช้งานได้สามารถประยุกต์ใช้ได้หวงหมิงที่กำลังนั่งอยู่ดวงตามองตรงขึ้นไปบนท้องนภา

        ในตอนนี้บนท้องนภาภายในห้วงอสูรมันปรากฏก้อนเมฆที่หมุนเวียนขนาดใหญ่ท้องนภาบริเวณด้านบนกำลังปั่นป่วนสายลมกรรโชกใหญ่พัดผ่านมา

        ก่อนที่มันจะมีแสงวูบใหญ่วูบหนึ่งปรากฏขึ้นดวงตาทั้งสองข้างของพวกเขาพับปิดลงดวงตาทั้งสองข้างของพวกเขาปิดลงก่อนที่แสงสว่างไสวนั้นจะจางหายไป

        หลังจากที่แสงสว่างไสวนั้นมันจางหายไปทั่วทั้งบริเวณมันก็ได้กลับคืนสภาพเช่นเดิมพวกเขาถูกเคลื่อนย้ายกลับเข้ามาภายในป่าแห่งนั้น

        โดยในตอนนี้มันสิ้นสุดการผจญภัยภายในห้วงอสูรแล้ว

        พวกองครักษ์ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อมันหันไปมองบริเวณรอบรอบก่อนที่จะพากันกระโดดดีใจ

        “ พวกเรารอดแล้ว!!! ” 

        “ ข้ารอดแล้ว!!! ” พวกมันทุกคนพากันกระโดดและตะโกนร้องคำรามออกมาด้วยความดีใจ

        แน่นอนว่าเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลกอะไรเพราะว่าพวกมันทุกคนคิดว่าตนเองนั้นต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ภายในสถานที่แห่งนั้นแล้ว

        หวงหมิงค่อยค่อยลุกขึ้นอย่างช้าๆดวงตามองไปที่พวกเขา “เตรียมตัวได้แล้วพวกเราจำเป็นจะต้องทำงานสุดท้ายให้สำเร็จ ”

        หวงหมิงแสดงใบหน้าจริงจังในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดรอดผลนรกมาเรียบร้อยแล้วแต่ว่ามันเองก็ยังไม่หมดเพียงแค่นั้นพวกเขายังเหลืองานสุดท้ายที่ส่งเองจำเป็นจะต้องกระทำ

        …

        พวกเขาได้เดินทางมุ่งตรงกับเข้าไปภายในเมืองหลังจากที่ไม่ได้เดินทางกลับเข้ามาเป็นเวลา10 วัน

        ในตอนนี้เดินทางกลับเข้ามาภายในเมืองด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งแตกต่างออกไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

        ในช่วงเวลา 10 วันที่ผ่านมาระดัวเลเวลภายในร่างกายของพวกเขาเพิ่มขึ้นถึงประมาณ 20เลเวล มีตัวของหวงหมิงที่เพิ่มขึ้นมากกว่าคนอื่นตัวของเขามีระดับเพิ่มขึ้นมาเกือบ30 เลเวล

        ในตอนนี้เดินทางกลับเข้ามาภายในตัวเมืองภายในเมืองแห่งนี้ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนเช่นเดิม

        หลังจากที่เดินทางกลับมาถึงพวกเขาตัดสินใจพักเหนื่อยหนึ่งวันเพื่อเตรียมพร้อมลุยงานในวันพรุ่งนี้

        ยามดวงอาทิตย์ส่องแสงกระทบมันเมฆด้านบน ยามบ่ายของวันมันเมฆหนาปกคลุมสายลมเย็นๆพัดผ่านวันนี้บรรยากาศดูแตกต่างออกไป

        เมฆที่ปกคลุมหนาบริเวณด้านบนท้องนภาดูเป็นสีดำมากกว่าทุกวันคล้ายว่าวันนี้จะมีฝนตก 

        ยามบ่ายของวันกลุ่มผู้ฝึกฝนวรยุทธพวกนั้นได้เดินทางออกมาจากภายในตัวเมืองพวกมันตั้งใจจะไปล่าพวกสัตว์อสูรบริเวณชายป่า

        หวงหมิงและพวกทหารสวมใส่ชุดสีดำสนิทปกปิดทั่วทั้งร่างกายเตรียมลงมือ

        สายฝนโปรยปรายจากด้านบนลงมาด้านล่างเม็ดฝนโปรยปรายจากสวรรค์เหตุการณ์รอบโจมตีกำลังจะเริ่มขึ้น 

        จบบท