“ เ้าบอกเหตุผลได้รึเปล่า ทำไมเ้าถึงอยากจะสังหารดาเนสนัก แม้มันจะชอบกลั่นแกล้งเ้าเป็ประจำแต่ถึงอย่างไรมันก็เป็ผู้ที่มีโลหิตของตระกูลสการ์เชียไหลเวียนอยู่ในตัวเช่นเดียวกับเ้า ข้าอยากให้เ้าทบทวนเื่นี้ใหม่อีกครั้ง “
อัลเบิร์ตพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง แม้เขาเองจะไม่ได้ชอบน้องชายและบรรดาหลานชายของเขาแต่เขาก็ไม่เคยมีความคิดที่จะสังหารพวกมันลงจริงๆ แม้มีบางครั้งที่อาจจะขุ่นเคืองกันไปบ้างแต่สิ่งไหนที่เขาพอให้อภัยได้เขาก็เลือกที่จะให้อภัย เขาไม่ได้้าจะเห็นผู้คนในตระกูลมาเข่นฆ่ากันเองเช่นนี้
“ ข้ามีเหตุผลของข้า“
แอเรียสที่กำลังเดินเอาดาบสั้นไปเก็บเข้าที่เผลอกำดาบในมือแน่นจนมันแทบจะบุบสลายตามแรงบีบนั้น
“ จะเหตุผลอะไรเ้าก็ไม่ควรคิดจะสังหารผู้คนในตระกูล!! นั่นมันถือเป็เป็การทรยศต่อสายเืในตัวเ้า “
อัลเบิร์ตพูดออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาเริ่มรู้สึกโมโหที่บุตรของเขาดื้อดึงและไม่เชื่อฟังเขาถึงเพียงนี้
“ แล้วถ้าข้าบอกท่านว่าเหตุผลของข้าคือการล้างแค้นล่ะ มันพอจะฟังเป็เหตุผลพอที่จะสังหารมันหรือไม่ “
แอเรียสหันหน้ากลับมามองอัลเบิร์ตด้วยดวงตาไปเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่ไม่อาจสะกดเอาไว้ นอกจากเป้าหมายที่จะกลายเป็นักเวทที่แข็งแกร่งแล้ว การล้างแค้นให้กับแอเรียสคนเก่าก็คือเป้าหมายที่เขาจะต้องทำมันให้สำเร็จ มันเป็คำสัตย์ที่เขาให้เอาไว้กับร่างนี้ไม่ว่ายังไงเขาก็เอาโลหิตของมันมาสังเวยให้กับดวงิญญาของแอเรียสคนเก่าให้ได้
“ ที่เ้าตกลงไปในแม่น้ำเป็ฝีมือของพวกมันทั้งคู่!? “
แม้จะมีจิตใจดีแต่อัลเบิร์ตก็ไม่ใช่ผู้โง่เขลา เพียงมองเข้าไปในดวงตาของแอเรียสเขาก็พอจะคาดเดาหลายสิ่งออก ความแค้นในดวงตาคู่นั้นมันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากเื่เล็กน้อยเป็แน่ สิ่งที่เขาพอจะคาดเดาได้ก็มีเพียงเื่นี้เท่านั้น
“ ใช่..เป็มันทั้งสอง ข้ายังจำสายตาของพวกมันที่ยืนมองข้ากระเสือกกระสนอยู่กลางแม่น้ำจนกระทั่งข้าจมหายลงไปได้ดี เหตุผลเท่านี้เพียงพอแล้วใช่หรือไม่ที่ข้าจะสังหารพวกมัน “
แอเรียสกัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้น ยามใดที่นึกถึงเื่นี้เพลิงความแค้นที่ฝังแน่นอยู่ในจิตใจก็จะลุกโชนขึ้นมาทุกครั้ง
“ เป็พวกมันเองสินะ! “
ยามที่ได้ยินคำยืนยันของแอเรียสความโกรธในจิตใจของอัลเบิร์ตก็พลันปะทุออกมา ความเศร้าโศกเมื่อครั้งที่เขาเคยคิดว่าต้องสูญเสียบุตรชายไปพลันกลับมาในใจอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ั้แ่ครั้งเมื่อแอเรียสตกลงไปในแม่น้ำอัลเบิร์ตก็ไม่ได้ปักใจเชื่อว่านั่นเป็เพราะอุบัติเหตุ แต่ในเมื่อแอเรียสไม่ยอมปริปากบอกเขาก็เลยไม่อาจจะทำสิ่งใดได้ แต่เมื่อได้ยินความจริงจากปากของแอเรียสทำให้เพลิงความแค้นในจิตใจของเขาถูกจุดขึ้นมา
เขาก้าวเดินไปยังประตูอย่างรวดเร็ว ดาบใหญ่เล่มหนึ่งถูกเรียกออกมาจากแหวนมิติ ใบดาบขนาดกว้างกว่าดาบทั่วไปถึงเท่าตัว เสียงของมันยามที่กระทบกับพื้นดังก้องไปทั่ว
“ นั่นท่านกำลังจะไปไหน? “
แอเรียสรีบก้าวเขามาขวางอย่างรวดเร็ว
“ ข้าจะไปลากคอเ้าสองคนนั้นออกมาลงโทษ ยังไงวันนี้ข้าก็คุยกับพวกมันและเ้าเมอร์สันให้รู้เื่!! “
น้ำเสียงของอัลเบิร์ตในเวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธ
“ หลบไปซะ !!“
อัลเบิร์ตใช้พลังเวทผลักแอเรียสที่เข้ามาขวางทางจนกระเด็นออกไปไกล แม้จะไม่ได้รับอันตรายร้ายแรงแต่มันก็ทำให้แอเรียสรู้สึกจุกอยู่ไม่น้อย เขารีบประคองร่างตัวเองให้ลุกขึ้นมาแต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว ภายในห้องไร้ซึ่งเงาของอัลเบิร์ต
“ ดูเหมือนจะเป็เื่ใหญ่ซะแล้วสิ “
ดูเหมือนนี่จะเป็การตัดสินใจผิดพลาดครั้งสำคัญของแอเรียส เขาลืมไปว่าบิดาของเขามีนิสัยค่อนข้างมุทะลุ เขาควรจะคิดได้ั้แ่ครั้งที่เห็นบิดาของเขาเกือบจะห่ำหั่นกับเมอร์สันเพียงเพราะเื่ที่เมอร์สันพูดจาดูถูกเขาแล้ว แล้วนี่เป็ถึงเื่ที่มาเชลและดาเนสจงใจจะฆ่าเขาให้ตายถ้าบิดาของเขาไม่โกรธคงเป็เื่แปลกแล้ว แอเรียสรู้สึกอยากจะเอาหัวไปโขกกำแพงแข็งๆของห้องฝึกสักครั้งทำไมเขาถึงทำพลาดเช่นนี้ลงไปเช่นนี้
แอเรียสรีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วแม้จะไม่เห็นแม้แต่เงาของบิดาแล้วก็ตาม แต่เขาย่อมรู้ดีว่าอัลเบิร์ตกำลังจะมุ่งหน้าไปที่ไหน
เสียงะโโวยวายของเหล่าคนรับใช้และทหารยามดังไปตลอดทาง ความโกลาหลสามารถพบเจอได้ตลอดสองข้างทางที่แอเรียสวิ่งผ่าน ด้านหน้าของแอเรียสเหมือนว่าเขาจะเห็นคานล์กำลังเร่งรีบไปในทิศทางนั้นเช่นกัน
“ แอเรียสมีเื่อะไรเกิดขึ้น คนรับใช้บอกกับแม่ว่าพ่อของเ้าคลุ้มคลั่ง“
แอเรียสหันไปมองมาเรียที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนแต่รู้ตัวอีกทีก็อยู่ข้างๆเขาเสียแล้ว สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ดูเหมือนข่าวจะกระจายไปทั่วตระกูลอย่างรวดเร็ว
“ ข้ายังไม่มีเวลาอธิบายตอนนี้ รีบไปหาท่านพ่อก่อนเถอะ “
เขาไม่อยากให้มาเรียมาคลุ้มคลั่งไปอีกคนจึงไม่ได้อธิบายสิ่งใดมากนัก
ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้องของเมอร์สัน ภาพประตูที่พังพินาศลงจนแทบจะไม่มีชิ้นดี รอยดาบขนาดใหญ่ยังคงปรากฏอยู่บนประตูนั้น เสียงอึกทึกคึกโครมที่ดังสนั่นมาจากภายในห้อง รอยรอยของการต่อสู้ดังอยู่ทั่วบริเวณห้อง ข้าวของภายในห้องพังพินาศจนแทบจะไม่มีชิ้นดี รอยฟันของดาบกับเศษดินที่เกิดจากเวทมนตร์ยังมองเห็นได้จากพื้นห้อง ภายในห้องยังปรากฏเปลวเพลิงลุกโชนอยู่หลายแห่ง
“ นี่ท่านเกิดบ้าอะไรขึ้นมาท่านพี่!? “
เมอร์สันเช็ดเืที่มุมปากก่อนจะกล่าวถาม
“ ข้าบอกให้เ้าไปลากตัวลูกของเ้ามา!! “
อัลเบิร์ตะโออกมาด้วยความโกรธ เขาถือดาบใหญ่ในมือพุ่งทะยานเข้าโจมตีเมอร์สันอีกครั้ง
เมอร์สันไม่ยอมยืนเป็เป้านิ่ง เขาเคลื่อนที่หลบการโจมตีของอัลเบิร์ตอย่างรวดเร็ว การโจมตีของดาบใหญ่แม้จะรุนแรงแต่ก็ค่อนข้างเชื่องช้ากว่าอาวุธอื่น
โครม !!
เสียงดาบที่ฟันเข้ากับพื้นเป็แนวยาว ตัวดาบจมหายลงไปกับพื้นอยู่หลายนิ้ว เศษอิฐกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ หากเมอร์สันยังยืนอยู่ตรงนั้นอาการของเขาคงสาหัสแล้ว
“ ศรอัคคี “
เมอร์สันอาศัยจังหวะนั้นโจมตีอัลเบิร์ตอย่างรวดเร็ว วงแหวนเวทปรากฏบนฝ่ามือของเมอร์สัน มีเปลวเพลิงรูปร่างคล้ายกับลูกธนูกว่าสิบลูกถูกสร้างขึ้นจากวงแหวนนั้น พวกมันพุ่งมายังทิศทางของอัลเบิร์ตอย่างรวดเร็ว
อัลเบิร์ตรีบยกดาบใหญ่เล่มนั้นขึ้นมาป้องกัน จุดเด่นของดาบใหญ่คือการโจมตีอันรุนแรง แต่มันก็สามารถใช้แทนโล่ได้เช่นกัน ดาบใหญ่เล่มนี้เป็ถึงอาวุธระดับกลางและด้วยพลังของอัลเบิร์ตทำให้ป้องกันศรเพลิงเ่าั้ได้ไม่ยาก แม้จะมีเปลวเพลิงบางส่วนที่โดนเข้ากับร่างของอัลเบิร์ตก็ตาม
เปลวเพลิงกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณทำให้ทั่วห้องแดงฉานดุจทะเลเพลิง พลังของอัลเบิร์ตนั้นเหนือกว่าเมอร์สันอยู่หนึ่งขั้นทำให้การต่อสู้นี้เขาค่อนข้างที่จะเหนือกว่า
แอเรียสได้แต่เฝ้ามองดูอย่างไม่อาจจะสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว การต่อสู้ของนักเวทระดับนักรบไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเข้าไปขัดขวางได้ ทั้งสองคนยังพุ่งเข้าโจมตีกันอย่างต่อเนื่องทั่วห้องพังพินาศแทบจะไม่เหลือชิ้นดี แม้จะใช้พรแห่งเทอร์ร่าเพื่อป้องกันร่างกายแต่อัลเบิร์ตเองก็ได้รับาเ็อยู่ไม่น้อย ทางเมอร์สันเองก็สะบักสะบอมอยู่ไม่น้อยรอยแผลขนาดใหญ่จากดาบของอัลเบิร์ตปรากฏอยู่บนร่างโชคดีที่เขาหลบวิถีของดาบได้บางส่วนและดูเหมือนอัลเบิร์ตเองก็ยังยั้งมือเอาไว้ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจจะมายืนแสยะยิ้มได้เช่นนี้
แอเรียสยืนมองรอบๆด้วยความแปลกใจ มีหลายคนที่เขาไม่เจอในที่แห่งนี้ ตัวต้นเื่อย่างมาเชลและดาเนสกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนคานล์ที่เหมือนจะรุดหน้ามาก่อนเขาก็กลับไม่พบเจอเลยในที่แห่งนี้ และฟาร์ฮานที่สมควรจะเป็คนมาระงับการต่อสู้ก็กลับไม่พบเจอ
ความจริงแล้วเขา้าจะสังหารพวกมันทั้งสองด้วยมือเขาเองจึงไม่อยากจะเปิดเผยเื่ที่เขาถูกผลักลงไปในแม่น้ำให้กับอัลเบิร์ตและมาเรียได้รับรู้ เขารู้ดีว่าหากบอกไปมันก็จะกลายเป็เื่ใหญ่โตเช่นนี้
“ แอเรียสนี่มันเื่อะไรกันแน่“
มาเรียถามแอเรียสด้วยความกังวล
“ เอ่อ…คือเื่นี้..“
แอเรียสไม่รู้จะบอกกับมาเรียว่าอย่างไรดี
“ เ้ารีบลากตัวบุตรของเ้าออกมาซะ ถึงอย่างไรพวกมันก็ต้องได้รับโทษที่คิดสังหารบุตรชายข้า !! “
เสียงอัลเบิร์ตที่ดังก้องออกมาทำให้ทุกคนแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง
“ แอเรียสนั่นเื่จริงอย่างนั้นรึ!? “
เสียงของมาเรียสั่นเครืออยู่เล็กน้อย มือนางกำแน่นด้วยความโกรธ
“ ใช่ท่านแม่นั่นเป็เื่จริง“
ในเมื่อเื่มาจนถึงขั้นนี้แล้วแอเรียสก็ไม่อยากจะปิดบังอีกต่อไปเขาได้แต่พูดเื่จริงออกมา
“ หอกวารี !!“
เมื่อสิ้นคำตอบของแอเรียส หอกสีฟ้าครามที่ถูกสร้างขึ้นจากเวทวารีพลันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของมาเรียอย่างรวดเร็ว
ฉึก !!
หอกถูกปาไปยังทิศทางของเมอร์สันอย่างแม่นยำ มันปักลงที่ขาข้างหนึ่งของเขาอย่างแม่นยำ โลหิตพุ่งกระจายออกมาจากาแนั้น
ภาพเบื้องหน้าสร้างความตกตะลึงให้แก่แอเรียสเป็อย่างมาก เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะห้ามปรามมารดา การโจมตีของมาเรียไม่มีแม้แต่เอ่ยคำพูดใดๆเป็สัญญาณเตือน เพียงได้ยินคำยืนยันจากปากของแอเรียสนางก็เข้าโจมตีด้วยความโกรธแค้นทันที มาเรียที่มักจะแสดงกิริยาราวกับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์กลับกลายเป็นักเวทสาวที่บ้าคลั่งไม่ต่างจากอัลเบิร์ต
“ นี่เ้าต่ำช้าจนใช้วิธีลอบกัดข้าเลยรึ…นี่หรือบุตรสาวของผู้นำตระกูลริชาร์ท“
เมอร์สันกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บแค้น ดวงตาของเขาจ้องไปยังมาเรียอย่างชิงชัง มือก็กำหอกสีแดงเพลิงรับการโจมตีจากอัลเบิร์ต หนำซ้ำตอนนี้เขายังต้องมาคอยหวาดระแวงมาเรียที่เข้าร่วมการต่อสู้อีกหนึ่งคน ศึกสองด้านไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้เลยแม้แต่น้อย ในหัวพลันคิดถึงหนทางสุดท้ายออกมา มันเป็ไพ่ตายที่เขาเองก็ไม่อยากที่จะใช้มัน
“ นี่พวกเ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่!! หยุดมือเดียวนี้ “
เสียงอันคุ้นเคยที่ดังมาจากด้านหนึ่งของทางเดิน มันทำให้ทุกคนต้องจ้องไปยังมาของเสียงนั้น ไม่เว้นแม้แต่นักเวททั้งสามที่กำลังห่ำหั่นกัน มาเรียที่กำลังจะเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยความโกรธเกรี้ยวจำต้องหยุดตัวเองเอาไว้ ภาพของชายมีอายุผู้หนึ่งที่เดินมาด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ดูเหมือนฟาร์ฮานจะมาทัน่เวลาสำคัญ
เมอร์สันอาศัย่เวลานั้นเงื้อหอกในมือเตรียมฟาดฟันอัลเบิร์ต
“ ท่านพ่อระวัง !“
เสียงเตือนของแอเรียสทำให้อัลเบิร์ตหลบวิถีหอกได้อย่างทันท่วงทีแต่มันก็ยังคงฝากรอยยาวไว้ที่หน้าอกของเขา โลหิตไหลซึมกระจายอยู่ทั่วเสื้อ
" เ้าสุนัขลอบกัด!! "
อัลเบิร์ตกัดฟันแน่นด้วยความเ็ป มืออีกข้างกุมไปที่าแอีกข้างหนึ่งก็กำดาบในมือแน่น ขาสองข้างพลันส่งร่างของเขาให้พุ่งเข้าโจมตีเมอร์สันอีกครั้ง
“ ต่อหน้าข้าพวกเ้ายังคิดจะต่อสู้กันอีกรึเ้าพวกลูกไม่รักดี !! “
ฟาร์ฮานะโออกมาด้วยความโกรธอย่างถึงขีดสุด พลังกดดันแผ่ไปทั่วบริเวณ ร่างของเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วจนแทบจะดูเหมือนเรือนหายไปจากจุดเดิม เขามาหยุดอยู่กึ่งกลางระหว่างอัลเบิร์ตและเมอร์สัน พลังเวทของเขาผลักให้ทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง สายตาขุ่นเคืองมองไปที่ร่างสะบักสะบอมของทั้งคู่
“ มีใครพอจะอธิบายเื่นี้กับข้าได้หรือไม่!! “
สายตาของเขากวาดไปทั่วบริเวณ คนรับใช้ทุกคนได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตากับฟาร์ฮานเลยแม้แต่ผู้เดียว ทุกคนก็ต่างมีคำถามเดียวกันกับฟาร์ฮาน ทั้งหมดนี่มันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่
657
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
