เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 50 ซูจิ่งหยางหล่อตาย!

หลี่เก๋อเฟยที่นั่งอยู่บนรถม้าแล้ว กลับตะโกนบอกให้หยุดรถกะทันหัน

สองพี่น้องตระกูลไป๋ต่างก็ตกใจ เกิดอะไรขึ้นกับบรรยากาศที่กำลังลงตัวนี้? ทำไมถึงเรียกให้หยุดรถม้ากะทันหัน?

ที่จริงแล้ว หลี่เก๋อเฟยดีใจเกินไป ถูกสองพี่น้องตระกูลไป๋ทำให้ซาบซึ้งใจ ไม่คิดว่าพอมาถึงหน้าประตู จะนึกขึ้นได้ว่าสามีหล่อเหลาของนางยังคงตากแดดจ้าอยู่ข้างนอก

"พี่สาวทั้งสอง ตอนที่ข้ามา ข้าก็ไม่รู้จักพวกท่าน จึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ดังนั้น...ข้ามากับสามีของข้า คิดว่าร้านผ้าไหมนี้มีแต่ผู้หญิงมาซื้อเสื้อผ้า เขาเป็นบุรุษ อยู่ข้างในนั้นจริง ๆ แล้ว...ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ดังนั้นตอนที่มา ข้าจึงบอกให้เขารออยู่ข้างนอก คาดว่าคงจะไปซ่อนอยู่ตรงมุมนั้น ข้าต้องไปเรียกเขาก่อน ถึงจะออกเดินทางได้"

"นี่เป็นเรื่องธรรมดา น้องสาวไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก พวกเราจะให้คนใช้ไปตามเขามาก็พอ เจ้ารออยู่ตรงนี้สักครู่ก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าสามีของเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร? พวกเราจะได้ให้คนไปเชิญมา"

ไป๋เชียนอิ่งแสดงกิริยาท่าทางเป็นพี่สาวจริง ๆ วิธีพูดจาและการกระทำนั้นเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนน้องสาวนั้นอย่างมากก็แค่พูดจาคล่องแคล่วเท่านั้นเอง

"ไม่ต้องหรอก ข้าไปเรียกเองก็พอ หน้าตาก็ธรรมดา ถ้าให้คนใช้ไปตาม กลัวว่าจะต้องเสียเวลาพอสมควร รบกวนพี่สาวแล้ว ข้าจะไปเรียกเขามาเองแล้วก็ไป พวกท่านก็ยังมีธุระ ยังไงก็กลับไปก่อนเถอะ ข้าไม่รบกวนแล้ว"

"น้องสาว เจ้าพูดอะไรอย่างนั้น พวกเราจะรอที่นี่แหละ จะได้ดูด้วยว่าสามีของเจ้าเป็นคนแบบไหนกันแน่ พวกข้าจะดูไม่ได้หรือไง"

ไป๋เชียนอวี้ยังมีนิสัยเหมือนเด็ก เห็นหลี่เก๋อเฟยเป็นสาวที่ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ ผู้ชายที่แต่งงานด้วยนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหนกันแน่ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ

พอคิดว่าสามีของหลี่เก๋อเฟยจะเป็นแบบไหน ไป๋เชียนอวี้ก็หัวเราะคิกคักออกมา แต่โชคดีที่กำลังถือพัดอยู่ จึงใช้พัดปิดบังไว้โดยไม่ตั้งใจ หลี่เก๋อเฟยจึงไม่ทันสังเกตเห็น

ไป๋เชียนอิ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ไป๋เชียนอวี้ จึงสังเกตเห็นท่าทางของไป๋เชียนอวี้ รู้สึกว่าน้องสาวของตนเองนั้นไม่สุภาพเอาเสียเลย จึงใช้ข้อศอกกระทุ้งไป๋เชียนอวี้เบา ๆ เป็นสัญญาณว่าอย่าทำตัวไม่สุภาพต่อหน้าแขกแบบนี้

ไป๋เชียนอวี้ไม่รู้เลยว่าพี่สาวของตนเองมีเจตนาดี กลับคิดว่าพี่สาวจงใจกระทุ้งตนเองอีกแล้ว ไป๋เชียนอวี้เป็นคนที่ไม่ยอมใคร จึงกระทุ้งกลับไปบ้าง

ไป๋เชียนอิ่งได้แต่กลอกตาใส่ไป๋เชียนอวี้ ส่วนหลี่เก๋อเฟยที่กำลังลงจากรถม้า เห็นสองพี่น้องกำลังเล่นกันอีกแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกนางช่างดีจริง ๆ ไม่ว่าเวลาไหนก็ต้องแข่งขันและต่อสู้กันตลอด

หลี่เก๋อเฟยวิ่งไปที่มุมถนนเพื่อตามหาซูจิ่งหยาง แต่กลับหาไม่เจอ หลี่เก๋อเฟยเริ่มรู้สึกร้อนใจแล้ว

หรือว่าจะหลงทางไปที่ตลาดทาสเหมือนตอนที่นางเพิ่งมาถึงกันนะ เขาผิวขาวเนียนละเอียดขนาดนั้น ถ้าเข้าไปข้างในคงจะถูกหลอกไปได้ง่าย ๆ แน่ หน้าตาหล่อเหลาขนาดนั้น กลัวว่าจะมีคนแย่งตัวกันเลยละ

"น้องสาว เจ้าเป็นอะไรไป ยังไม่เจอสามีของเจ้าอีกหรือ?"

หลี่เก๋อเฟยกำลังท้อแท้และเสียใจที่ตัวเองทิ้งซูจิ่งหยางไปแบบนั้น จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนตบไหล่ ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก

หันไปมองก็เห็นไป๋เชียนอวี้ที่แต่งตัวด้วยชุดทันสมัยใหม่ สาวงามอย่างนางไม่ควรจะอ่อนโยนกว่านี้หรือ เหตุใดทำอะไรก็ต้องเอะอะโวยวายด้วย

"ไม่ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน ข้าจะลองไปหาดูอีกที อาจจะไปหลบกินข้าวที่ไหนสักแห่งก็ได้"

แม้ว่าหลี่เก๋อเฟยจะคิดแบบนั้นในใจ แต่ภายนอกก็ยังต้องตอบคำถามของนางอย่างสุภาพ

"น้องสาว ยังไงก็เลิกหาเถอะ บางทีสามีของเจ้าอาจจะไปเองแล้วก็ไปรอเจ้าอยู่ที่ร้านขายยาก็ได้ หรือไม่เจ้าก็ไปซื้อยาที่ร้านก่อนเถอะ นั่นต่างหากที่สำคัญ"

พูดจบ ไป๋เชียนอวี้ก็หยิบพัดของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้มากเกินไป แม้จะกลั้นหัวเราะ แต่ดูเหมือนจะหัวเราะแรงเกินไปจนไหล่ทั้งสองข้างสั่นไปด้วย

เมื่อเป็นแบบนี้ ก็เป็นธรรมดาที่จะไม่รอดพ้นสายตาอันแหลมคมของหลี่เก๋อเฟย

"ไป๋เชียนอวี้ พวกเราไปกันเถอะ ร้านของเจ้าเองก็มีลูกค้าเยอะอยู่แล้ว ยังจะมาเดินเล่นข้างนอกอีก ไม่แปลกใจเลยที่จะไม่มีลูกค้า"

ไป๋เชียนอิ่งเห็นไป๋เชียนอวี้หายไป ก็กลัวว่านางจะวิ่งไปหาหลี่เก๋อเฟย แล้วไปก่อเรื่องอีก คิดไม่ถึงว่าเพิ่งมาเห็นเงาของไป๋เชียนอวี้ก็เห็นไป๋เชียนอวี้เยาะเย้ยหลี่เก๋อเฟย น้องสาวของนางนี่ก็ช่างไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย

"ภรรยา เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

ทันใดนั้น ขณะที่หลี่เก๋อเฟยกำลังรู้สึกอึดอัด ก็ได้ยินเสียงราวกับฟางช่วยชีวิตนี้ หันไปมองก็เห็นว่าเป็นสามีของนางจริง ๆ

ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม ท่าทางสง่างามเปี่ยมเสน่ห์ ดูเหมือนหนุ่มน้อยที่มีอิสระไร้พันธนาการ ผมยาวปลิวตามลมพอดี ผมสองสามเส้นปลิวมาโดนใบหน้าที่มีโครงหน้าคมชัด ผิวขาวยิ่งขึ้นภายใต้แสงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ทำให้ดูเหมือนเทพเซียนทั้งตัว

ไป๋เชียนอวี้และไป๋เชียนอิ่งต่างก็มองตาค้าง ทั้งสองก็เคยเห็นผู้คนมากหน้าหลายตามาแล้ว แต่พอเห็นซูจิ่งหยางก็ยังอึ้งไป หากบอกว่าเขาเป็นคุณชายใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูอย่างสุขสบายในเมืองหลวง ทั้งสองก็คงเชื่อ

มองชายหนุ่มที่ดูเหมือนเทพเซียนเดินตรงมาหาตัวเอง แม้สายตาจะยังไม่มาถึงตัว แต่ทั้งสองก็ใจเต้นตึกตักแล้ว ช่างเป็นคุณชายที่หล่อเหลาจริง ๆ

"ติ๊ง! สามีของนายหญิงถูกหญิงสาวทั้งสองหลงใหลเข้าให้แล้ว โปรดระวังตัวด้วย"

ระบบนี่ช่างใส่ใจจริง ๆ เลย ผู้หญิงทั้งสองมองจนน้ำลายแทบไหล ใครจะไม่รู้ว่าพวกนางกำลังคิดอะไรอยู่...

ซูจิ่งหยางพูดจบก็จ้องมองภรรยาตัวน้อยของตนเองตลอด โชคดีที่ได้กลับมา เมื่อครู่ตามไปตลอดทาง ยังคิดว่าภรรยาของเขาจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ถ้าถูกคนอื่นลักพาตัวไป จะทำอย่างไรดี

ซูจิ่งหยางเดินไปข้างหลี่เก๋อเฟย แล้วใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่หลี่เก๋อเฟย อีกมือหนึ่งโอบเอวของหลี่เก๋อเฟยอย่างคล่องแคล่ว ราวกับประกาศว่านี่คือสตรีของข้า

ไป๋เชียนอวี้และไป๋เชียนอิ่งเห็นฉากนี้แล้วตาค้างปากอ้า เมื่อครู่เห็นหนุ่มหล่อเดินตรงมาหาตน หัวใจแทบจะกระโดดขึ้นสวรรค์ แต่พอเห็นฝีเท้าของซูจิ่งหยางเดินไปหยุดข้างหลี่เก๋อเฟย หัวใจของทั้งสองก็แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

ยิ่งเห็นซูจิ่งหยางโอบกอดหลี่เก๋อเฟยอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองคนอ้าปากค้าง สาวอ้วนขนาดนี้ ยังแต่งงานกับบุรุษที่สง่างามได้ถึงเพียงนี้ ช่างน่าอิจฉาเสียจริง ๆ 

"พี่สาวทั้งสอง ข้าพบสามีแล้ว ไม่รบกวนพวกท่านช่วยแล้ว พวกข้าจะไปแล้ว"

"รอก่อน"