Pioneer Era

***ลูกแห่งราชสีห์ [ไพไรน์]

"พวกแม่งเอาจริงแฮะ"

ผมรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมีการบุกโจมตี

แต่ที่คาดไม่ถึงคือพวกมันจะกล้าลงมือทำจริง

การบุกโจมตีค่ายในครั้งนี้ คือฝีมือของกลุ่มคนที่ไม่พอใจและมีความแค้นต่อเผ่าอสูรกาย โดยมีชนเผ่าหมาป่ากับชนเผ่ากระต่ายที่เกลียดชังมากเป็นพิเศษเป็นหัวหอกในการโจมตี

เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อวานตอนช่วงพักกลางวัน

พวกชนเผ่าหมาป่ากับชนเผ่ากระต่ายได้รวมตัวกัน แล้วมาชวนทุกคนให้ลุกขึ้นสู้

แผนการของพวกเขา คือการแอบลอบไปเปิดประตูหลักและปิดระบบป้องกันทั้งหมดจากข้างในค่าย ก่อนจะเริ่มโจมตีจากทั้งภายในและภายนอกพร้อมกัน

เป้าหมายของแผนการคือจับตัวเผ่าอสูรเป็นตัวประกัน พร้อมกับถล่มฐานทัพเพื่อแสดงอำนาจให้พวกมันได้เห็น ว่าอย่ามาทำตามใจชอบในแผ่นดินบ้านเกิดของพวกเรามากนัก

เป็นการสลักความหวาดกลัวและคำเตือนให้พวกมันได้รู้ว่าพวกเราอยู่ระดับเดียวกับพวกมัน

พวกเขาพูดอย่างมั่นใจว่ารู้วิธีทำลายแนวป้องกัน รู้จักโครงสร้างภายในฐานทัพที่ยังไม่เคยไปเยือน และมีอาวุธอันร้ายกาจของเผ่าอสูรกายในครอบครอง

ถึงจะไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไรในการหาของแบบนั้นมา แต่เอาเป็นว่าพวกมันทำได้จริงอย่างที่ปากพูด

ดังนั้นจึงมีคนที่เข้าร่วมอุดมการณ์เป็นจำนวนมาก เพราะเห็นได้ถึงโอกาสกับชัยชนะ

แต่ผมที่เคยผ่านนรกของสงครามครั้งนั้นมาแล้ว ย่อมรู้ดีว่ากองทัพของพวกอสูรกายน่ากลัวแค่ไหน

เจ้าพวกคนหนุ่มที่อายุเท่ากับผมซึ่งไม่เคยไปสนามรบในวันนั้น คงไม่รู้หรอกว่าพลังของพวกมันน่ากลัวขนาดไหน

ดังนั้นผมจึงรับปากแบบส่ง ๆ เพื่อรักษาสถานภาพตัวเอง และไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปเกี่ยวข้องใด ๆ กับการโจมตีครั้งนี้เด็ดขาด

เพราะไม่คิดว่าพวกเราจะได้รับชัยชนะกลับมาหรอก

อีกอย่าง…

ผมไม่อยากเป็นพวกเนรคุณที่กล้าทำร้ายคนที่เคยช่วยชีวิตเอาไว้ครั้งหนึ่งด้วยละนะ

"เออ… จะเอายังไงดีละไพไรน์? "

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งโพแทน พวกเราทำได้แค่รักษาจุดยืนเท่านั้น"

แม่สาวเสือมองหน้าผมทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางเพื่อนเผ่าอสูรกายด้วยความวิตกกังวล

ถ้าเลือกที่มากรักที่ชังแล้วเข้าไปช่วยพวกนั้น พวกเราจะถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกทรยศต่อเผ่าเอาได้นะ

แต่ถ้าช่วยพวกกลุ่มต่อต้านอย่างโจ่งแจ้ง พวกเราก็อาจเสียสถานภาพของกลุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนไปเช่นกัน

ท่ามกลางความเป็นไปได้ที่ไม่รู้ว่าจะออกหัวหรือก้อยนั้น การนิ่งเป็นกลางเอาไว้คือคำตอบที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

จริงอยู่ว่านักเรียนเรียนแลกเปลี่ยนก็คือ [ตัวประกัน] ดี ๆ นี่เอง ซึ่งตอนแรกผมเกลียดคำนี้เข้าใส้ แต่ตอนนี้เริ่มชักชอบมันขึ้นมาแล้ว

เพราะมันทำให้พวกเรารู้จักเรื่องราวภายในของพวกอสูรกายมากขึ้น

ผมยังไม่อยากเสียตำแหน่งนี้ไป อีกอย่าง ผมยังต้องสืบข่าวของท่านพ่อจากพวกมันอยู่ด้วย

สรุปคือนิ่งเข้าไว้แล้ว พวกเราจะกำไรมากที่สุดนั่นเอง

ฟังดูเหมือนตัวเองฉลาดขึ้นมายังไงก็ไม่รู้แฮะ... ฮะ ฮะ ฮะ

"ไพไรน์… นายเยือกเย็นกว่าที่คิดอีกนะ"

"... นั่นสินะซุนไกท์"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงกระโจนร่วมอยู่วงที่กำลังบุกเข้ามาแล้ว

เรา… เปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะเนี่ย

***ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องควบคุมของฐานบัญชาการสำรวจภาคพื้นตะวันออก

"เปิดได้จริง ๆ ด้วย! "

สตรีเผ่ากระต่ายแสนน่ารักกลุ่มหนึ่งกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในห้องควบคุม

พวกเธอสวมชุดตัวบางสีสันสดใสที่เข้ากับสีขนซึ่งแตกต่างของทั้งแปดคน สวมกระโปรงระบายลูกไม้พริ้วไหวชวนทำให้ใจเต้น อีกทั้งยังมีใบหน้าและรูปร่างชวนน่าหลงไหล

พวกเธอไว้ผมยาวลากพื้นเหมือนกัน ใบหน้าเองก็คล้ายกันราวกับถอดแบบมา ที่แตกต่างจึงมีเพียงสีของผมกับสีขนของพวกเธอ

สีม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง ส้ม แดง และดำ

สีอันโดดเด่นราวกับเป็นการรวมตัวของวงไอดอลนี้ คือฝูงกระต่ายผู้น่ารักทั้งแปดคนที่ว่า

แต่สาวกระต่ายผู้น่ารักนั้น กลับกำลังท่วมไปด้วยเลือดสีแดงและสีดำของเผ่ามนุษย์กับเผ่ายักษ์

ซากศพของเหล่าบุรุษผู้โง่เขล่าซึ่งถูกความน่ารักของกระต่ายผู้อ่อนแอหลอกลวง กำลังนอนเป็นหุ่นไร้วิญญาณอยู่บนพื้นยางสีครีมอันเย็นเฉียบ

พวกเขาถูกรอยยิ้มจอมปลอมของพวกเธอล่อลวง ถูกความน่ารักสดใจขโมยหัวใจ แล้วถูกชักนำให้พาพวกเธอเข้ามาสู่ห้องควบคุมป้องกันที่ไม่ควรให้ใครย่างกราย ก่อนจะถูกเชือดคอสังหารจากข้างหลังอย่างไร้ความปรานี

[ทัวร์มาลีน] นั่นคือชื่อของพวกเธอทั้งแปดคน

พวกเธอคือศิษย์ทั้งแปดของผู้กล้าชนเผ่ากระต่าย [ควอร์ตไซต์]

ไม่มีชื่อ ไม่มีตัวตน ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือด มีเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกกับหน้าตาที่เบังเอิญหมือนกันราวกับถอดแบบมา

แต่ที่มีใบหน้ากับรูปร่างคล้ายกันนั้น หาใช่เป็นความบังเอิญไม่

พวกเธอถูกเลือกอย่างจำเพาะเจาะจงด้วยรูปลักษณ์ที่ว่า จากบรรดาเด็กกําพร้าโดยผู้กล้าเผ่ากระต่าย [ควอร์ตไซต์]

ถูกเก็บมาเลี้ยงดูฝึกฝนเพื่อให้กลายเป็นผู้สืบทอดผู้กล้ารุ่นถัดไปโดยตัวเธอเอง

ดังนั้นแล้วตัวตนของผู้กล้าชนเผ่ากระต่าย [ควอร์ตไซต์] จึงเปรียบดั่งเสมือนเป็นมารดาที่เคารพรักยิ่งของพวกเธอ

“แผนดำเนินไปได้ด้วยดี เข้าสู่แผนการขั้นที่สองได้”

[นัมเบอร์วัน] กระต่ายขนสีม่วงผมยาวบรรจบพื้นได้เอยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง

เธอคือหัวหน้าทีมของ [ทัวร์มาลีน]

กระต่ายสาววัยรุ่นทั้งแปดคนต่างถกกระโปรงตัวเองขึ้นสูง แล้วนำผลไม้สีเหลืองที่ซ่อนเอาไว้ใต้กระโปรงออกมากองอยู่บนพื้น

“พวกนี้คืออะไรหรือค่ะพี่ใหญ่? ”

“ไม่รู้เหมือนกัน เห็นพวกชนเผ่าหมาป่าบอกว่ามันคือ [ผลระเบิด] เป็นผลไม้ประหลาดจากทวีปของพวกอสูรกายที่สามารถใช้จุดเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ได้นะ”

กระต่ายน้อยไร้เดียงสาทั้งแปดคนต่างยิ้มร่าให้กับพลังที่ตัวเองไม่รู้จัก

ไม่สิ มีคนหนึ่งที่ไม่ได้ยิ้มร่าไปกับแผนการนี้อยู่

เธอคือกระตายสีดำ [เอท]

เธอเป็นเป็นน้องคนเล็กสุดของกลุ่มที่อายุเพียง 15 ปี สูง 165 เซนติเมตร ใบหน้าอ่อนเยาว์สวยได้รูปน่ารัก ดวงตาโตน่าเอ็นดูไร้เดียงสา และมีผมยาวสีดำจรดพื้นทอประกายราวกับเป็นผืนผ้าไหมราคาแพง

น้องคนเล็กสุดที่มีนิสัยเยือกเย็นที่สุดในกลุ่ม [เอท]

“เคยทดลองใช้หรือยังคะพี่ใหญ่? ”

“...”

ไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเธอ

เอทคิดว่าแผนการนี้ช่างบ้าบอสิ้นดี

ข้อมูลและอาวุธทุกอย่างถูกจัดหามาโดยชนเผ่าหนูซึ่งถูกตรีตราไปแล้ว ว่าเป็นพวกขี้ขลาดและทรยศต่อเผ่า

พวกชนเผ่าหนูอ้างว่าที่ตีสนิทกับเผ่าอสูรกายทั้งห้า ก็เพื่อแอบลักลอบขโมยอาวุธกับข้อมูลออกมาให้พวกเรา

คำถามคือพวกชนเผ่าหนูที่ขึ้นชื่อว่าเก่งเรื่องเอาตัวรอดจะเชื่อได้แค่ไหนกันเชียว?

ถ้าหากว่าสิ่งที่ถืออยู่นี้สร้างลูกไฟลูกใหญ่ตามที่ว่าไม่ได้ขึ้นมา ศัตรูก็จะสามารถกลับมายึดห้องควบคุมคืนไปได้

หรือถ้าข้อมูลแผนผังและข้อมูลวิธีการปิดระบบป้องกันซึ่งได้รับมาแต่แรกเป็นเรื่องโกหกละ?

แผนทุกอย่างจะล่มไม่เป็นท่า และทุกคนคงจะต้องพบกับจุดจบอย่างแน่นอน

แต่กระนั้นทุกคนก็ยังเชื่อและไว้ใจอาวุธที่ไร้ที่มาเหล่านี้ซะอย่างงั้น โดยมีเพียงแค่ [เอท] คนเดียวที่คิดสงสัยในตัวของพวกชนเผ่าหนู

บางทีทุกคนคงถูกความแค้นและความโกรธบดบังจนดวงตามืดบอดไปแล้วกระมั้ง?

นั่นคือสิ่งที่เอทคิดอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ

“คู่มือบอกว่าให้แกะเปลือกออก แล้วนวดจนเข้าที่ หลังจากนั้นก็ต่อฉนวนแล้วสับสวิตซ์ลง”

เหล่ากระต่ายแปดสีเริ่มลงมือวางผลไม้ระเบิดสีเหลือง แล้วนวดมันเข้าด้วยกัน ก่อนจะต่อเข้ากับอุปกรณ์ตามที่คู่มือระบุเอาไว้

พวกเธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำระเบิดพลาสติก C4 อันลือชื่อของเผ่ามนุษย์อยู่

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงสายฟ้าคำรามดังลั่นออกมาจากข้างนอกอย่างต่อเนื่อง

ทั่วทั้งอาคารเกิดแสงไฟสีแดงสาดส่อง สัญญาณเสียงเตือนภัยกรีดร้องบาดหูดังลั่นต่อเนื่อง เป็นสภาพที่ทำให้พวกเธอเริ่มรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมา

ดูเหมือนว่ากองทัพปลดปล่อยของเผ่ามนุษย์สัตว์จะเริ่มปะทะกับทหารรักษาการของที่นี่แล้ว

“รีบหน่อย ก่อนที่จะมีศัตรูบุกเข้ามายึดห้องควบคุมกลับ! ”

พวกเธอทั้งแปดคนฉีกเสื้อกับกระโปรงของตัวเองจนขาดกระจุย แล้วกับวิ่งออกจากห้องสู่เส้นทางเดินด้วยน้ำตาที่นองท่วมใบหน้า

พวกเธอวิ่งไปในเส้นทางเดินอันคับแคบด้วยสภาพที่น่าอดสู่เช่นนั้น

“หยุดอยู่ตรงนั้น! พวกแกเป็น… พวกนักเรียนแลกเปลี่ยนหรือ? โจ๊ว~”

มีกลุ่มทหารเผ่าภูติดูขึงขังจำนวนยี่สิบคนกำลังบินเลียบพื้นสวนมาที่ช่องทางเดินนี้พอดี

“ทำไมถึงไม่ไปรวมกลุ่มกับทุกคนละ? โจ๊ว~”

ภูติเพศชายหัวล้านสูงหนึ่งเมตรและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ได้เข้าไปถามพวกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่เข้ากับใบหน้าที่ดุดันน่ากลัวนั้น

“ช่วยด้วยค่ะ มีคนเลวพยายามจับพวกหนูเป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่อะไรสักอย่าง! โชคดีที่พวกหนูหาจังหวะหนีเอาตัวรอดมาได้ค่ะ! ”

เหล่ากระต่ายน้อยทั้งแปดบีบน้ำตา และแจ้งสถานการณ์ด้วยภาษาของพวกเธอ

น้ำเสียงของพวกเธอแตกพร่า ดูน่าสงสาร อ่อนแอ และชวนอยากให้พวกภูติน้อยอยากเข้าปกป้อง

เป็นการแสดงที่แม้แต่นักแสดงแนวหน้าของโลกยังต้องอับอายขายหน้าให้

“พวกแกสี่คนพาแม่กระต่ายน้อยไปที่ปลอดภัยซะ เดียวข้าจะพาคนไปยึดห้องควบคุมกลับมาเอง โจ๊ว~ ให้ตายสิ แม้แต่เผ่าเดียวกันยังทำได้ลงคอ พวกนี้มันคิดบ้าอะไรกันอยู่นะ โจ๊ว~”

ภูติหัวล้านหน้าเหี้ยมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังก้าวไปสู่ขุมนรก

กลุ่มกระต่ายสาวทั้งแปดยังคงแกล้งร้องไห้ไปตลอดทางจนกระทั้งกลุ่มภูติหน้าเหี้ยมหายลับสายตาไป

มันเป็นเพียงชั่วพริบตาที่พวกเขาประมาทหันหลังให้พวกกระต่ายน้อยทั้งแปดคน

*ฉึบ*

เกิดเสียงลมตัดอากาศ

คมมีดสีขาวอันคมกริบพุ่งผ่านคอหอยเล็ก ๆ บอบบางของภูติทหารทั้งสี่คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

เลือดสีใสพุ่งออกจากบาดแผลราวกับเป็นน้ำที่พุ่งออกจากสายฉีด

โลกทั้งใบของพวกเขาฉับพลันมืดบอด หนาวเหน็บไปทั่วร่าง ก่อนจะสิ้นความรู้สึกนึกคิดไปชั่วฟ้าดินสลาย

เหล่ากระต่ายน้อยนักฆ่าใช้เวลาเพียงสามวินาทีในการสังหารโหดภูติทหารทั้งสี่คนตรงหน้าเท่านั้น

“โชคดีที่มีจุดอ่อนไม่ต่างจากพวกเรา…”

สาวน้อยกระต่ายสีดำ [เอท] ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ภัยอันตรายที่สุดของนักฆ่าคือการที่ไม่สามารถสังหารศัตรูได้ภายในดาบเดียว

พวกเธอเรียนรู้จุดตายของสิ่งมีชีวิตมาแล้ว แต่พูดได้ยากว่าความรู้นั้นจะเอามาใช้กับเผ่าพันธุ์ของผู้รุกรานได้

ดังนั้นการลงมือโจมตีเมื่อกี้จึงทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจมากทีเดียว

“แต่เพื่อความแน่ใจ...”

เอทเก็บมีดเล่มเล็กลงไปในกระเป๋า แล้วหยิบมีดพร้าขนาดใหญ่ออกมา

เธอง้างมันขึ้นสูง แล้วลงมือตัดคอพวกทหารภูติจนหลุดออกมาจากบ่าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะใช้ขาที่เรียวบางแตะส่วนหัวนั้นจนกระเด็นออกไปไกล

“ตายสนิท”

เอทพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะวิ่งตามพรรคพวกของเธอออกไปจากอาคารนี้

และเมื่อก้าวเดินพ้นประตู พวกเธอก็สับสวิตซ์ระเบิดลงในทันที

“กรี๊ดดดด!? ”

พวกเธอกรีดเสียงอย่างตื่นตระหนก

เพราะว่าพริบตาที่สับสวิตซ์ระเบิด มันก็เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องพร้อมกับมีแผ่นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง

ลูกเพลิงสีแดงฉานได้พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะตามมาด้วยกลุ่มควันสีดำอันร้อนระอุลอยขึ้นสูง

ประดุจเป็นภาพความพิโรจน์ของเทพเจ้าที่สาปส่งลงมาสู่ผืนแผ่นดิน

“ได้ผล! พวกเรา… พวกเราทำสำเร็จ! ”

กระต่ายน้อยทั้งแปดคนต่างกระโดดตัวลอยด้วยความยินดีอีกครั้ง

ไม่สิ แค่เจ็ดคนต่างหาก

“... แย่ละสิ”

เอทไม่ได้กระโดดตัวลอยเหมือนพี่น้องของเธอ แต่กลับชักมีดและพร้าสีขาวของตนขึ้นมาถือเอาไว้คนละข้าง

พี่น้องต่างสายเลือดทั้งเจ็ดคนหันไปมองน้องเล็กด้วยความแปลกใจ แต่แล้วพวกเธอก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมเธอถึงพูดออกมาเช่นนั้น

ณ ลานกว้างที่ควรเต็มไปด้วยกองทัพของฝ่ายเธอเข้ามาควบคุมพื้นที่ กลับยังคงเต็มไปด้วยเหล่านักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่สิบของผู้รุกรานที่พวกเธอชิงชัง

ส่วนกองทัพของพวกเธอนั้นอยู่ที่ไหนนะหรือ?

พวกเขาต่างกำลังต่อสู้อย่างบ้าคลั่งอยู่นอกรั้วประตูนั้น

ถึงจะมีอาวุธที่เรียกว่า [ปืน M16] แต่พวกเขาไม่รู้จักกลยุทธ์ในการใช้งาน ไม่รู้ว่ารูปขบวนทำการรบของหมู่ปืนเล็กคืออะไร ไม่รู้แม้กระทั้งวิธีเปลี่ยนลูกปืน หรือแม้แต่วิธีปลดเซฟตี้

สุดท้ายจึงกลายเป็นเพียงแค่กลุ่มก้อนของไก่ได้พลอยไปเท่านั้น

ผิดกับอีกฝ่ายที่ทราบถึงอำนาจของปืนเป็นอย่างดี และรู้ว่ามันเป็นอาวุธเบาที่ทำร้ายได้เพียงเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ พวกเขาจึงส่งหน่วยเผ่ายักษ์กับเผ่ามนุษย์มดอันแข็งแกร่งพร้อมเกราะกันกระสุนออกไปรับมือ

ผลลัพธ์คืออาวุธปืนที่พวกเขาถือได้กลายเป็นเพียงแค่ของเด็กเล่นแทบจะในทันที

ถึงจะได้รับบาดแผลเป็นรอยกระสุนปืน แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้าผิวหนังประดุจเหล็กกล้าของนักรบเผ่ายักษ์ กระสุนขนาด 5.56 mm ก็เป็นได้เพียงแค่กระสุนเมล็ดถั่วเท่านั้น

หรือต่อให้โชคดียิงเข้าเป้าเผ่ามนุษย์มด แต่พลังชีวิตของมนุษย์มดนั้นสูงมากนัก จึงทำให้กระสุนเพียงนัดสองนัดไม่อาจหยุดพวกเขาเอาไว้ได้

เหล่าวัยรุ่นที่หวังอยากกอบกู้ดินแดนโดยไม่พึ่งพวกผู้ใหญ่ กำลังพบกับภาพของฝันร้ายที่พวกผู้ใหญ่เคยเจอเมื่อในวันนั้น

“สถานการณ์แย่กว่าที่คิดเสียอีก…”

เอทพึมพำพร้อมกับเบนสายตาไปทางกลุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เหมือนกับเธอ

หากเป็นตามแผนการเดิมนั้น พวกเขาจะต้องเริ่มก่อความวุ่นวายแล้ว

แต่พวกเขาไม่ต่อสู้ ไม่สิ ต้องบอกว่าต่อสู้ไม่ได้เพราะถูกจับตามองโดยพวกอาจารย์ที่ดูน่ากลัวเอาไว้ต่างหาก

ต่อให้มีระเบิดเมื่อกี้มาเบนความสนใจ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยสร้างช่องว่างขึ้นมาให้กับพวกเขาเลยแม้แต่น้อยนิด

“คิดว่าจะหลอกพวกเราได้หรือโจ๊ว~”

ซ้ำร้ายพวกเธอยังถูกกลุ่มคนที่คิดว่าตายไปแล้วมาล้อมจากด้านหลัง ตรงทางออกของอาคารที่พวกเธอพึ่งวิ่งออกมาเมื่อกี้นี้ด้วย

ภูติหัวล้านกับลูกน้องในชุดลายพรางสีดำ กำลังทำหน้าตาเหี้ยมเกรียมใส่กลุ่มสาววัยรุ่นกระต่ายทีดูไร้พิษภัย

ร่างกายของพวกเขาไร้รอยบาดแผลปรากฏให้เห็น

แต่ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำตาเพราะพึ่งสูญเสียพวกพ้องสี่คนที่ถูกพวกเธอสังหารไปเมื่อกี้

บางทีชายคนนี้คงจับความผิดปกติบางอย่างได้ เลยรีบหันหลังกลับตามพวกเธอออกมาก่อน

ทุกอย่างเริ่มไม่เป็นไปตามแผนการที่พวกเธอต้องการเสียแล้ว

“ทุกคนเตรียมบุกโจมตีสังหารพวกมัน! ”

กระต่ายสีม่วง [วัน] รีบออกคำสั่งกับพี่น้องของเธอ

“ไม่! พวกเราต้องรีบหนีเท่านั้น”

แต่เอทเห็นแย้งกับพี่ใหญ่ของเธอ

เพราะมันเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าพวกเธอกำลังพ่ายแพ้ในศึกนี้

เอทไม่เสียเวลาเถียงกับพี่ใหญ่ แล้วกระโดดสูงกว่าห้าเมตรไปทางทิศที่พวกนักเรียนกำลังต่อแถวเข้าไปหลบภัยในอาคาร

"เดียวซิเอท! โธเว้ย! ทุกคนตามน้องเล็กไป! "

พี่ใหญ่ [วัน] ไล่ตามเงาสีดำของน้องเล็กไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

กระต่ายทั้งเจ็ดกระโดดม้วนตัวจนเห็นเป็นเงารางสีรุ้ง โดยทิ้งระเบิดควันเป็นของฝากให้กับภูติหัวโล้น

"อย่ายิง เดียวโดนพวกนักเรียน! โจ๊ว! "

เขากรีดเสียงดังอย่างหัวเสียมากทีเดียว

ปืนรังสีในมือของทหารภูติไม่อาจยิงโจมตีได้ เพราะวิสัยทัศน์ที่พร่ามัวกับตำแหน่งที่ไม่เอื้ออำนวย

ถ้ายิงไปในตำแหน่งนี้ คงอาจถูกพวกนักเรียนที่พวกเขาต้องให้การปกป้องเป็นแน่แท้

" (ดีละ พวกมันไม่กล้าโจมตีจริง ๆ ด้วย) "

ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นไปตามการคำนวณของเอท

ร่างของกระต่ายทั้งแปดได้กลายเป็นสายลมที่พัดผ่านสนาม และมุ่งสู่กลุ่มของนักเรียนรุ่นที่สิบทั้งสามร้อยชีวิตในอีกสามสิบวินาทีต่อมา

"พี่ใหญ่ค่ะ! "

"เข้าใจแล้วน้องเล็ก! "

ต่างฝ่ายต่างทราบถึงความต้องการของอีกฝ่ายในทันทีที่ปรายตามองประสานกัน

วิธีเดียวที่จะหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย คือการจับตัวประกันพ่วงติดไปเป็นหลักประกันความปลอดภัย

ดังนั้นกระต่ายสาวทั้งแปดคนจึงวิ่งแทรกเข้าไปในแถวของนักเรียนอย่างไม่ลังเล

"เห้ย! "

"ใครวิ่งแทรกเข้ามาวะ!? "

เกิดเสียงโวยวายที่ไม่พอใจของเหล่านักเรียนดังขึ้นไปทั่ว

ร่างของกระต่ายสาวได้กลายเป็นน้ำผึ้งหยอดเดียวที่ทำให้พวกนักเรียนเกิดความแตกตื่น

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เผยให้พวกเธอพบกับแสงสว่างที่เป็นหนทางรอด

คนที่เอาแต่เหมอลอยนั่งคิดเรื่อยเปื่อย

คนที่ตัวเล็กดูเฉื่อยชา

คนที่ดูอ่อนแอไร้พลัง

เผ่าภูติตัวเล็กสูงหนึ่งเมตรครึ่ง ผมสีเขียว สวมแว่น คนลักษณะที่ว่าซึ่งกำลังยืนอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตรจากพวกเธอ คือเป้าหมายอันเหมาะสมที่จะนำมาใช้เป็นตัวประกันที่สุด

กระต่ายสาวทั้งแปดคนวิ่งเข้าหาเป้าหมายพร้อมกันโดยไม่จำเป็นต้องให้สัญญาณ

สามคนวิ่งกระแทกให้คนรอบข้างกระจายออก อีกสามคนปาระเบิดควันสร้างความสับสน และให้อีกสองคนคว้าร่างของเหยื่อเข้าสู่อ้อมกอด

พวกเธอประสานงานกันได้ยอดเยี่ยมโดยที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเทคโนโลยี่สื่อสารใด ๆ เลย

"ดอง!? "

ร่างของเหยื่อถูกชกเข้าที่ท้องน้อยเต็มแรง ก่อนจะถูกอีกคนคว้ากดจุดบนร่างจนไร้ซึ่งแรงต่อต้าน

และเมื่อรู้ตัวอีกที พวกกระต่ายสาวทั้งแปดก็วิ่งผ่านแถวของนักเรียนไปสู่อีกฟาก พร้อมกับร่างของตัวประกันไปแล้ว

ซึ่งพวกเธอไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวประกันที่ลักพาตัวมานี้ จะทำให้พวกเธอปวดหัวในภายหลังเป็นอย่างมาก

กับตัวประกันเผ่าภูติที่ชื่อว่า

[ลิลลี่ออฟซิเดียน]