ตู๊มมม!! ปึ๊มม!! เสียงะเิดังกึกก้องไปทั่วอาณาจักร ทำให้เกือบลืมไปเลยว่าอาณาจักรนี้เคยเป็อาณาจักรที่สงบสุขที่สุด สวยงามที่สุด แต่ตอนนี้กลับนองไปด้วยเื บ้านเมืองถูกเผาทำลายจนไม่เหลือเค้าเดิม กลิ่นคาวเืผสมกับไฟนั้นชั่งน่าสะอิดสะเอียดเป็ที่สุด แค่ได้กลิ่นเพียงนิดเดียวก็ทำให้อ้วกได้แล้ว าระหว่างมนุษย์กับเซนทอร์ลุกลามจนเกินจะเยียวยาได้แล้ว พืชผลต่างๆที่เคยใช้สอยร่วมกันกลับต้องมาแย่งชิงกัน การเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นเกือบทุกวัน ทหารฝ่ายมนุษย์ล้มตายเสียมากกว่าเพราะไม่สามารถต่อสู้กันุ์ที่มีพลังของม้าได้ ทำให้ทหารฝ่ายมนุษย์ลดลงๆทุกวัน
จนเวลาล่วงเลยมาจนถึง5 เดือนแล้วนับั้แ่ประกาศากับเซนทอร์ ตอนนี้พระโอรสมีอายุ5 เดือนแล้ว วันนั้นเป็คืนเดือนดับจอร์นคิดแผนชั่วกว่าครั้งไหนๆ ใช่แล้ว เขาคิดจะลักพาตัวของโอรส แล้วคืนนั้นเขาก็ทำมันจริงๆ เขาได้วางยานอนหลับคนทั้งปราสาท ไม่มีใครมีสติเลยสักคนเดียว
เขาแอบเข้าไปในห้องของราชินีแล้วนำตัวของโอรสออกมาโดยเร็ว ไม่เพียงแค่นั้นเขายังนำขนของเซนทอร์วางไว้เพื่อป้ายความผิดให้กับเหล่าเซนทอร์อีกด้วย พอออกมาจากปราสาทได้เขาก็รีบควบม้าดิ่งไปที่ชายป่า เพื่อเอาโอรสไปต่อรองกับเหล่าเซนทอร์หัวรุนแรงที่ไม่ยอมรับาา โดยจอร์นให้ข้อเสนอกับเซนทอร์ไว้ว่า "ฟังข้าเหล่าเซนทอร์ผู้ทรงพลังและยิ่งใหญ่ ข้าเสียใจกับาที่เกิดขึ้น ช้าพยายามห้ามาาแอนโตนิโอแล้วแต่เขาไม่ฟังข้าเลยสักคำแถมด่าข้าเสียอีก แต่ข้ามีข้อเสนอเพื่อยุติานี้มาให้ท่าน" เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่าเซนทอร์ก็หูผึ่ง เพราะไม่อยากให้มีาอีกต่อไป แต่ไม่รู้เลยสักนิดว่าจอร์นนั้นคิดอะไรอยู่ แม้นเซนทอร์จะมีร่างกายที่แข็งแรงแต่สมองของเขากลับด้อยกว่ามนุษย์จึงทำให้หลงเชื่อคนเ้าเล่ห์อย่างจอร์นเข้าเต็มเปา "ข้อเสนออะไรก็ว่ามาสิเ้ามนุษย์" หัวหน้ากลุ่มเซนทอร์หัวรุ่นแรงกล่าว จอร์นก็รีบตอบกลับไปทันควัน "นี้คือพระโอรสของาาและราชินี ข้านำเข้ามาเพื่อให้ทันได้มีอะไรต่อรองกับาาแอนโตนิโอ ถ้าท่านใช้พระโอรสนี้ในการเป็ตัวประกันแล้วขับไล่าาออกไปจากอาณาจักร จากนั้นให้ข้าขึ้นเป็าา ข้ายินดีที่จะทำตามที่เซนทอร์้า เซนทอร์ทั้งหลายจะไม่ถูกกดขี่หรือใช้งานอย่างหนัก พวกเ้าจะมีแต่ความสุขสบาย กลับกันพวกมนุษย์ตั้งหากล่ะที่ต้องทำงานหนัก เพราะข้าเข้าใจพวกท่านน่ะ ข้าถึงทำแบบนี้ ข้าสัญญาจะนำความสุขสงบกลับมาสู่อาณาจักรนี้ให้จงได้" เซนทอร์ก็หลงเชื่อคำของจอร์นจนหมดใจ
รุ่งเช้ามาเยือน ณ ปราสาทที่ไร้สติ ทุกคนตื่นจากการหลับไหล กลับพบว่าพระโอรสไม่อยู่แล้ว พบเพียงแต่ขนของเซนทอร์ที่ตกอยู่ พระาาแอนโตนิโอโกรธเป็ฟืนเป็ไฟพร้อมจะทำทุกทางเพื่อนำโอรสกลับคืนมา แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม "ไอ้พวกตัวประหลาด กล้ามากน่ะที่ขโมยดาวแล้วแถมยังมาขโมยลูกของข้าอีก ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว!!"
เสียงกลองรบดังสนั่นไปทั่วอาณาจักรเพื่อเรียกทหารรวมพล าาแอนโตนิโอกับชุดเกราะสีทองเต็มยศที่กำลังกอดเมียผู้เป็ที่รักที่กำลังเศร้า น้ำตาจะเป็สายเืเสียให้ได้ "ไม่ต้องห่วงน่ะ ข้าจะนำลูกของเรากลับมาให้ได้"
เหล่าทหารม้าและทหารราบจำนวนมหาศาลเกินจะนับไหว เคลื่อนพลจากตัวเมืองออกไปจากยังชายป้า ถึงอย่างนั้นฝูงเซนทอร์ที่ออกมาจากป่าก็มีจำนวนมหาศาลเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายยืนประจันทร์หน้ากันยาวสุดลูกหูลูกตาโดยมีาาอยู่แถวหน้าสุด "ส่งลูกของข้ามา แล้วจะไม่มีการนองเืเกิดขึ้น"
"ลูกของเ้าอยู่นี้แล้วาาเอ่ย!!" หัวหน้าเซนทอร์ถือพระโอรสกำลังเดินออกมาจากข้างในมายืนอยู่หน้าสุดประจันต์หน้ากับาา พร้อมยิ้มอย่างสะใจ
"เ้าอยากได้ลูกคืนรึเปล่าาา..."
"ขอลูกข้าคืนเถอะ ไม่ว่าจะแลกกับอะไรก็ยอม" าาตอบ
"ไม่ว่าอะไรก็ยอมงั้นหรอ? พูดจริงรึเปล่า?"
"จริง บอกข้ามาได้เลย!!.."
"ออกไปจากอาณาจักรนี้ส่ะ!!!" เมื่อได้ยินแบบนั้นาาก็สตั้นท์ไปชั่วขณะ พร้อมกับตอบว่า
"ได้!!" าาตอบกลับอย่างไม่ลังเล ทำเอาทหารถึงกลับหมดศรัทธาในตัวาา พร้อมกับวางดาบวางอาวุธแล้วเดินกลับเข้าเมืองไปโดยไม่สนใจาาอีกต่อไป เหลือเพียงแค่ทหารคู่ใจของาาเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังอยู่ คือ ฟรามาร์ และ ฟรารุ สองพี่น้อง
"กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ เ้าคงเคยได้ยินใช่ไหม าา!! ไม่ใช่สิ! ต้องเป็คนธรรมดาสิน่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!" เหล่าเซนทอร์พากับหัวเราะเยาะกับความน่าอับอายของาาแอนโตนิโอ น้ำตาที่ไหนอาบแก้มของาาเป็เครื่องยืนยันว่าเขารักอาณาจักรและลูกของเขาเพียงใด
"น่าสมเพชที่สุด นี้หรอาา มารับลูกของเ้าคืน แล้วไปซะ!! าาค่อยๆขยับมาเข้าไปรับตัวลูกอย่างช้าๆ ฟรามาร์เห็นแบบนั้นก็กลับหลังแล้วควบม้ากลับเข้าเมืองทันที
"อ้าวๆๆ...ไปอีกคนสะแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เซนทอร์พากันหัวเราะเยาะ
แต่ฟรามาร์ได้หาได้หมดศรัทธาในตัวาาไม่ "รอก่อนนะราชินี กำลังจะไปรับเดียวนี้แหละ!!" ว่าแล้วก็รีบควบม้าเร็วขึ้นไปอีก
"ได้ลูกคืนแล้วก็รีบไปสะ ไปให้ไกลอย่ากลับมาที่นี่อีก!!"
าายิ้มและควบม้าไปทางตะวันตก พร้อมกับอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน ฟรารุก็ควบตามมาติดๆ เห็นแบบนั้นเซนทอร์ก็ยิ่งหัวเราะเยสะเข้าไปอีก เสียงกับเราะดังไปทั่วทั้งบริเวณ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
116
