ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าตัวเองเป็เหยื่อ เธอเลือกครอบครัวที่จะเกิดไม่ได้แต่นี่มันเกินไปแล้ว เธอทั้งโดนโจรชั่วในคราบของย่ากับพ่อมาขโมยเอาของที่คุณลุงซื้อให้ทั้งโดนคนทั้งหมู่บ้านมามุงดูคิดว่าเป็เื่สนุกสนาน ส่วนหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนั้นรับปากคุณลุงเสียดิบดีว่าจะดูแลเธอแต่พอถึงเวลาสำคัญจริงๆ กลับพูดแฝงความนัยว่าให้เธอตามกลับไปอยู่กับสองคนนั้น
เมื่อท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง หมู่บ้านก็เงียบสงัดลงอย่างฉับพลันมีแค่ไม่กี่บ้านที่ยังมีไฟส่องสว่างอยู่ ความรู้สึกเงียบเชียบที่เกิดขึ้นในบรรยากาศนั้นอึดอัดจนหายใจไม่ออก
บ้านของจางเจียิเองก็ไม่มีแสงสว่างในเวลากลางคืน เด็กทั้งสองกำลังนั่งพิงกันอยู่บนเตียงอิฐท่ามกลางความเงียบ ในที่สุดจางเจียิก็พูดออกมาว่า “ฮั่วเสี่ยวเหวิน พรุ่งนี้เธอไปอยู่บ้านคุณลุงของเธอเถอะ”
เขาอวดเก่งเอง คิดว่าตัวเองสามารถดูแลฮั่วเสี่ยวเหวินได้ทว่าตอนนี้… หากไม่มีเงินยังพอไปทำงานแลกอาหารให้เธอได้อยู่แต่นี่แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านยังอยากให้เธอกลับไปอยู่บ้านฮั่ว
“ไม่ พี่เจียิ ฉันจะอยู่กับพี่ จะอยู่กับพี่ตลอดไป”ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปกอดเด็กชายแน่น เด็กหญิงอายุเพียงแค่นี้กลับเริ่มมีความรักของสาวน้อยแล้ว
“แต่ว่าแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านยังบอกให้เธอกลับบ้านไป ถึงแม้ว่ากลับไปแล้วจะโดนรังแกอยู่ดีเธอก็ต้องกลับไป”
“ฉันไม่กลับ ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรก็ไม่กลับหากพวกเขาบังคับ ฉันก็จะหนีออกจากบ้านทันทีที่ฟ้ามืด” ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดอย่างดื้อรั้นราวกับว่าตราบใดที่เธอไม่เห็นด้วย ก็ไม่มีผู้ใดสามารถทำอะไรได้ทั้งนั้น
“ไม่ได้ ขืนเป็แบบนี้ต่อไปเธออาจจะถูกพ่อของเธอตีตายเอาได้นะ”ชีวิตอันโหดร้ายทำให้จิตใจของเด็กหนุ่มโตเร็วกว่าเด็กทั่วไป เขารู้ว่าหากปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่หนทางที่ถูกต้องแน่ในตอนนี้มีแค่คุณลุงของเธอเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้
เขาตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องส่งเธอไปให้คุณลุงภายในวันพรุ่งนี้
“ฮั่วเสี่ยวเหวิน” จางเจียิไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไร เขาอดนึกถึงครั้งแรกที่เจอเธอไม่ได้ตอนนั้นหลังจากที่เธอเห็นแผลเป็บนหน้าเขา เธอดูหวาดกลัวเล็กน้อย มือน้อยๆ ของเธอกำชายเสื้อแน่นแล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “ยังเจ็บแผลอยู่ไหมจ๊ะ?”
ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังจากนั้นจางเจียิก็อยากไปหาเธอทุกครั้งที่มีเวลาว่างคำพูดของคนในหมู่บ้านต่างบอกว่าเขาเป็ตัวซวย เด็กๆ ล้วนไม่กล้าเล่นกับเขา มีแค่เพียงฮั่วเสี่ยวเหวินผู้ผอมบางคนเดียวเท่านั้นที่ยอมคุยด้วยทั้งยังคอยเรียกเขาว่าพี่เจียิด้วยเสียงหวานๆ
หนุ่มสาวในหมู่บ้านแต่งงานค่อนข้างเร็ว จางเจียิในวัยสิบหกปีรู้ดีว่าเธอจะอยู่กับตัวเองตลอดไปได้ก็ต่อเมื่อได้กลายเป็ภรรยาของเขาเท่านั้นวันนั้นเขาถึงได้ถามว่า “เธอยินดีเป็ภรรยาพี่หรือไม่?”
แต่พรุ่งนี้เธอต้องไปแล้ว จางเจียิย่อมรู้สึกอาลัยอาวรณ์หยดน้ำตารินไหลโดยที่ไม่รู้ตัว
ฮั่วเสี่ยวเหวินซึ่งถูกกอดแน่นสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วเธอเอื้อมมือน้อยๆ ไปเช็ดน้ำตาให้เขาเหมือนตัวเองเป็ผู้ใหญ่
ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไรก็สุดรู้ ทั้งสองค่อยๆ อ่อนเพลียลงจังหวะที่จางเจียิกำลังจะบอกให้รีบนอน ฮั่วเสี่ยวเหวินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “พี่เจียิ พวกเราขึ้นเขากันเถอะ ไปใช้ชีวิตบนูเากันไม่ต้องลงมาที่หมู่บ้านอีกตลอดชีวิต”
“ขึ้นเขาหรือ?” จางเจียิใกับความคิดอันเด็ดเดี่ยวของฮั่วเสี่ยวเหวินแต่เมื่อลองตรองดูก็คิดว่าสามารถทำได้อยู่ ถึงเวลานั้นเขาจะปลูกพืชทำไร่บนูเา น่าจะสามารถอยู่รอดได้
เมื่อคิดเช่นนี้ จางเจียิพลันรู้สึกดีขึ้น จึงตอบตกลงไป
“อื้ม พรุ่งนี้ฟ้าสางแล้วพวกเราขึ้นเขากันเถอะ”ฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจมาก เธอไม่ได้นึกถึงความลำบากในวันข้างหน้าเลยสักนิดหรือจะบอกว่าเธอไม่สนใจก็ได้ ขอแค่ได้อยู่กับคนที่ชอบ ไม่ว่าอะไรก็คุ้มค่าทั้งนั้น
ท้องฟ้าเริ่มสว่าง แต่ภายในบ้านยังคงมืดสลัว ทั้งสองคนช่วยกันเก็บผ้าห่มขาดๆผืนนั้นกับเสื้อผ้าสองสามชุดลงในกระสอบแล้วเดินทางขึ้นเขา
ทว่าเมื่อมาถึงบนเขา ทั้งสองกลับต้องลนลาน มีแค่ผ้าห่มผืนเดียวจะไปอยู่ที่ไหนได้? แต่ก็ช่วยไม่ได้ในเมื่อออกมาแล้ว จะให้ถอยกลับไปคงไม่ใช่เื่ อย่างมากก็เก็บกวาดถ้ำสักแห่งไว้เป็ที่พักพิงชั่วคราวก่อน
เส้นทางบนูเาไม่ได้มีหญ้าที่สูงท่วมหัวหรือมีหนามปกคลุมแต่อย่างใดฮั่วเสี่ยวเหวินเพิ่งรู้จากในความทรงจำของร่างเดิมว่า ที่แท้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็ทำอาหารด้วยฟืนต้นไม้ และวัชพืช สองข้างทางจึงถูกถางออกไปเสียเรียบเตียน
์ย่อมมีทางออกให้คนเราเสมอ ไม่ไกลออกไปพวกเขาพบบ้านถ้ำแห่งหนึ่งแต่มีสภาพเก่าผุพังเหมือนไม่มีคนอยู่มานานหลายร้อยปีแล้ว
ทว่าฮั่วเสี่ยวเหวินกลับรู้สึกดีใจนัก “ยอดไปเลย ในที่สุดพวกเราก็มีที่อยู่แล้ว”
‘แอ๊ด’ ประตูเปิดออกภายในบ้านมืดสลัว สภาพเก่าเยินยิ่งกว่าบ้านของจางเจียิอีก ทั้งสองเก็บกวาดแค่เพียงเล็กน้อยก็ย้ายเข้าไปอยู่
“พี่เจียิ ยังไม่เจอของกินอีกหรือจ๊ะ?”ผ่านไปสองวัน ผลไม้ป่าที่พอจะหาได้บนูเาถูกเก็บไปหมดแล้ว แต่ผลไม้ป่าที่พวกเขาตามหาก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นักไม่เพียงมีรสชาติเปรี้ยวแต่ยังไม่อร่อยด้วย ที่สำคัญคือไม่อิ่มท้องเลยสักนิด
จางเจียิส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง ทั้งสองหิวจนหมดแรงแล้วร่างกายของฮั่วเสี่ยวเหวินอ่อนแอ ทนหิวไม่ค่อยได้ เธอนอนหมดแรงอยู่บนเตียงอิฐ
“พวกเราจะหิวตายอยู่ที่นี่ไหม?” จางเจียินอนลง เหลือเรี่ยวแรงไม่มากแล้ว ใช่ เขาเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว เขาไม่ควรพาหล่อนขึ้นมาบนเขาเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองเลย
“ขอแค่อยู่กับพี่เจียิ ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”ฮั่วเสี่ยวเหวินยิ้มออกมา หากเธอไปจากพี่เจียิ โลกนี้จะยังมีคนเป็ห่วงเธอจากใจจริงอีกหรือ?หากต้องใช้ชีวิตในโลกอันโหดร้ายแห่งนี้คนเดียว ไม่สู้ตายไปพร้อมกับคนที่ตัวเองชอบเสียยังจะดีกว่า
ผ่านไปสามวัน ทั้งสองไม่มีความหวังใดๆ ต่อให้มีคนในหมู่บ้านผ่านมาก็คงไม่ช่วยพวกเขาแน่แม้จะบอกว่าปฏิรูปเปิดประเทศแล้ว แต่หมู่บ้านยากจนยังคงมีอยู่มาก มีเพียงไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่ได้กินอิ่มนอนหลับหากเป็เช่นนี้ใครจะรับเลี้ยงเด็กสองคนได้อีกกัน?
“มีเด็กสองคนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”ท่ามกลางสติที่เลือนราง จางเจียิได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้น “ขอร้องล่ะ ช่วยฮั่วเสี่ยวเหวินด้วยครับ เธอจะหิวตายอยู่แล้ว” เขาพยายามลุกขึ้นนั่งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อขอร้องผู้ชายตรงหน้า
“มา เด็กน้อย” ชายคนนี้เดินไปปลุกฮั่วเสี่ยวเหวินแล้วหยิบหมั่นโถวสองลูกออกมาจากกระเป๋าให้เธอ
ฮั่วเสี่ยวเหวินเอื้อมมือรับหมั่นโถวมากัดคำโต ขณะเดียวกันก็แบ่งอีกลูกให้จางเจียิแต่จางเจียิกลับไม่ยอมรับหมั่นโถวลูกนั้น เขาขอบคุณชายคนนั้นไม่หยุด
“ไม่ต้องเกรงใจ ฉันยังมีอีก” เขาหยิบหมั่นโถวอีกสามลูกออกมาให้กับจางเจียิ
“พวกเธอเป็ลูกเต้าเหล่าใคร แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?ฉันจะพาพวกเธอกลับบ้าน” ชายคนนี้มีรูปร่างกำยำล่ำสันใบหน้าเป็รูปเหลี่ยม ลักษณะน่าจะเป็หนึ่งในคนมีอันจะกินเพียงไม่กี่ครอบครัวในหมู่บ้าน
ได้ยินเช่นนี้ ฮั่วเสี่ยวเหวินก็น้ำตาร่วงพรู “หนูไม่มีบ้าน หนูมีแค่พี่เจียิ”บ้าน สถานที่เช่นนั้นน่ะหรือ? พ่อไม่รัก ย่ารังเกียจนั่นสามารถเรียกว่าบ้านได้อีกหรือ?
“เธอคือจางเจียิ?” ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เขาล่าสัตว์บนเขามาเป็เวลานาน ย่อมเคยได้ยินเื่ในหมู่บ้านมาบ้างแต่ไม่เคยเจอเด็กคนนี้ที่หลายคนกล่าวถึงก็เท่านั้น
“เช่นนั้นเอาอย่างนี้แล้วกัน เธอตามฉันไปล่าสัตว์หากล่าได้แล้วฉันจะไม่เอาของเธอ และฉันก็จะเอาเสบียงอาหารมาให้น้องสาวของเธอด้วย แบบนี้ดีหรือไม่?”ชายคนนี้เป็คนดี รู้ทั้งรู้ว่าเด็กอายุสิบหกคงล่าสัตว์ไม่ได้แต่กลับพูดเช่นนี้เพื่อช่วยเหลือเด็กทั้งสองคน
170
