ณ สุดขอบโลกมีทวีปเล็กๆอยู่แห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีแต่ผืนป่าและธรรมชาติ แต่ก็ยังมีเมืองๆนึงอยู่ในทวีปที่ดูรกร้างแห่งนี้ เมืองใด้ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของทวีป
เมืองหยกดำเป็เมืองขนาดใหญ่ มีกำแพงเมืองสร้างจากอิฐสูงสิบเมตรล้อมรอบเมือง ประตูหลักเมืองอยู่ทางทิศเหนือของเมือง ภายในเมืองมีพื้นที่ 1,168 ตารางกิโลเมตร ประชากรมากกว่าสี่แสนคนอาศัยอยู่ มีพื้นที่การเกษตร ฟาร์ม อย่างอุดมสมบูร
กลางดึกท้องฟ้าอันมืดมิด มีเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหว เมฆหมอกปกคลุมไปทั่วฟากฟ้าฝนตกสาดกระเซ็นไปทุกที่ มีคลื่นพลังที่แข็งแกร่งอย่างมาก แผ่กระจายไปไกลหายร้อยกิโลเมตร
เมืองหยกดำภายในเมืองผู้คนมากมายไม่ได้รับรู้ถึงแรงกดดันพวกนี้แม้แต่น้อย มีเพียงผู้ฝึกตนระดับสูงที่ได้รับรู้ว่าเสียงนี้ไม่ใช่เสียงฟ้าร้องทั่วไปแน่นอน พวกเขาทั้งหมดหน้าซีดและขนลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องดังยามค่ำคืนนี้มันเป็เสียงคำรามของปีศาจจากฟากฟ้า
ภายในตำหนักเ้าเมือง เ้าเมืองได้รีบสั่งให้ผู้เชี่ยวชาญระดับสูง เหล่าทหาร คอยเฝ้าสังเกตุการณ์ระวังภัยสัตว์อสูรโดยรอบเมืองอย่างเข้มงวด ภายในกลุ่มเมฆได้มีร่างๆนึงขนาดใหญ่เคลื่อนตัวลงมาจากท้องฟ้าอย่างทุลักทุเล
เงาร่างนั้นเซไปเซมา ตกลงไปในทะเลจนเกิดคลื่นซัดสาดกระจายโหมกลายเป็คลื่นั์กระทบเข้าฝั่ง จากนั้นมันกระโจนขึ้นมาจากผืนน้ำและยังพยายามบินอย่างทุลักทุเลขึ้นมา บินไปได้สักพักก็ร่วงลงไปในป่าและไถลไปไกลเป็ทางยาวจนหยุดลง
ทั่วทั้งตัวมันมีเกล็ดสีดำขลับมันวาว ลำตัวใหญ่ยาวเกือบพันเมตร มีเขี้ยวเล็บอันแหลมคม ดวงตาสีอำพัน มีาแฟันแทงและรอยไหม้เต็มลำตัวไปจนถึงหน้า ปีกขวาดแหว่งไปมากมาย มันนอนหอบหายใจรวยรินไร้เรี่ยวแรงสัญญาณพลังชีวิตอ่อนแอจนถึงขีดสุด แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังทำให้สัตว์ป่าสัตว์อสูรน้อยใหญ่ทั้งหลายต่างตื่นกลัวใหนีกระจัดกระจายกันไป
ก่อนหน้านั้น หลิวซิง ที่นอนอยู่ในกองซากกิ่งไม้ใบไม้ที่หมีได้กลบไว้ ตอนนี้เศษใบไม้ได้ถูกพัดปลิวออกไปจากแรงลมและแรงสั่นะเืที่พัดผ่านมาออกไปหมดแล้ว หลิวซิงที่หลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาเขารู้สึกเจ็บไปทั้งตัวโดยเฉพาะแขนซ้ายกับซี่โครงที่หัก
เขารู้สึกถึงกระแสลมอุ่น มากระทบด้านหลังของเขา ลมอุ่นๆพัดมาเป็่ๆมีกลิ่นเืติดมาด้วย ตอนนี้ชายหนุ่มนอนคว่ำอยู่และพยายามพลิกตัวกลับไปด้านหน้า
แต่แล้วใบหน้าที่ขาวซีดด้วยความเ็ปก็ยิ่งซีดไปอีกทวีคูณ ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง จากนั้น ปากก็ขยับออกเสียงแ่เบาออกมา
“ั”
ในตอนนี้ความคิดของเขาเตลิดไปหมด “ซวย ซวย ซวย” “ทำไมเป็แบบนี้จากหมีเป็ัขนาดเกม rpg ก็ยังค่อยไต่ระดับเป็ไปตามเลเวล นี่มันข้ามขั้นเกินไปแล้ว ไม่รอดแน่ จะหนีก็ไม่ได้เหลืองเพียง หนึ่งขา หนึ่งแขน แรงก็แทบจะไม่มีขยับอีกแล้ว” ทันไดนั้นความคิดเอาตัวรอดจากก้นบึ้งในจิตใจก็ผุดขึ้นมา
ชายหนุ่มผู้รอดชีวิตนอนเอนหลังลงไปตามสบาย หลับตาลงอย่างธรรมชาติ ปรับระดับลมหายใจให้เบาลง แกล้งตายอีกรอบเป็ไงเป็กันขนาดหมีเขายังรอดมาได้เลย เื่ดวงนี่ไม่มีใครเทียบเขาได้แน่นอนเื่ความซวย
เอาล่ะทีนี้เขาจะนอนให้นิ่งที่สุดรอเวลาให้ัจากไป..
เมฆฝนครึ้มเลือนหายไปแสงจันทร์โผล่สาดส่องลงมา มองเห็นหมู่ดาวบนฟ้าสายลมหนาวหลังจากฝนตกได้พัดผ่านไปทั่วดินแดน ทางด้านทิศไต้ของเมืองหยกดำ ห่างไกลออกไปหลายร้อยกิโล ในป่าทึบแห่งหนึ่งซึ่งเงียบสงัดมีแต่เพียงเสียงหายใจของสองสิ่งมีชีวิตเท่านั้น
ัมันลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนล้า ก่อนหน้านั้นมันรู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างหน้ามันอยู่ก่อนแล้ว มันปล่อยจิตออกไปสำรวจรอบตัวมันอยู่ตลอดเวลา มันพูดขึ้นว่า
“เฮอะ อย่ามาแกล้งตายต่อหน้าข้าหน่อยเลยเ้ามนุษผู้โง่เขลา”ักล่าวด้วยเสียงที่อ่อนล่าแต่ก็สามารถรับรู้ถึงความเย่อหยิ่งของมันได้จากน้ำเสียง
หลิวซิงสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย เสียงัถึงจะแหบพร่าแต่ก็เป็เสียงที่ทรงพลังเป็อย่างมาก ถ้าใครได้ยินก็ต้องรู้สึกถึงแรงกดดันอันมากมายมหาศาลของเสียงนี้ ชายหนุ่มนั่นไม่คิดเลยว่าัตัวั์ตัวนี้จะสามารถพูดได้ด้วย
ต้องจำยอมโดยไม่มีทางเลือกอีกแล้วหลิวซิง ตัดสินใจลืมตาขึ้นมาและพยายามลุกมานั่งเลิกแกล้งตายโดยทันที ด้วยใบหน้าอันขาวซีดของเขาทันไดก็มีรอยฝืนยิ้มที่มุมปาก มองไปเบื้องหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทาว่า “นี่ท่าน คงไม่คิดจะกินข้าหรอกนะใช่มั้ย”
“ข้าเป็ถึงเทพัเมฆาอัสนีย์ ปรกติข้าก็จะไม่กินคนแบบเ้าอยู่แล้ว เ้าเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาเป็หนอนแมลงที่ไร้ค่าเกินไปกินเ้าก็ไม่ได้ช่วยให้ข้าอิ่มท้องสักนิด อ่าจริงสิตอนนี้ด้วยสภาพของข้าการกินเ้าอาจจะช่วยข้าได้บ้างแม้เพียงเล็กน้อย หากเ้าทำตามเงื่อนไขของข้าซักสองสามข้อ ข้าอาจจะไม่กินเ้าก็ได้” เทพัเริ่มที่จะข่มขู่ชายหนุ่มและเรียกร้องเงื่อนไขบางอย่าง ถึงจะอยู่ในสภาพเช่นนี้การที่จะกำจัดชายหนุ่มนั่นงายยิ่งกว่าหายใจเสียอีก
หลิวซิงกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากและตอบกลับไปอย่างตื่นกลัว “ตอนนี้ข้าาเ็หนักไม่อาจมีเรี่ยวแรงพอทำอะไรได้หรอก ท่านเทพัได้โปรดอย่ากินข้าเลยข้าไม่อร่อยนักหรอกท่านอาจท้องเสียและตายได้ไวขึ้นอีกด้วย”
“เด็กอย่างเ้าช่างอ่อนแอเปราะบางจริงๆ เอาเถอะเงื่อนไขของข้าไม่ได้ยากเย็นอะไรนักหากเพียงเ้ายอมให้ข้าสิงร่างกายเ้าอยู่ในร่างกายเ้าชั่วคราวเพื่อฟื้นฟูพลังข้องข้า ข้าจะใช้พลังของข้ารักษาอาการาเ็ของร่างกายเ้าเช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวซิ่ง รู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก เขานึกไปถึงสมัยก่อนที่เคยอ่านหนังสือการ์ตูน เื่ตัวเอกชื่อเหมือน ลูกชิ้นสีขาวลวดลายสีชมพูขดวนบนราเมน ที่ได้มีพลังของตัวอะไรสักอย่างที่มี 9 หางอยู่ในร่าง สามารถใช้พลังนั้นต่อสู้เพื่อความสงบสุขของโลก เมื่อเข้ามายังโลกแห่งนี้ตอนแรกเขารู้สึกสิ้นหวังเป็อย่างมากที่ได้เจอกับหมีดำและได้รับาเ็สาหัสแต่ ตอนนี้เขารู้สักยินดีเป็อย่างมากจนลืมความเ็ปของตัวเองไปจนหมด
“ถ้าอย่างนั้นข้าต้องทำอย่างไรบ้าง ข้าหลิวซิง ยินดีทำตามข้อตกลงของท่าน” หลิวซิ่งพูดด้วยแววตาที่เป็ประกาย
เทพัเมฆาอัสนีย์ใช้เล็บกรีดมือตัวเองและยื่นมือไปหาหลิวซิ่ง
“เพียงเ้าจิบโลหิตของข้าเพียงเล็กน้อย ข้าก็สามารถเข้าไปสิงอยู่ในร่างกายของเ้าได้” เมื่อได้ยินเทพักล่าวเช่นนั้น หลิวซิงไม่ชักช้าเอื้อมมือไปรองเืที่ไหลลงมาของัโดยทันที
เทพัเมฆาอัสนีย์เป็สิ่งมีชีวิตในตำนานที่มีอายุมามากกว่าหมื่นปี ด้วยประสบการณ์ความเ้าเลห์ของมันมีมากมายกว่าหลิวซิงไม่อาจตามทันได้ เืัเป็เืที่มีความเข้มข้นของพลังเป็อย่างมาก
เพียงแค่เื หนึ่งหยด คนธรรมดาหรือผู้ฝึกยุทธทุกคนที่ดื่มเืก็จะต้องทุกทรมานอย่างแสนสาหัสตายในทันที หากแต่นำมาสกัดผสมกับสมุนไพรและปรุงเป็โอสถก็จะได้โอสถเม็ดยาล้ำค่าที่มีประสิทธิภาพเป็อย่างมาก
ัมีระดับสูงมากเท่าไรเืก็จะมีคุณภาพสูงขึ้น ในอดีตเืเพียงแค่หนึ่งถึงสองหยด หรือยาที่สกัดจากเืัเพียงแค่เม็ดเดียวก็มีผู้คน้าต่อสู้แย่งชิงจนเมืองแคว้นล้มสลายมานักต่อนักแล้ว
เทพัเมฆาอัสนีย์ มีสีหน้าเบิกบานและแววตาอันชั่วร้ายที่ได้เห็น ชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังจะดื่มเืของตนไป เพราะตัวของมันตอนนี้าเ็สาหัสอาจจะตายก่อนรุ่งสางก็เป็ได้ แต่ก่อนที่จะเป็เช่นนั้นมัน้าให้ หลิวซิงตายและจะใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายิญญา เข้าไปในร่างของหลิวซิงได้เพราะวิชานี้ของเทพัสามารถใช้กับสิ่งที่ไม่มีชีวิตได้เท่านั้น
ใน่ที่เทพักำลังเคลิ้มกับความคิดและแผนการของมันนั้นก็ได้ลืมและไม่ได้สังเกตุการกระทำที่ผิดปรกติบางอย่าง หลิวซิงก็ได้กระทำการบางอย่างที่ขัดต่อกฏเกณฑ์ทั่วไปของคนในโลกใบนี้
อึ่ก อึก ซวบบบ ซรึบบ อึ้กกก ๆ....................หลิวซิงใช้ปากต่อกับมือที่กำลังรองรับเืและซดด้วยความหิวกระหาย เมื่อเขาได้สลบไปตื่นมาก็หิวอยู่พอดี ก่อนหน้านี้ตลอดวันและการเดินทางลากจูงรถผ่านป่า ก็คิดว่าจะกินอาหารของลูกค้าที่อยู่ในกล่องอาหารท้ายรถเวสป้า
แต่ก็เห็นผลไม้ตามทางก็เลยจะเก็บอาหารไว้กินในมื้อถัดไป แต่ดันถูกหมีตัวใหญ่เข้ามาโจมตีและกลบฝังเสียก่อนจนสลบไปจากความทรมารของอาการาเ็
ตอนนี้หลิวซิงรู้สึกว่ายิ่งดื่มก็ยิ่งรู้สึกสดชื่นนัก เืั มันดียิ่งกว่าโสมหรือยาชูกำลังที่เขาเคยรู้จักมาหลายเท่าเลย ยิ่งดื่มยิ่งหยุดไม่ได้
การที่เทพัจะสามารถใช้ร่างกายของ หลิวซิง ได้ต้องใช้เืัเป็ตัวเร่งปฏิกิริยาในร่างกายของเป้าหมาย และตอนที่เป้าหมายได้ตายไปแล้วเืที่อยู่ในร่างกายผสมเข้าด้วยกันก็จะสามารถสั่งบังคับร่างกายได้ตามที่้าอย่างดียิ่งขึ้น และใช้วิชาเคลื่อนย้ายวิญาณเข้าไปอยู่ในร่างได้ แต่หากเป็สิ่งของก็จะสามารถเข้าไปอยู่ได้โดยไม่ต้องใช้เืัแต่อย่างใด
อึก ๆๆซรวบๆ เสียงดื่มซดดังมาอย่างต่อเนื่อง
สีหน้าของเทพัเปลี่ยนไปด้วยวามตกตะลึงมึนงงที่ได้มองจากการที่ หลิวซิง ดื่มเืไปตั้งมากมาย แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาสะทกสะท้านอะไรเลย
เทพัแค่นเสียงในใจ “มันเป็ไปได้อย่างไร มันต้องตายั้แ่หยดแรกแล้ว นี่มันซดเืข้าไปเป็ชามแล้วไม่สิอ่างมากกว่าเป็ไปได้อย่างไร ข้าใช้จิตสำรวจมันดูแล้ว มันไม่ได้มีทักษะบ่มเพาะหรือพลังยุทธธอะไรเลยสักนิด มันเป็คนธรรมดาอย่างเห็นได้ชัดถึงจะเป็ผู้ฝึกยุทรธระดับ กษัตริย์ ก็ต้องตายไปตั้งนานแล้ว ข้ามีอายุมาตั้งหมื่นกว่าปี ไม่เคยประสบพบเจออะไรแบบนี้มาก่อน” เทพันั้นกำลังตกตะลึงอย่างแท้จริง
“ถ้ามันไม่ตายข้าก็ต้องตายหรือจะฆ่ามันเองดี? ไม่ได้ๆ ร่างกายมันจะเสียหายหนักกว่านี้ไม่ได้ ไม่ยังไงก็เป็ไปไม่ได้ รออีกสักหน่อยเดี๋ยวมันก็ต้องตายอย่างแน่นอนคนธรรมดาจะไปรองรับพลังจากสายเืของข้าขนาดนี้ได้อย่างไรกัน”
........... 5 นาที ผ่านไป
หลิวซิง โพร่งออกมาอย่างสบายใจ “แอร๊ยย อิ่มเลยข้าดื่มเืของท่านแค่นี้พอใช่มั้ย หรือต้องมากกว่านี้อีกท้องข้าอิ่มแล้วหากยังไม่พอต้องรอสักพักก่อนถึงจะดื่มได้อีก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเทพัหน้ามุ่ยอย่างหนัก “โอ้บัดซบบมาก ยังจะขอเพิ่มอีก! นี่เืันะข้าก็เป็เทพัมันเห็นเืของข้าเป็อะไร? นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ยเด็กคนนี้มันมาจากไหนกัน ดื่มเืข้าไปมากขนาดนั้นยังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแม้แต่ชาว์ยังทำไม่ได้ นี่มันบ้าไปแล้ว” เทพับ่นในใจ
ฟุ๊บ บ บ หลิวซิง หงายหลังไปในทันที ร่างกายกระตุกชัก เืไหลออกปาก หู จมูก ตา หัวใจหยุดเต้น
“อ่าา ฮ่า ฮ่าาา ฮ่าาาาาาาา” เทพัเมฆาอัสนีย์ หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ให้ข้ารอตั้งนาน เ้าเด็กน้อยข้าจะใช้ร่างกายเ้าอย่างทนุถนอมเป็อย่างดี สบายใจได้ไปสู้สุขติเถอะ”
มือทั้งสองข้างขอเทพัผสานกันและเปล่ยงเสียงพึมพำออกมา “เคล็ดวิชาย้ายิญญา” ลำแสงสีดำลอยขึ้นและพุ่งเขามาในตัวของ หลิวซิง
ปั้งง เสียงดังสนั่นภายในจิตของหลิวซิง แสงสีทองเปล่งออกมาจากภายในจิติญญาหลิวซิง อักขระอักษรรูนสีทองนับไม่ถ้วนลอยออกมาสร้างเป็เกราะป้องกันจากภายในจิติญญาเอาไว้
“อ๊าาากก นี่มันไรก๊านนนนนทำไมข้าเข้าไปไม่ได้ อักขระแปลกๆแสบตาพวกนี้มันมาขวางข้าไว้ทำไมกัน”
ปั้ง ปั้ง ไม่ว่าจะลองอีกกี่ครั้งจิติญญาของเทพัก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปในส่วนลึกที่อยู่ในจิตใจของหลิวซิงได้เลย “บัดซบ บัดซบ เลวเอ้ย ข้าคงสภาพิญญาอยู่ได้อีกไม่กี่อึดใจร่างเดิมก็กลับไม่ได้แล้ว” ิญญาัสบถออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด
แสงสีดำลอยออกมาจากร่างหลิวซิง วนไปรอบตัว “ ข้าต้องหาสิ่งของอะไรสักอย่างเข้าไปสิงอยู่แทนแล้ว นั่น มีดสั้น? สองอัน อันไหนดี” ิญญาเทพัลังเลอยู่ชั่วครู่ “นั่นอะไร ข้ามองไม่เห็น รู้สึกว่าจะมีกลิ่นอายของพลังสายฟ้าอยู่เล็กน้อย หรือมันจะเป็วัตถุศักดิ์สิทธิ์บางอย่างดียิ่งพลังงานสายฟ้าจึงเหมาะกับดวงจิติญญาข้าเยี่ยม อืม..ต้องรีบแล้ว เอาอันนั้นละกัน” ฟิ้วว แสงสีดำพุ่งเข้าไปในกระเป๋าคาดเอว
ในตอนนั้นหัวใจของ หลิวซิง ก็กลับมาเต้นอีกครั้งอย่างแ่เบาและค่อยๆเป็จังหวะขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหัวใจมีอัตตราการเต้นที่ปรกติดีแล้ว ออร่าสีดำและประกายสายฟ้าสีดำแผ่ขยายออกรอบตัวของหลิวซิง ยางที่ใช้รัดผมหางม้าที่ยาวถึงต้นคอก็ขาดออกมาผมสะพัดพัดปลิวสไหว ทั้วทั้งร่างกายิัเก่าลอกออกมาเห็นเนื้อชั้นในสีแดง เนื้อหนังถูกผลัดเปลี่ยนแทนที่ด้วยผิวใหม่อย่างรวดเร็ว กระดูกในร่างกาายก็ผลัดเปลี่ยนใหม่แข็งกว่าเดิม
เืของเทพัที่ได้ดื่มไปนั้นได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาได้อย่างน่าอัสจรรย์ และยังทำการเปลี่ยนแปลงร่างกายของเขาอีกด้วย กระบวนการนี้ใช้ระยะเวลาตลอดทั้งคืน
พลังลมปรานและประกายสายฟ้าสีดำที่กำลังปั่นป่วนอยู่รอบตัวหลิวซิงนั่นก็ค่อยค่อยสงบลง จนเวลาผ่านไปไกล้รุ่งสางยามเช้า มีเสียงสัตว์เล็กสัตว์น้อยอยู่รอบๆหมอกขาวบางปกคลุมอยู่เล็กน้อยบริเวณที่หลิวซิงได้นอนอยู่
“ตื่นๆ เอ้ยเ้าเด็กน้อย ตื่นได้แล้วเร็วเข้า”
หลิวซิงนอนอยู่ได้ยินเสียงปลุกก็ตื่นขึ้นมา ลุกขึ้นมาเหยียดแขนสองข้างบิดี้เี “เอ๋ นั่นเสียงท่านเหรอเทพั”
“ใช่แล้วข้าเองข้าอยู่นี่ ฟังข้านะอย่าพึ่งสงสัยว่าทำไมอย่าแตะต้องอะไรด้วย” เทพัพูดด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ
หลิวซิงสงสัยอยู่เลยถาม “ทำไมเหรอท่านเทพัทำไมเสียงท่านอยู่ในนั้นหรือว่า?”
“ใช่แล้วข้าอยู่ในนี้แต่อย่าพึ่งสงสัยเลย ตอนนี้เ้าอาจจะไม่รู้ตัวของตัวเองดังนั้นอธิบายมันยาว งั้นเ้าลองวิ่งหรือทำลายอะไรก็ได้สักอย่างดู ลองใช้แรง สักเพียงเล็กน้อย”
หลิวซิง ลองวิ่งอย่างช้าๆด้วยกำลังเพียงเล็กน้อย ขณะที่ลังจะวิ่งเท้าซ้ายกำลังก้าวไปข้าหน้าและแรงส่งตัวจากเท้าขวา ส่งผลให้หลิวซิงพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเสียการทรงตัวล้มลง เขาหันมองไปทางที่จากมาและได้ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น หลิวซิงตื่นเต้นและใเป็อย่างยิ่ง เพราะได้ห่างจากที่เดิมมาประมาณสิบเมตร
“ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วสินะว่าร่างกายเ้าเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้างหลังจากได้เืของข้าไป เ้าจะมีพลังกายเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลและยังได้รับพลังจากสายเืของข้าเข้าไปอีกด้วยซึ่งเ้าจะพิเศษกว่าคนอื่นๆ”
“ข้าจะอธิบายหลักการควบคุมพลังพื้นฐานให้เ้าฟังเองละกัน” หลักจากอธิบายผ่านไป หลิวซิงพอที่จะทำความเข้าใจได้ และเริ่มนั่งขัดสมาธิ เพื่อที่จะได้รับรู้ถึงพลังลมปราณที่อยู่ในร่างกาย
เวลาผ่านไปดวงอาทิตย์ยามเช้าก็ได้ขึ้นสู่ฟ้า แสงแดดสาดส่องลงมา ไอหมอกจางหายไป หลิวซิงที่ได้นั่งฝึกทำสมาธิและบ่มเพาะอยู่ในเวลาไม่นานก็ได้ดำดิ่งลึกลงไปภายในจิตใจเขาลอยอยู่ต่อหน้ากลุ่มก้อนพลังงานสีดำที่เหมือนกับกลุ่มก้อนพลังงานในร่างกายและผูกโยงจิตสำนึกความรู้สึกถึงมัน เขารับรู้ได้ว่าพลังงานนี้เป็ส่วนนึงของเขาเองและสามารถใช้ได้เพียงแค่คิดและควบคุมมัน
หลิวซิงลุกขึ้นมาทดสอบดึงพลังออกมาผ่านทางเส้นชีพจรและไหลมาทางฝ่ามือ ก่อเกิดเป็พลังปราณสีดำปะปนกับสะเก็ดสายฟ้าสีดำ"โอ๊ว ข้าทำได้แล้ว เจ๋งเป้ง ดูสิท่านอาจารย์ข้าทำได้แล้ว" หลิวซิงพูดอย่างดีใจ ตอนนี้หลิวซิงสามารถควบคุมร่างกายและใช้พลังลมปราณได้แล้ว
“เ้าพูดว่าอะไรนะ เ้าเรียกข้าว่าอาจารย์?”
“ใช่แล้วก็ท่านสอนให้ข้า ข้าก็สมควรเรียกว่าอาจารย์จึงจะถูกต้อง”
“ฮ่าๆๆ เยี่ยมมาก ประเสริฐมาก ประเสริฐ” เทพัพูดด้วยน้ำเสียงปิติสุขจนลืมความข่มขื่นลึกๆในใจจนหมดสิ้น
หลิวซิงหยิบสมาร์ทโฟนออกมาแล้วพูดว่า “อาจารย์ท่านเข้าไปอยู่ในนั้นทำไมไหนบอกว่าจะเข้ามาอยู่ในตัวข้าไง”
เทพัจิตใจสั่นสะท้านเล็กน้อยแล้วพยายามสะกดกั้นอารมณ์
“ฮะ แฮ่ม ร่างกายเดิมข้าไม่อาจทนพิษาแได้ไหว แล้วร่างกายของเ้าก็เปราะบางเกินไป โอ้ช่างมันเถอะไม่ต้องถามอะไรแล้ว ตอนนี้เ้าเดินเข้าไปในร่างกายของข้าที่อยู่ตรงนั้นก่อนเถอะ เข้าไปทางปากนั่นแหละหาศพที่อยู่ข้างในแล้วหาดูว่าพวกมันมีแหวนหรือไม่”
หลิวซิงเดินเข้าไปในร่างกายของเทพัไปจนถึงส่วนกระเพาะ “อี๊ เหม็นอะ มืดด้วยแล้วจะหายังไงดีอาจารย์” ชายหนุ่มบ่นพลางเอามือบีบจมูก “เ้าก็ต้องแผ่ขยายจิตไปสำรวจดูตอนนี้ข้าไม่สามารถทำได้เ้าต้องทำด้วยตัวเอง”
หลิวซิงพูดขึ้นมา “อ๊ะมีอีกวิธี” หยิบโทรศัพท์มาเปิดไฟแฟลชกล้องส่องดูรอบๆ “เ้าทำอะไร ทำไมข้ารู้สึกถึง บางอย่างเปลี่ยนแปลงไป” เทพัดูน้ำเสียงตื่นตระหนก
“ข้าใช้ไฟส่องดู ของสิ่งนี้สามารถส่องแสงไฟออกมาได้” หลิวซิงเอะใจบางอย่างเลยลองเปิดใช้งานกล้องหลังทดสอบดู
“โว๊ว ข้ามองเห็น ข้าเห็นข้างนอกได้โดยไม่ต้องส่งกระแสจิตออกไปแม้แต่น้อยและมองเห็นได้ชัดเจนกว่าจิตอีกด้วย ของวิเศษแบบนี้ข้าไม่เคยพบมาก่อนเลย” เทพัออกอาการแปลกใจ หลิวซิงกดเล่น ซูมเข้าซูมออกไปๆมาๆ “ข้ารู้สึกมึนยิ่งนัก บัดซบ อ๊ากก พอแล้วๆ”
123
![เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777285968_67048129.webp)
