CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 5
เที่ยงวัน...
แสงแดดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างอ่อนโยน ฝนนั่งอยู่บนโซฟา ให้นมลูกน้อยจากอกด้วยมืออ่อนโยนและแววตาอบอุ่น
ซีนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ
บัวบานนั่งดูเด็กที่กำลังดูดนมด้วยความสนใจ “ดูน่าอร่อยจัง”
ซีเลิกคิ้วขึ้นทันที “อยากดื่มรึไง เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”
บัวบาน “ก็...อยากรู้ว่ารสชาติมันเป็ยังไง”
ฝนให้นมลูกจนอิ่มแล้วลูกก็นอนหลับไป
บัวบานหน้าแดงนิด ๆ แต่ยังจ้องไม่กระพริบ “พี่ฝนคะ หนูขอลองชิมหน่อยได้ไหมคะ”
ฝน “อะไรเหรอ”
บัวบาน “ก็นมของพี่ไง”
ฝนสะดุ้งเล็กน้อย หัวเราะเขิน “แกล้งพี่เล่นรึเปล่าจ๊ะ…”
ซีหัวเราะลั่น “ยัยนี้พูดจริงนะ นี้แหละคือความใสซื่อของยัยนี้”
บัวบานหันมาหรี่ตาใส่ “ฉันไม่ได้ใสซื่อนะ”
ซีหยิกแขนเบา ๆ “แต่ก็อยากลองจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ~”
บัวบานเม้มปากพยักหน้า “กะ ก็แค่อยากลองชิมนิดเดียวเอง อยากรู้ว่ารสชาติเป็ยังไง”
ฝนมองบัวบานด้วยสายตาเอ็นดู ปล่อยมือจากลูกน้อยที่หลับปุ๋ย
ฝนถกเสื้อขึ้นเล็กน้อย “งั้นเอาสิจ๊ะ”
ซีหลุดหัวเราะอีกรอบ “เอาจริงดิ”
บัวบาน “เย้”
บัวบานยื่นหน้าไปเริ่มดูดเบาๆ ที่ข้างหนึ่ง แล้วทำหน้าอึ้งเบา ๆ“อื้อ... หวาน นุ่มละมุน มีความเค็มจางๆ ปลายลิ้นด้วย อร่อยจังเลย”
หลังพูดเสร็จบัวบานดูดต่ออย่างติดใจ
ฝนใ “เอ๋ ไหนบอกแค่ลองชิมไง”
บัวบานพูดอย่างหนักแน่น “ก็มันอร่อยนิ”
ซีขยับตัวเข้ามาใกล้ “จริงเหรอ ฉันขอลองบ้างสิ”
ซีโน้มตัวไปที่เต้านมของฝนอีกข้างแล้วดูดนม
ฝนหน้าแดงเบา ๆ “อะ-อะเดี๋ยว ซี”
ซีเบิกตากว้าง “อร่อยจริงๆ ด้วย”
หลังพูดเสร็จซีดูดต่ออย่างอร่อย ฝนตัวแข็งหน้าแดงจี๋
บัวบานดูดเงียบๆ แบบติดใจ ไม่พูดไม่จา
ฝนหัวเราะเสียงเบา เด็กน้อยสองคนยังคงนอนหลับปุ๋ยข้าง ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านหน้าต่างสาดลงบนโซฟา “แบ่งน้ำนมของแม่ให้พี่สาวทั้งสองหน่อยนะลูก”
30 นาทีผ่านไป ซีและบัวบานนั่งตีพุงบนโซฟา
บัวบาน “อิ่มจังเลย”
ซี “เสียดายแทนพี่ชายจังที่ไม่ได้อยู่ลิ้มรสรสชาตินี้”
ฟ้ามืดค่ำบัวบานและซีหลับในห้องนอน บัวบานนอนหลับสนิท ซีเองก็นอนอยู่ข้างๆ
หลังกล่อมลูกเสร็จ ฝนเดินเข้าครัวดื่มน้ำแล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
ฝนเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของซีและบัวบาน บัวบานหลับสนิทในท่าทางไร้เดียงสาขาเกยซี ส่วนซีนอนกอดหมอนข้าง “หลับกันแล้วสินะ”
ฝนมองสองสาวแล้วอมยิ้ม “แค้นนี้ต้องชำระ”
ฝนค่อยๆ ย่องเข้าใกล้บัวบาน แล้วโน้มตัวลงค่อยๆ เปิดเสื้อบัวบาน ฝนโน้มตัวไปอีกแล้วเริ่มดูดนมบัวบานเบาๆ ถึงจะไม่มีน้ำนมออกมา
บัวบานละเมอ “อื้อ... เอ๊ะ...”
ฝนพึมพำเบาๆ “โดนบ้างเป็ไงละ”
ฝนย่องไปหาซีอีกด้านของเตียง ก้มลงไปหาซีที่นอนอยู่ “เธอก็อีกคน”
ฝนเปิดเสื้อของซี แล้วโน้มตัวลงดูดนมซีเบาๆ ถึงแม่จะไม่มีน้ำนม
ซี “หนูไม่มีน้ำนมให้พี่หรอกนะ”
ฝนใ “อะ-เอ๋ ยังไม่หลับเหรอ”
ซีจับมือฝนไว้ “คิดว่าเล่นแบบนี้แล้วจะรอดเหรอ”
ซีเขย่าตัวบัวบานปลุกบัวบาน
บัวบานงัวเงีย “งึม งือ มีอะไรเหรอ”
ซี “เธออยากดื่มนมรอบดึกไหม”
บัวบานมองไปที่ฝน
ซีดึกฝนมานอนตรงกลางระหว่างเธอและบัวบาน “ต้องเอาคืนหลายเท่าเลย”
บัวบาน “งืมๆ หิวพอดีเลย”
บัวบานและซีดูดดื่มนมของฝนกันอย่างพร้อมเพรียง
ฝนเขินหน้าแดงสุดๆ “ไม่น๊า~~~”
ณ ตัวเมืองภูเก็ต ยามค่ำ
ชายผิวแทนร่างกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยสักยันต์ย่ำวิดพื้น ใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อไม่แสดงความเหน็ดเหนื่อย มีเพียงสายตาแน่วแน่และเ็า ราวกับกำลังจ้องไปยังอดีตที่ไม่อาจลืมเลือนในอดีต
ในอดีต
อำเภอนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานีเด็กหนุ่มสองพี่น้องกำลังต่อยตีกับคู่อริแบบสองต่อห้า
เสียงกระทืบพื้นและเสียงหมัดกระแทกดังสนั่นกลางซอยเปลี่ยว เด็กหนุ่มสองคนยืนหอบหายใจกลางวงล้อมของกลุ่มคู่อริที่นอนกองกับพื้น
ศรโยนไม้หน้าสามลงพื้นแล้วปัดเหงื่อ "ศักดิ์ ฉันจัดการไป 3 คน ฉันเก่งกว่านายอีก"
ศักดิ์ยกมือลูบเืตรงมุมปากก่อนจะยิ้มบาง "ไออ้วนนั้นฉัดอัดมันจนมันไม่ไหวอยู่แล้ว นายแค่จัดการหมัดสุดท้าย ฉันต่างหากที่เก็บ 3 นาย จัดการเองไปแค่ 2 คนเอง"
ศรเบ้ปาก "คนที่ทำมันหลับก็คือฉัน ไม่เกี่ยวหรอกว่าใครจะอัดมันก่อน ฉันเก่งกว่านายยอมรับมาเถอะ"
ศักดิ์ส่ายหน้าเบา ๆ "เอาเถอะ จะเอาไงก็แล้วแต่นาย แค่ให้น้องชายชนะไปฉันทำได้อยู่แล้ว"
ศรหรี่ตา "พี่ว่าไงนะ ผมชนะเพราะฝีมือผมเองต่างหาก"
ศักดิ์หัวเราะในลำคอ "โอเค โอเค พี่ยอมก็ได้"
สองพี่น้องเดินบนเส้นทางชีวิตที่ต่างกัน แต่กลับผูกพันกันด้วยสายเืและความสูญเสีย
ศักดิ์ พี่ชายผู้สุขุม จริงจัง และอดทน
ศร น้องชายหัวร้อน ใจร้อน และยิ่งเติบโตยิ่งถลำลึก
หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตกะทันหันในอุบัติเหตุ ทั้งสองถูกเลี้ยงดูโดย ปู่ผู้แก่ชรา ที่แม้จะแข็งแรงในตอนแรก แต่เมื่อศักดิ์อายุได้ 14 ปี ปู่ก็ล้มป่วยเรื้อรังจนทำงานไม่ได้อีก
"เราจะไม่อดตาย พี่จะหาเงินมาให้ได้" คือคำสัญญาที่ศักดิ์ให้ไว้กับน้องชาย
ในยามว่างหลังเลิกเรียน
ศักดิ์ใช้เวลาฝึกมวย เงียบ ๆ คนเดียว
แต่ศรกลับใช้เวลานั้นในการ เสพยา และ สร้างปัญหา
แม้ทั้งสองจะต่างกันสุดขั้ว แต่เมื่อศรมีเื่ ศักดิ์ก็พร้อมพุ่งเข้าช่วยเสมอ ไม่ว่าศรจะเริ่มก่อนหรือไม่ พี่ชายคนนี้จะไม่มีวันทิ้งน้องไว้ลำพัง
ด้วยภาระทางบ้านและค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งคู่จึงก้าวขาเข้าสู่โลกมืด เริ่มจากเป็ เด็กส่งยา ที่วิ่งส่งของให้พ่อค้าย่อย
ศักดิ์ไม่อยากให้ศรทำสิ่งนี้ แต่เขาเองก็รู้ดีว่า...ไม่มีทางเลือก “ถ้าการขายยานี้ช่วยให้ปู่ได้ยา และน้องชายมีข้าวกิน ฉันยอม” เขาบอกตัวเองแบบนั้น
จากเด็กส่งยากลายเป็ลูกน้องมือดี จากลูกน้องกลายเป็ผู้ควบคุมโซนเล็กๆ ของแก๊งตามาร
12 ปีหลังเข้าสู่วงการมืด ปู่ ผู้เป็แสงสุดท้ายในชีวิตของสองพี่น้อง เสียชีวิตจากโรคชรา ทิ้งไว้เพียงบ้านเก่า โทรม และหัวใจที่โหวงเหวงของชายสองคนที่เติบโตในโลกที่ไม่มีใครสอนให้เป็คนดี
ณ วัดเงียบสงบแห่งหนึ่ง
เสียงพระสวดก้องคลอเบา ๆ ขณะทั้งศักดิ์และศรยืนเคียงข้างกันในงานศพของปู่
จู่ ๆ เสียงะโ “ล้อมมันไว้” ดังขึ้น ตำรวจนับสิบพุ่งเข้าล้อมงานศพอย่างไร้ความปรานี คนร่วมงานกระเจิดกระเจิง
เ้านายของพวกเขาหักหลัง มอบข้อมูลให้ตำรวจเพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง
สองพี่น้องวิ่งหนีสุดชีวิตไปยังสวนต้นยางหลังวัด
แต่โชคร้าย ศรสะดุดล้ม หน้าคะมำลงบนพื้นดิน ตำรวจนายหนึ่งควบคุมตัวเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว พร้อมจับกดกับพื้น
ศักดิ์หันกลับทันที ดวงตาแดงก่ำ เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว “ปล่อยน้องกู” เขาะโ ก่อนจะพุ่งเข้าต่อสู้กับตำรวจคนนั้น
เสียงหมัด เสียงคราง ดังขึ้นสลับกับเสียงลมหายใจถี่ ๆ
เมื่อตำรวจชักปืนขึ้น
ศักดิ์คว้าปืนจากเอวตัวเองแล้วยิงสวนทันที
เสียงปืนกึกก้องในสวนยางหลังวัด
ะุเจาะเข้าที่ศีรษะตำรวจนานนั้น เืสาดบนพื้นหญ้า
และในเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ตำรวจอีกหลายสิบนายเข้ามาล้อมทั้งคู่
ศรถูกดำเนินคดีในฐานะผู้ร่วมขบวนการค้ายา โทษจำคุก 5 ปี
แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็คนลงมือฆ่า
ศักดิ์ ในวัย 26 ปี โดนข้อหา ฆ่าเ้าพนักงานโดยเจตนา ศาลตัดสินให้ จำคุกตลอดชีวิต
วันนั้นเขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำขอโทษ เขาแค่นั่งอยู่ในรถคุมขังมองน้องชายของเขา
ในเรือนจำ ศักดิ์กลายเป็นักโทษเงียบ เขาฝึกมวย อ่านหนังสือ ทำสมาธิ และเฝ้ารออิสระ
พฤติกรรมดี และ จิตสำนึกในการปรับปรุงตัวเอง ทำให้เขาได้รับลดโทษ เขาถูกปล่อยตัวในปีที่ 20
โลกภายนอกเปลี่ยนไปมาก
ก่อนหน้านี้ 15 ปี ศรหลังออกจากคุกมาก่อน ศรย้ายไปกรุงเทพ แต่แทนที่จะเปลี่ยนตัวเอง เขากลับเข้าสู่วงจรเดิม เป็เด็กส่งยา เดินตามเส้นทางที่ทำลายชีวิตพวกเขามาั้แ่แรก
หลายปีต่อมาศรยิ่งเลวร้าย เขาพยายามข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่ง แต่โชคดีที่มีคนมาหยุดเขาไว้ เขาไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่พลเมืองดี แต่คือชายในเสื้อฮูดสีน้ำเงิน หน้ากาก LED ชื่อว่า PALMER46 ศาลเตี้ยผู้ลงทัณฑ์อาชญากร
คำตัดสินของเขาคือ “ความตาย” ศรถูกฆ่าทิ้งในคืนอันมืดมน
ศักดิ์หลังออกจากคุกแล้วรีบตามหาน้องชาย แต่สิ่งที่เขาพบคือ ข่าวลือเื่ PALMER46 ที่ฆ่าน้องเขา
เมื่อได้รู้ว่า PALMER46 คือคนที่ทำ แววตาของศักดิ์เต็มไปด้วยความเ็ปและเปลวเพลิงแห่งความแค้น
เขาพยายามตามหา PALMER46 เพื่อล้างแค้น
และเขา “ได้เจอ”
แต่เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ ร่างกายของเขากลับสั่นเทา ความกลัวกัดกินหัวใจ
ชื่อเสียงของ PALMER46 ไม่ใช่แค่ข่าวลือ เขาคือฆาตกรในเงามืดที่โเี้ที่สุดในยุค คนที่เป็เป้าหมายเขาล้วนไม่มีวันได้เดินกลับบ้านอีกเลย
PALMER46 ในตอนนั้นไม่ได้ฆ่าศักดิ์ เพราะศักดิ์ไม่ได้เป็คนเลวแบบที่เขาชอบฆ่า
ศักดิ์ที่รอดมาได้รู้ว่าในตอนนั้นเขายังเอาชนะผู้ชายคนนั้นไม่ได้ เขาจึงซ่อนแค้นไว้ในใจ และฝึกฝนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
กล้ามเนื้อแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน
วิชามวยพัฒนาไปไกลกว่านักมวยทั่วไป
การใช้อาวุธให้กลายเป็สัญชาตญาณ
และยิ่งไปกว่านั้น... เขาเริ่มศึกษา “พลังมืด”
เขาสักยันต์สีดำลงทั่วร่างกาย โดยเฉพาะรอบดวงตา บริเวณหน้าอกสักยันต์ดำดื้อและแดงเกเร ยันต์เหล่านี้ไม่ใช่แค่เครื่องราง แต่มันคือคำสาป
มันเพิ่มพลังให้เขาอย่างมหาศาล แต่ก็แลกมาด้วยอารมณ์ที่ปะทุง่ายดั่งไฟนรก
ศักดิ์ฝึกยังคงฝึกทุกอย่าง และศักดิ์ฝึกควบคุมพลังของยันต์ไปอีกนาน
แต่ก็สายเกินไป...
ปี 2038
เมื่อเขาพร้อมจะแก้แค้น ข่าวการตายของ PALMER46 ก็มาถึง
ชายที่เขารอฆ่ามาตลอดกลับตายไปแล้ว
ไม่มีการประลอง ไม่มีคำล้างแค้น
ไร้เป้าหมาย ไร้ความแค้น
เขาหันเข้าสู่วงการนักฆ่า และด้วยผลงานที่โดดเด่นและความไร้ปรานี นักการเมืองในภูเก็ตชื่อ “สจ. ภู” ได้ชักชวนเขาเข้าร่วม “ฝีมือแบบแกน่ะ ฉันอยากให้มาทำงานให้ฉัน”
ศักดิ์กลายเป็มือขวาของ สจ. ภู และได้รับชื่อใหม่ว่า
“ศักดิ์ตามาร” จากรอยสักสีดำรอบดวงตา
383
