คาร์เซค คาร์เรคและเฟอร์ดี้ได้กระเสือกกระสนหนีตายไปก่อนหน้านี้กันแล้ว...
"รีบไปรักษาแผลซะ"
เอลิออสพูดขึ้นพร้อมกับกำลังจะเดินจากไป
แต่เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นมาก่อน
"เดี๋ยวก่อน!"
"ท่านไม่คิดจะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยงั้นรึ?
ว่าตรงนี้เกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่?!"
"มันก็เป็ตามที่เ้าเห็น"
"เ้ารีบไปทำแผลได้แล้ว!"
"งั้นท..ท่านก็ทำให้ข้าสิ"
องค์หญิงเซลีนอายเล็กน้อย
เอลิออสก็ได้หยุดเดินชะงักขึ้นมาอย่างใ
เขาจึงรีบเปลี่ยนเื่คุยในทันที
"เ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?"
"พวกข้าได้ถูกเชิญให้มาที่เมืองใหญ่เพื่อได้มา
ร่วมยินดีกับ..งานแต่งของท่านกับองค์หญิง..."
"ท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ของท่านก็ได้มา
กันครบทุกคนเลยนะ ข้ายินดีกับเ้าด้วย~"
องค์หญิงเซลีนพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ส่วนเอลิออสก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา
เอลิออสเดินจากไปพร้อมกับองค์หญิงเซลีนที่เดินตามอยู่ใกล้ๆในขณะนั้นเอง...
"เอลิออส?"
เมื่อเอลิออสหันไปหาทางต้นเสียงก็ได้พบกับ
องค์รัชทายาทชาร์ลสและองค์หญิงเชอร์เบท
ที่กำลังเดินมาพอดีองค์หญิงเชอร์เบทจึงรีบวิ่งเข้าหาเอลิออสอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจและอารมณ์อื่นๆอีกมากมาย
"เอลิออส! ใช่เ้าจริงๆด้วย~"
"พวกข้าเดินทางมาถึงั้แ่สามวันที่แล้วแต่ก็ไม่มีใครพบร่องรอยของเ้าเลยสักนิด?"
"เ้าไปอยู่ที่ใดมา? เ้าเป็อย่างไรบ้าง?"
"แล้วเื่มันเป็อย่างไรกันแน่ ทำไมพวกข้าถึงได้ถูกเชิญมางานสมรสด้วยล่ะ?!"
"หรือว่าข่าวลือพวกนั้นจะเป็ความจร..."
"เชอร์เบท.. ใจเย็นก่อนเถอะ"
"พวกเราพึ่งจะได้เจอหน้าน้องชายกันเองนะ
เ้าอย่าได้รีบร้อนไปเลย ยังไงเอลิออสเขาก็
ไม่ได้คิดที่จะหนีไปไหนหรอกนะ~"
"เอลิออส พี่ดีใจที่ได้พบเ้านะ~"
องค์รัชทายาทชาร์ลสพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้ม
เอลิออสพยักหน้าขอบคุณเล็กน้อยก่อนที่
องค์รัชทายาทชาร์ลสจะพูดขึ้นด้วยความ
ใขึ้นมาเมื่อมองเห็นองค์หญิงเซลีน...
"เซลีน ไหล่ไปโดนอะไรมางั้นรึ?"
"ทำไมถึงได้เป..."
"อย่าได้เป็ห่วงไปเพคะ
ข้าแค่หกล้มนิดหน่อยเพียงเท่านั้นเพคะ~"
ในขณะนั้นเององค์หญิงเชอร์เบทก็รีบดึงมือของเอลิออสเพื่อกระซิบพูดอะไรบางอย่าง
"เป็เพราะเื่สองเดือนที่แล้วงั้นรึ?"
'หืม... ยังไม่มีใครรู้เลยงั้นรึ?'
'ถ้าถึงขั้นเชิญเหล่าราชวงศ์ของเมืองแลคซัส
อย่างนี้เมืองอื่นๆก็คงจะมาด้วยสินะ?'
"ท่านพี่ยังไม่ได้ไปถามนางงั้นรึ?"
"เหอะ! ข้าไปถามแล้วคิดว่านางจะยอมบอก
งั้นรึ? พวกเ้าทั้งสองเนี่ยก็นะ..."
องค์หญิงเชอร์เบทพลันถอนหายใจขึ้นมาเพราะความใจแข็งของทั้งสองคนนี้
"เอ๋... พูดถึงเื่อะไรงั้นรึ?"
องค์รัชทายาทชาร์ลสถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไม่มีอะไรเพคะๆ!"
"งั้นพวกเราไปพบท่านพ่อ ท่านแม่กันเถอะ~"
องค์หญิงเชอร์เบทพลันบังเกิดเหงื่อเม็ดเล็กๆ
ก่อนจะรีบพูดเปลี่ยนเื่ในทันที
องค์รัชทายาทชาร์ลสก็สังเกตุเห็นถึงความน่าสงสัยอยู่หรอกแต่เขามองออกว่านางคงจะไม่อยากจะพูดเื่นี้เขาถึงไม่ได้ถามอะไรอีก
"พวกเ้าไปกันเถอะ~"
"ข้าคงต้องรีบไปทำแผลให้เซลีน งั้นไปล่ะ~"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นองค์หญิงเชอร์เบทก็ใขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้แต่ก่อนที่จะถามออกไป
นั้นก็พบว่าทั้งสองได้เดินจากไปกันแล้วจึงได้แต่หันมาถามคนที่เดินมากับนางนั้นเอง
"เ้ารู้เื่นี้ด้วยงั้นสินะ?"
เอลิออสพยักหัวยอมรับเล็กน้อยก่อนที่จะเดิน
จากไปพร้อมกับองค์หญิงเชอร์เบทนั้นเอง
เช้าวันต่อมา...
เมื่อเอลิออสได้คิดถึงงานที่จะต้องจัดขึ้นในวันนี้เขาก็เริ่มนึกไปถึงเ้าสาวของเขาซะแล้วสิ?
"ท่าท่างนางก็คงไม่ได้อยากจะสมรสกับข้า
สักเท่าไหร่นักสินะ? ถึงข้าจะไม่ได้รักนาง
แต่ข้าก็คงต้องรับผิดชอบ ช่วยไม่ได้..."
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น...
"เอลิออส รีบแต่งตัวเข้าสิ!"
"คนอื่นๆวุ่นวายกันไปทั่วเพื่องานในครั้งนี้นะ
เ้าจะมาเอ้อระเหยแบบนี้ได้อย่..."
ประตูห้องก็ได้ถูกเปิดออกมา
ปรากฏร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปีร่างนึง
เขาใส่สูทโดยที่เสื้ิอด้านในเป็สีขาวพร้อมกับเนคไทด์ที่จัดอย่างเรียบร้อย ใบหน้าอันเยือกเย็นและแหลมคม ดวงตาที่เ็า คิ้วคมดุจดาบ เส้นผมสีเทา-ขาวที่เรียงตัวกันอย่างสวย
งามและร่างกายกับความสูงที่พอดิบพอดี
เรียกได้ว่า "สมบูรณ์แบบ"
ทำให้องค์หญิงเชอร์เบทที่กำลังยืนมองค้าง
อย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่นางจะรู้สึกตัวขึ้นมาเอง
"เชอะ! แต่งตัวเสร็จแล้วทำไมไม่ออกมาล่ะ?"
9K
