เธอนะใจร้าย heartless

รินทร์กลับมาจากทะเลมาได้เกือบจะสามเดือนแล้ว ใช่ชีวิตทุกวันให้เวลาหมดไปกับการเรียนอ่านหนังสื่อเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้ไปเจอพี่ชายที่บ้านเลยสักครั้ง จนบางครั้งคนเป็นพี่ชายก็อดเป็นห่วงน้องตัวเองไม่ได้โทรมาตามให้กลับไปหากันบ้างเพราะคิดถึง

ที่รินทร์พยายามหลบหน้าเป็นไปได้คือไม่อยากเจอคิมหันษ์เลย ทำไปแบบนั่นเพราะไม่อยากเข้าไปอยู่ในความสัมพันธ์ของพี่ชายกับคิมหันษ์อีกแล้ว คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันดีที่สุดแล้ว คือเปิดทางให้เขาสองคนได้อยู่ด้วยกันไม่ต้องอึดอัดเวลาที่เห็นตัวเองอยู่ในสายตา

รถของศรุจเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าคณะเรียนของรินทร์ ก่อนที่เจ้าตัวเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถอนหายใจออกมาจนรินทร์เอยทักขึ้น

“พี่รุจเป็นอะไรครับมีอะไรบอกหนูได้น่ะ”

“น้องรินทร์.. หนู คือที่จริงพี่มีเรื่องอยากจะถามหนูให้แน่ใจอีกครั้ง” ศรุจพูดออกมาอย่างจริงจัง แล้วยื่นมือไปจับมือของรินทร์มากุมไว้ มองสบตาคนข้างๆ

“ถ้าหากว่าหนูมีใจให้พี่ซักนิด ได้โปรดบอกพี่ได้ไหมครับ” สองคนมองตากันแต่ศรุจก็พอรู้คำตอบดีอยู่แล้วแค่อยากได้ความมั่นใจอีกครั้ง

“ไม่ต้องขอโทษ” ปากเล็กถูกนิ้วชี้ของศรุจหยุดคำพูดที่กำลังจะเอยออกมาได้ทัน

“พี่กำลังจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤกษ์”

“พี่รุจ! ยินดีด้วยนะครับ” ศรุจยิ้มออกมาเบาๆ เจ็บแต่ต้องยอมรับความจริงให้ได้ว่าไม่เคยเป็นคนที่ถูกรินทร์รักเลย

“ไม่ต้องร้องครับ พี่จะกลับมาหาบ่อยๆ” ร่างเล็กถูกดึงเข้าไปกอดปลอบ

“พี่รุจเป็นพี่ชายที่แสนดีของรินทร์เลยนะครับ” ศรุจพยักหน้ากอดน้องไว้ในอ้อมกอด วันนี้รินทร์ไม่ได้เอารถมา เพราะศรุจอาสาจะมาส่ง

……

วันนี้เป็นวันเลี้ยงส่งศรุจไปเรียนต่อ รินทร์อยู่ในชุดกางเกงขายาวสีดำรัดรูปกับเสื้อลายน่ารักสีชมพู ตั้งใจแต่งตัวน่ารักมาเจอศรุจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนไป

“พี่รุจรอนานหรือเปล่าครับ” รินทร์เดินเข้ามาหาศรุจที่รออยู่ในรถ วันนี้ศรุจมารอรับไปงานเลี้ยงส่งจัดขึ้นที่ในโรงแรมแค่คนในครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิท

“ไม่นานครับ” ศรุจช่วยดึงเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็ก รินทร์ยังคงน่ารักน่ามองในสายตาของศรุจเสมอ

รินทร์นั่งทานอาหารอยู่โต๊ะเดียวกันกับรุ่นพี่ที่สนิทของศรุจ แต่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังยืนคุยอยู่กับพี่น่านฟ้าลูกพี่ลูกน้องของศรุจ รินทร์มองเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บนโต๊ะ พรางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั่นก่อนที่ตนจะกลับมากรุงเทพแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก มือเล็กยื่นไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจะยกดื่ม

 แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นว่าคนที่ยืนคุยอยู่กับศรุจไม่ได้มีแค่น่านฟ้าคนเดียว หนึ่งในนั่นมีผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนอาทิตย์ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย จังหวะนั่นเองอาทิตย์ก็หันมาพอดีจนรินทร์รีบหันหน้าหนี แต่พอหันกลับไปมองอีกรอบก็ไม่เห็นชายคนนั่นยืนอยู่แล้ว

“อืออ หรือเราจะตาฝาด” คนตัวเล็กคิดในใจก่อนจะสบัดหน้าไล่ความฟรุมซ่าน ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ รินทร์กวักน้ำจากก็อกขึ้นมาเพื่อล้างหน้า แต่พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอศรุจมายืนรอกันอยู่ก่อนแล้ว

“พี่รุจมาทำอะไรตรงนี้ครับ”

“พี่เห็นหนูเดินมาห้องน้ำคนเดียวเป็นห่วงเลยเดินมารอครับ” รินทร์ยิ้มออกมา ผู้ชายคนนี้ทั้งแสนดีห่วงใยตนที่สุด

“งือ ขอบคุณนะครับ” ศรุจดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะซับไปบนใบหน้าน่ารักของรินทร์

“หนูง่วงหรือยังครับ” รินทร์ส่ายหน้าทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ง่วงอยู่หร่อกแต่พอได้ล้างหน้าล้างตาขึ้นมากก็ดีขึ้น

“ปะ งั่นเข้าไปข้างในกันดีกว่าครับ พี่มีคนจะแนะนำให้หนูจักด้วย” รินทร์ไม่ได้เอ๊ะใจ แค่คิดว่าคงเป็นกลุ่มเพื่อนของศรุจ รินทร์เดินควงแขนศรุจเดินเข้ามาข้างในอีกครั้ง ศรุจพารินทร์เข้ามานั่งยังโต๊ะที่มีน่านฟ้านั่งอยู่ก่อนแล้ว พอเจอกันจึงยกมือไหว้ทักทาย

“พี่อาทิตย์ครับ นี่น้องรินทร์คนที่พี่ถามถึงครับ” ศรุจยิ้มขำเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางตกใจของรินทร์ รินทร์ยกมือไหว้สวัสดีตามมารยาท

ศรุจรู้เพราะอาทิตย์เอารูปรินทร์มาถามตนว่ารู้จักไหมเพราะเห็นว่าเรียนอยู่มหาลัยเดียวกันกับตัวเอง และพอจะรู้บ้างว่าอาทิตย์กำลังรู้สึกดีกับรินทร์ ตนไม่ได้ขัดขวางเพราะอยากให้รินทร์เจอกับใครสักคนที่รักอย่างจริงใจ รักได้สักครึ่งหนึงของตัวเองก็ยังดี

“พี่รุจ รู้จักด้วยเหรอครับ” รินทร์เงยหน้ากระซิบถามศรุจเสียงเบา ศรุจยิ้มออกมาก่อนจะแนะนำให้รินทร์รู้จักอาทิตย์อย่างเป็นทางการ

“พี่อาทิตย์เป็นพี่ชายของพี่น่านฟ้าครับน้องรินทร์” รินทร์หันหน้าหนีเมื่อถูกสายตาของอาทิตย์จับจ่องมองมา

ระหว่างนั่งอยู่ข้างๆ ศรุจโดยมีอาทิตย์นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามมันทำให้รินทร์อึดอัดเอามากๆ เลยล่ะ เจ้าตัวเลยหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาถือไว้ แต่พอจะยกดื่มก็ถูกสายตาดุๆ ของอาทิตย์มองมาไม่วางตา มือเล็กเลยวางแก้วไวน์กลับที่เดิม

รินทร์ตั้งใจเอนศีรษะลงบนไหล่ของศรุจเพราะตอนนี้เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว และอีกอย่างไม่อยากให้อาทิตย์มองตัวเองเลย

รินทร์ไม่อยากรบกวนศรุจเพราะเป็นเจ้าของงานเลี้ยง แต่ตอนนี้ตัวเองอึดอัดเกินกว่าจะอยู่ในงานเลี้ยงนี้ได้อีกแล้ว พอบอกว่าจะกลับเองศรุจก็ไม่ยอมจะไปส่งให้ได้ แต่ตนก็ไม่ยอมให้ศรุจออกมาจากงานเลี้ยงทั้งที่งานยังไม่เลิกหร่อกนะ แต่จู่ๆ ศรุจก็หันไปพูดกับอาทิตย์

“พี่อาทิตย์ครับรบกวนไปส่งหนูรินทร์ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

“งือ ไม่เอาครับพี่รุจ” รินทร์รีบบอก แต่ศรุจกลับหันมากระซิบบอกที่ข้างหูคนตัวเล็ก

“พี่อยากให้หนูลองเปิดใจ พี่อยากให้คนที่พี่ไว้ใจได้ดูแลหนูตอนที่พี่ไม่อยู่แล้ว พี่อาทิตย์เป็นคนดีครับ เชื่อพี่สักครั้งน่ะ” ศรุจอาสาเดิรมาส่งรินทร์หน้าโรงแรม สองคนเดินตามหลังอาทิตย์มาติดๆ

ระหว่างที่รอพนักงานเอารถมาจอดให้หน้าโรงแรม ทั้งสามคนก็เดินมารอที่ล็อบบี้ของโรงแรม แต่คนที่เดินสวนเข้ามาคือคนที่อยู่ในหัวใจของรินทร์ เท้าเล็กหยุดชงักลง ก่อนที่มือเล็กจะกำแขนเสื้อของศรุจเอาไว้แน่น ส่วนคนมาใหม่ที่เดินควงแขนมากับรักษ์ก็หยุดเดินเช่นกัน อาทิตย์หันกลับมามองคนตัวเล็กที่หน้าซีดลงเล็ก ศรุจยกมือไหว้พี่ชายของรินทร์รวมทั้งคิมหันษ์ด้วยเช่นกัน

“น้องรินทร์”

“พี่รักษ์มาทำอะไรครับ”

“พี่มาทานดินเนอร์กับคิมน่ะ หนูจะกลับแล้วเหรอ”

“ครับ กำลังจะกลับพอดีครับ” รักษ์มองชายหนุมอีกคนที่ยืนอยู่ด้วย ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้สวัสดีอาทิตย์เพราะทั้งตนและคิมหันษ์รู้จักอาทิตย์พี่ชายของน่านฟ้าเช่นกัน รักษ์เลยละมือจากแขนของคิมหันษ์ ก่อนจะเดินเข้ามาหาน้องชายตัวเอง มือบางจับไปบนใบหน้าของน้องอย่างเป็นห่วง

“ทำไมหน้าซีดจัง ตัวก็เย็นมากด้วย เป็นอะไรครับไม่สบายหรือเปล่า” รินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธ

“น้องไม่เป็นอะไรครับ พี่ไปทานข้าวเถอะครับเฮียรอแย่แล้ว” นินทร์มองคนที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง มองมาที่ตน

“กลับบ้านเราไหม เดี่ยวพี่ให้คนที่บ้านมารับ”

“อื ไม่เอาครับ พรุ่งนี้น้องมีสอบย่อย อืออ เดี่ยวน้องหาวันว่างก่อนนะครับ”

“เอาอย่างนั่นก็ได้” รักษ์ดึงน้องมากอดหลวมๆ ก่อนจะพละออก

……

ระหว่างทางที่นั่งรถกลับมารินทร์ไม่ได้ชวนอาทิตย์คุยเลยแม่สักคำ ต่างคนต่างนั่งเงียบๆ กันมาตลอดทาง จนรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคอนโด

“ขอบคุณที่มาส่งครับ” คนตัวเล็กกำลังจะลงจากรถแต่อาทิตย์กลับห้ามเอาไว้ซ๊ะก่อน

“พี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

“แต่ผมไม่มีขอตัวนะครับ” พูดเสร็จก็จะรีบลงจากรถไปทันที

รินทร์กลับขึ้นมาบนคอนโดได้ซักพักใหญ่แล้วตอนนี้ตนอยู่ในชุดนอนเตรียมนอนเรียบร้อย แต่เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ตนเอ๊ะใจ เดินมาส่องตาแมวดูว่าใครที่มาหากันเวลานี้

“แกรกกกกก………” เสียงเปิดประตูอย่างระมัดระวังดังขึ้น

“คุณ!!!” รินทร์เห็นแบบนั่นก็รีบดันประตูให้ปิดลงทันที แต่กลับถูกอาทิตย์ยื่นเท้าเข้ามากันไว้จนได้

“โอ้ยย เจ็บๆ!” รินทร์หยุดมือตัวเองลงทันที เมื่อเห็นว่าเท้าของอาทิตย์โดนหนีบ แต่มันกลับเป็นแค่การแสดงเมื่ออาทิตย์ได้จังหวะก็พุ่งตัวเข้ามาข้างในห้องทันที

“คุณหลอกผม ออกไปเลยนะ” อาทิตย์ไม่ได้ฟังสิ่งที่รินทร์กำลังพูด แต่อาทิตย์กลับเดินเข้าหา จนรินทร์ต้องเดินถ่อยหลังไปทีละก้าวจนชนเข้ากับพนังห้อง

“หลบหน้าผมทำไม!” รินทร์เงียบไม่ตอบ ยิ่งทำให้อาทิตย์โมโห

“ผมถาม รินทร์หลบหน้าผมทำไมครับ!”

“ผมไม่อยากเจอคุณอีก มันควรจะจบไปตั้งแต่ที่เกาะนั่นแล้ว อย่ามาหาผมอีก”

“อ่ะ!” เอวบางถูกมือใหญ่วาดกอดกระชับเข้าหาตัว

“พี่ไม่จบ”

“อืออออ ปล่อยนะ!”

“แล้วรินทร์หนีพี่กลับมาโดยไม่บอกทำไมล่ะ กว่าพี่จะหาเราเจอรู้ไหมว่ามันยากมากแค่ไหน” รินทร์เหนื่อยที่จะดันคนตัวโตออก คนตัวเล็กหยุดนิ่งเงียบไปจากความเหนื่อยพรางคิดถึงเรื่องในวันนั่น

รินทร์ลงมาตามเวลานัดที่อาทิตย์ได้บอกเอาไว้ คนตัวเล็กอยู่ในชุดเสื้อเชิตสีขาวตัวโครงกับกางเกงลายช้างสีดำ ที่คอมีโทรศัพท์แขวนคอเอาไว้ คนตัวเล็กมองไปรอบๆ บริเวณที่อาทิตย์ได้นัดกัน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนๆ นั่น เข็มนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มกว่าแล้วซึ่งเลยเวลานัดมาเกือบครึ่งชั่วโมง รินทร์คิดว่าคงโดนอาทิตย์ผิดนัดเข้าให้แล้ว ตัวเองก็เลยตัดสินใจจะกลับขึ้นห้อง

“รินทร์ ขอโทษที่มาช้านะครับ” รินทร์ยืนกอดอกมองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหาตนที่หน้าลิฟ

“โกรธเหรอครับ”

“ป่าว! พี่มาช้าแล้วทำไมไม่โทรบอกกันก่อนละครับ” รินทร์คิ้วขมวดและยังกอดอกมองคนตรงหน้านิ่ง

“รินทร์ลืมไปหรือเปล่าครับ พี่ไม่มีเบอร์รินทร์นะครับ”

“อ่อ! จริงๆ ด้วยครับผมลืม แล้วคุณไปไหนมา”

“พี่ติดประชุมด่วนครับ เสร็จก็รีบลงมาหารินทร์เลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เราไปกันเถอะ” อาทิตย์ด็ยังคงพารินทร์ซ้อนมอเตอร์ไซต์มา ทั้งที่จะขับรถตัวเองพามาก็ได้ แต่อยากให้คนตัวเล็กได้รับบรรยากาศของการเป็นนักท่องเที่ยวบนเกาะ

สองคนเดินเข้ามานั่งบริเวณบาร์ โดยเป็นเพียงเก้าอี้ไม้ธรรมดา แต่คนเต็มร้าน นักท่องเที่ยวดูจะชอบร้านสำตล์นี้เอามากๆ หน้าร้านที่ริมหาดมีการควงกระบองไฟด้วย รินทร์มองเพลินก่อนจะหยิบน้ำสีสวยขึ้นมาจิ๊บ ที่จริงก็อยากลองเมาดูบ้าง แต่ที่นี่คงไม่เหมาะ แค่อยากมาเที่ยวชมบรรยากาศเท่านั่น อยากกลมกลื่นไปกับคนที่นี่ รินทร์มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ยกแก้วขึ้นดื่ม อยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมองอยู่อาทิตย์เลยเสนอแก้วจองตัวเองให้

“ลองไหมครับ” รินทร์ส่ายหน้า

“ลองชิมก็ได้ครับ” แต่คราวนี้คนตัวเล็กไม่ปฏิเสธ รับแก้วของอาทิตย์มาลองแตะชิมดู กลับผมว่ามันมีรสชาติดีกว่าที่คิด จนลองยกขึ้นดื่มดู อาทิตย์หันไปหาพนักงานให้เสิร์ฟมาให้ตนอีก เมื่อเห็นว่ารินทร์ยกดื่มแก้วนั่นหมด ก็ยื่นแก้วใหม่ไปให้

“รินทร์ครับ ที่จริงพี่ชอบเราตั้งแต่แรกเห็น” ต่างคนต่างนั่งชิมบรรยากาสของค่ำคืนแสนโรแมนติก ก่อนที่อาทิตย์จะตัดสินใจพูดบอกชอบคนที่ตอนนี้กึ่งมีสติ แต่เหมือนว่าคนตัวเล็กจะปฏิเสธทันที

“อย่าชอบผมเลยครับ หึ อย่าเลยครับ ผมยังไม่อยากชอบใครตอนนี้”

“ทำไมล่ะครับ” จู่คนที่นั่งคุยกันอยู่ดีๆ ก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ดูจากสภาพคนตัวเล็กแล้วน่าจะไม่เคยดื่มเครื่องดื่มมึนเมามาก่อน เพราะแค่เพียงสองแก้วก็หลับคอพักอยู่บนโต๊ะสะแล้ว อาทิตย์หัวเราะออกมาขำๆ ก่อนจะโทรตามลูกน้องให้มารับที่ร้าน

รินทร์ไม่รู้ว่าเรื่องราวหลังจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำได้เพียงแค่ตัวเองรู้สึกมึนหัวมาก แล้วก็หลับไป ภาพมันตัดตั้งแต่ตอนนั่นจนมารู้สึกตัวอีกทีคือตอนรุ้งเช้าของวันใหม่ ที่ตัวเองนอนอยู่บนเตียงโดยมีอาทิตย์นอนกอดตัวเองอยู่ แล้วเสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ใช่ชุดเดิมอีก เมื่อได้สติก็รีบคว้าโทรศัพท์ กลับมาที่ห้องเก็บข้าวของตัวเองทั้งหมด กลับขึ้นฝั่งมาทันทีโดยที่ไม่ได้บอกลาใคร

…

กลับมาที่ตอนนี้คนตัวเล็กใช่จังหวะที่อาทิตย์เผลอพลักจนอาทิตย์ถ่อยห่างออกไป

“คุณมันคนฉวยโอกาส”

“รินทร์พูดอะไรพี่งงไปหมดแล้วนะครับ” อาทิตย์ไม่อยากเดินเข้าไปหารินทร์อีกเพราะเห็นว่าน้องดูเหมือนจะกลัวตัวเอง

“ก ก็ที่เกาะนั่นคุณทำอะไรผมไว้ล่ะ!”

“พี่ทำอะไรครับ?”

“หึ คุณหลอกให้ผมพูดเหรอ!!!”

“ก็ถ้ารินทร์ไม่พูดพี่จะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ!”

“คุณขื่นใจผม!”

“ห่ะ!!!! อะไรนะครับ!!!! พี่นี่น่ะขื่นใจรินทร์! พี่ว่าริทร์กำลังเข้าใจพี่ผิดอยู่นะครับ!”

“เข้าใจผิดตรงไหนก็วันนั่น ตื่นเช้ามาคุณก็นอนกอดผมอยู่บนเตียง แล้วไหนจะเสื้อผ้าผมอีก”

“ไปกันใหญ่แล้วครับรินทร์ รินทร์อ๊วกเลอะเสื้อตัวเองหมดเลยต่างหากล่ะครับ เลอะพี่ด้วย พี่ก็เลยให้แม่บ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วที่เห็นพี่นอนอยู่ด้วยเพราะรินทร์นั่นแหละครับที่ไม่ยอมปล่อยแขนพี่เอง รินทร์ดึงพี่ลงไปนอนที่เตียงเองนะครับ คนอะไรตัวเล็กนิดเดียวแต่เวลาเมาแรงเยอะมาก พี่ทั้งดึงทั้งแกะมือรินทร์ก็ไม่ยอมปล่อยแขนพี่”

“อย่างนั่นเองเหรอครับ”

“ใช่ครับ” อาทิตย์กอดอกยืนมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ใบหน้าน่ารักนั่นขึ้นสีแดงระเรือ

“ถ้างั่น…. ผมขอโทษนะครับ” รินทร์จึงยกมือขึ้นไห้วขอโทษอาทิตย์อย่างรู้สึกผิด