[ขอแสดงความยินดีที่ได้หวนกลับมาสู่ Eternal World แห่งนี้อีกครั้งนะคะ และก็ขอยินดีต้อนรับกลับค่ะ มายมาสเตอร์ ราชันย์จอมปราชญ์ มาสเตอร์ราเอล] อัลฟ่าพูดแสดงความยินดีกับนายเหนือหัวของเธอที่ได้หวนกลับมาอีกครั้ง
"อื้ม ข้ากลับมาแล้ว" ชายหนุ่มได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
ใช่แล้ว ชายหนุ่มผู้ที่พึ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานนี้นั้นก็มิใช่ใครอื่น เขานั่นคือบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสั่นะเืโลกใบนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว เป็คนที่เคยหยุดาระหว่างเผ่าพันธุ์เอาไว้ในอดีต และยังเป็บุคคลที่เคยฝากฝังความหวาดกลัวเอาไว้ให้แก่เหล่าสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ จนกระทั่งไม่ว่าใครที่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขาก็ต้องเกิดอาการสั่นสะท้านด้วยความเกรงกลัวจนถึงก้นบึ้งของจิติญญา
และเขายังเป็บุคคลเพียงหนึ่งเดียวที่ได้รับการขนานฉายานามอันยิ่งใหญ่จากโลกใบนี้ ชายผู้เปรียบเสมือน พระเ้า ผู้โลก ชายผู้ที่สามารถทำให้โลกเคลื่อนไหวได้เพียงการใช้คำพูดเดียว
ซึ่งชายผู้นั้น นั่นก็คือ ราชันย์จอมปราชญ์ ราเอล นั่นเอง
ในตอนนี้เขานั้นได้หวนกลับคืนสู่ Eternal World แห่งนี้อีกครั้งแล้ว หลังจากที่เขานั้นได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยมานานนับพันปี
"นี้ก็ผ่านมาพันปีแล้วสินะ ที่ข้าได้หลับใหลไป ในตอนนี้โลกได้พัฒนาไปจนถึงไหนกันแล้วนะ" ชายหนุ่มได้พูดขึ้นกับตัวเอง
[ค่ะ หลังจากที่ท่านได้หลับใหลไปเป็เวลานับพันปีแล้ว ตอนนี้โลกใบนี้ก็ได้มีการพัฒนาไปหลายอย่างมากเลยล่ะค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าได้ตอบขึ้น ก่อนที่จะฉายภาพต่าง ๆ ขึ้นมาให้ชายหนุ่มดู
ซึ่งมันเป็ภาพของสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นบนโลกในปัจจุบัน มีทั้งภาพบ้านเมืองที่พัฒนาไปจนผิดหูผิดตา ภาพการใช้ชีวิตประจำวันของผู้คนบนโลก ภาพภูมิทัศน์ของโลกที่เปลี่ยนไปหลาย ๆ อย่าง และยังมีภาพอื่น ๆ อีกมากมายให้ชายหนุ่มดู
"เห~~ พัฒนาไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย" ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยหน้าตาดูนิ่งเฉย ก่อนที่เขาจะพูดออกมาอย่างประหลาดใจเล็กน้อยต่อภาพที่เขาได้เห็น
"แต่ก็ช่างเถอะ เดี๋ยวพอออกไปก็ค่อยสำรวจดูด้วยตัวเองอีกที ตอนนี้มาสนใจการให้รางวัลแก่คนที่ขยันทำงานดีกว่า ใช่ไหมล่ะอัลฟ่า" ชายหนุ่มดูภาพตรงหน้าอยู่สักพัก ก่อนที่จะเลิกสนใจ แล้วหันกลับมาพูดกับอัลฟ่า
[รางวัลเหรอคะ?] อัลฟ่าถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ว่านายเหนือหัวของเธอนั้นกำลังพูดถึงเื่อะไร
"ใช่แล้วล่ะ รางวัล ตอบแทนที่เ้าทำงานหนักคอยดูแลข้ามาตลอด่พันปีนี้ไงล่ะ" ชายหนุ่มอธิบายขึ้น
[ดิฉันมิบังอาจรับรางวัลจากท่านได้หรอกนะคะ มายมาสเตอร์ ดิฉันเพียงแค่ทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเอาไว้เท่านั้น] อัลฟ่าพูดปฏิเสธออกมา
"ไม่ได้ ๆ ยังไงคนที่ทำงานหนักก็ควรที่จะได้รับรางวัล ไม่งั้นถ้าเกิดว่ามีใครมารู้เข้าว่าข้าใช้งานผู้ใต้บังคับบัญชาให้ทำงานหนักให้ แล้วไม่ให้รางวัลอะไรเลยสักอย่าง เดี๋ยวชื่อเสียงของข้าจะเสียหายหมดเข้าใจไหม" ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดขออัลฟ่า พร้อมกับดึงดันที่จะให้รางวัลเธอให้ได้
[เข้าใจแล้วค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าตอบขึ้น
"ในเมื่อเข้าใจแล้วก็ดี งั้นก็บอกมาได้เลยว่าเ้า้าอะไร" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
[สิ่งที่ดิฉัน้าเหรอคะ?..] อัลฟ่าพูดออกมาเหมือนกับคิดหนักมาก เพราะเธอไม่เคยมีความ้าต่อสิ่งใดมาก่อน มันจึงทำให้เธอนั้นไม่รู้ว่าควรจะขออะไร
"เ้าจะขออะไรก็ได้ ถ้าข้าสามารถทำได้ล่ะก็ ข้าก็จะทำให้" ชายหนุ่มที่เห็นว่าอัลฟ่ากำลังคิดหนัก เขาก็ได้พูดขึ้น
[อะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอคะ] อัลฟ่าถาม
"ใช่แล้ว อะไรก็ได้ ที่ข้าสามารถทำให้กับเ้าได้" ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ
[ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอ...ขอติดตามมาสเตอร์ตลอดไปได้ไหมคะ?] อัลฟ่ากล่าวคำขอของเธอออกมา จนทำให้ชายหนุ่มที่ได้ยินถึงกับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
"เื่นั้นถึงเ้าไม่ขอ ข้าก็จะให้เ้าติดตามข้าตลอดไปอยู่แล้ว เ้าคิดเหรอว่าข้าจะทอดทิ้งเ้าได้ลงคอน่ะอัลฟ่า" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยหน้าตาดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
[ขอบคุณค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าพูดขอบคุณออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะดีใจอยู่เล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม
"งั้นมีคำขออื่นอีกไหม เพราะสิ่งที่เ้าขอมันไม่ค่อยจะคุ้มค่ากับการทำงานหนักของเ้ามาตลอดพันปีที่ผ่านมาเลย" ชายหนุ่มได้ถามขึ้นอีกครั้ง
[ดิฉันไม่มีอะไรที่้าแล้วค่ะ ขอเพียงแค่ได้คอยติดตามมาสเตอร์นับแต่นี้ตลอดไปก็ดีมากแล้วค่ะ] อัลฟ่าตอบ
"ไม่โลภเลยนะเ้าเนี่ย หัดโลภให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ" ชายหนุ่มบ่นขึ้นมา
[รับทราบค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่ารับคำของชายหนุ่มอย่างว่าง่าย จนทำให้ชายหนุ่มถึงกับต้องถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายใจ
"เหอ~ ช่างมันเถอะ ถือว่าข้าติดค้างรางวัลเ้าอยู่หนึ่งอย่างก็แล้วกัน ถ้าเกิดว่าในอนาคตเ้าเกิด้าอะไรขึ้นมาก็บอกกับข้าได้เลยโดยที่ไม่ต้องเกรงใจ" ชายหนุ่มพูดขึ้น
[ค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าตอบรับ
"เหอ~ เอาเถอะ คงได้เวลาที่พวกเราต้องออกไปจากที่นี่ เพื่อไปดูว่าโลกได้พัฒนาไปถึงไหนแล้วด้วยดวงตาคู่นี้ของตัวเองล่ะนะ"ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจที่จะออกไปจากสถานที่ลึกลับแห่งนี้แล้ว
[แล้วแต่ท่านจะปราถนาค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าขานรับ
"อ๊ะ แต่ถ้าตอนนี้ข้ายังใช้สมญานามเดิมอยู่ คงจะเกิดเื่วุ่นวายขึ้นแหง ๆ" ชายหนุ่มพูดขึ้น
"คงต้องหาชื่อใหม่ใช้เรียกแทนแล้วล่ะ เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตใหม่ในครั้งนี้ได้อย่างสงบสุข"
"แถมถ้าใช้ชื่อใหม่ ก็ยังทำให้สามารถหลีกเลี่ยงเื่ยุ่งยากที่จะมาทำลายชีวิตอันแสนสงบของข้าในอนาคตได้อีกด้วย" ชายหนุ่มกล่าวขึ้น พร้อมกับกำลังคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ในอดีต
"อืม~ แล้วจะเอาชื่ออะไรดีนะ" ชายหนุ่มครุ่นคิด
"อืม~ งั้นเอาชื่อว่า เรอัล ก็แล้วกัน ถึงจะฟังดูสิ้นคิดไปหน่อย แต่ก็พอใช้ได้ล่ะนะ" ชายหนุ่มที่ได้เปลี่ยนชื่อตนจาก ราเอล เป็ชื่อว่า เรอัล ในทันที
"งั้นต่อไปนี้เรียกข้าว่า เรอัล นะอัลฟ่า" เรอัลได้กล่าวขึ้นกับอัลฟ่า
[รับทราบค่ะ มายมาสเตอร์ มาสเตอร์เรอัล] อัลฟ่าตอบรับคำกล่าวของชายหนุ่ม
"ดีล่ะ ถ้างั้นพวกเราก็ออกไปกันเถอะอัลฟ่า ได้เวลาที่จะต้องออกไปดูโลกกว้างกันแล้ว" เรอัลได้พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มออกมา
[ค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าตอบ
"โลกจะมีอะไรที่ดูน่าสนใจบ้างนะ ชักจะเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาแล้วสิ รอก่อนนะ Eternal World ข้าเรอัลผู้นี้กำลังจะออกไปหา ฮ่าๆๆ" ชายหนุ่มได้พูดขึ้นด้วยท่าทางสนุกสนาน ก่อนที่จะเกิดแสงโอบรอบตัวเขาก่อนที่ตัวเขา พร้อมทั้งสถานที่ที่เขาเคยอยู่ จะค่อย ๆ อันตรธานหายไป ราวกับว่าตรงจุดนั้นไม่เคยมีอะไรมาก่อน และทุกสิ่งเป็เพียงแค่ความฝัน ที่ไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง
/////////////////////////////////
จบตอนจ้าาาาาาาาาา
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ คิดเห็นอย่างไรก็ comment ได้นะ :) 555
5K
