โบสถ์นาวิกไดเมอนิค
"วิช แฟลม่า แกถามใช่มั้ยทำไมเ้าถึงมีชื่อนี้ั้แ่เด็กมันเป็มายังไง"
คุณลุงของโบสถ์อันเก่าแก่ที่ถูกทิ้งล้างมาหลายร้อยปีได้ตอบเด็กคนนึงเรียกฃื่อเล่นย่อๆว่า วิช
"มันก็ใกล้วันเกิดผมแล้วนะ แถมปีนี้ผมก็จะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วด้วย ด้วยการอำลาครั้งสุดท้ายผมอยากให้ลุงช่วย สิ่งที่ผมค้างคามาตั้งเด็กหน่อยสิ ลุงไม่เคยบอกผมเลยนะ"
ลุง ไซม่า เอนไยซ่า เป็ลุงที่มาอาศัยที่โบสถ์เห็นนี้มาประมาณ40 จนอยู่ๆก็มีเด็กมาวางไว้ที่หน้าโบสถ์ โดยที่ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ของเด็กคนนั้นเป็ไคร
"เอ่อ..ก็บอกแล้วไงว่าเื่มันไม่มีอะไรมากเลย ฉันก็แค่รับแกมาเลี้ยง แล้วก็มีชื่อที่ติดมาด้วยเท่านั้น มันก็แค่ชืื่อไม่มีอะไรให้ภูมิใจหรอก" ตอบด้วยสีหน้าที่เหงือตกหน่อยๆเพราะไม่รู้จะตอบยังไงแม้จะปฏิเสธไปหลายครั้งแล้ว
..เอ๋!! แค่นี้เองเนี้ยนะ ก็แบบนี้แหละลุงจะมาเข้าใจได้ไงล่ะ ความภาคภูมิใจที่มีชื่อที่ได้มาจากพ่อมาน่ะ ไม่งั้นให้ลุงตั้งให้จะไม่ดีกว่ารึไง โถ่ เสีย อารมณ์จริงๆ
เด็กที่กำลังหงุดหงิดกำลังจะเดินออกจากโบสถ์ไปข้างนอกด้วยความผิดหวัง
"ดะ..เดี๋ยว!! ไหนๆแกก็จะออกไปข้างนอกอยู่แล้ว ช่วยเอา กระดาษใบนี้ไปให้หมู่บ้าน คามอล หน่อยสิ ด้วยความที่แก่แล้วจะออกไปข้างนอกเดินตั้งไกลมันก็ยังไงอยู่หรอก ถ้าเป็สมัยก่อนสบายกับอีแค่เดิน5กิโลเนี่ยไม่กี่นาทีก็ถึง ท่าทางของ ไซม่า ที่แก่ไม่แข็งแรงขนาดนั้นดูยังไงก็ไม่สามารถเดินขนาดนั้นได้"
"ก็ได้ ก็ได้ ใหนๆก็จะออกไปอยู่แล้ว จะเอาไปส่งให้ถึงที่เลยแล้วกัน" ไซม่าทำหน้ายิ้มเพราะกับคิดในใจ
อาา..โตเร็วขึ้นมากเลยนะเนี่ยถ้าไม่ได้รับการเลี้ยงดูจากเราก็คงไม่แข็งแรงขนาดนี้
ในขณะที่ วิช เดินทางก็ได้หยิบกระดาษที่ลุงบอกให้เอาไปส่งที่หมู่บ้าน คามอล ด้วยความสงสัยเลยเปิดดู ..นี่มันก็แค่รายการ ขอหารงั้นเหรอ ให้ฉันไปหาเองแถวๆป่าก็ได้นี่
เหลือบไปมองด้านล่างก็ทำให้วิชซาบซึ้งเลยทีเดียวเพราะในนั้นได้เขียนว่า"สวัสดีทุกคนหมู่บ้าน คามอล เพื่อนบ้านที่รักของฉัน วันฉันขอรบกวนหน่อยช่วยไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านให้ด้วยว่าถ้าพวกนายว่างช่วยให้คนในหมู่บ้านของนายส่วนนึงมาจัดงานฉลองกับฉันจะได้มั้ย เพราะมันเป็วันเกิดของวิชและเป็วันสุดท้ายที่เขาจะได้ออกจากหมู่บ้านนี้ไปอยู่กับพวกนายแล้ว ชั้นอยากจะอำลาด้วยคนเยอะๆเขาจะได้มีเพื่อน มันอาจจะกระทันหันไปหน่อยแต่นี่ก็เป็เด็กที่ตลอด40ปีฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดไม่ชอบอยู่กับไครนานๆจนมาเจอวิชเนี่ยแหละทำให้ฉันเปลี่ยนไป หลังจากที่เขาไปแล้วก็ช่วยฝึกพลังของเขาให้ตื่นขึ้นมาด้วยล่ะ ได้ยินมาว่าหมู่บ้านของนายใช้พลังเวทย์สายมานา ได้กันในระดับtier box 2 ถ้าวิชได้มีพลังอะไรแบบนั้น ก็จะอยู่ด้วยตัวเองคนเดียวได้โดยไม่ต้องมีฉันแล้วล่ะ"
โถ่ ทำไมถึงเขียนไห้มันดูเศร้าขนาดนี้ล่ะลุง แต่ก็ต้องขอบคุณที่ลุงเลี้ยงผมมาตลอดโดยที่ไม่สนข้อตอบแทนอะไรเลย ผมนี่ซาบซึ้งจากใจจริงๆ
วิช ได้มาถึงหน้าหมู่บ้าน คามอล และอยู่ๆก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงะโมาจาก้าของประตู
"อ้าว วิชนี่นา เดี๋ยวฉันบอกผู้คนคุมประตูเปิดประตูให้นะ"
"...."
คามอล เป็หมู่บ้านที่ไม่ได้ใหญ่มากแต่ด้วยผู้คุมหมู่บ้านนี้มีพลังอยู่ในระดับtier box4และเกือบจะใต่ขึ้น ระดับ5ได้เมื่อเร็วๆนี้ ตามข่าวลือที่ออกมา หมู่บ้านจะเน้นเด็กที่มีอายุ17ปีขึ้นไปมาอยู่เด็กที่มาอยู่ก็น่าจะเหมือนตัวผมเอง ถูกเลี้ยงขึ้นมาโดยผู้ใหญ่ที่ไม่มีความสามารถในพลังหรือพลังเวทย์ในระดับtier box1 แต่ได้รับสิทธิ์จากทางอณาจักรที่จะส่งเงินมาให้เรื่อยๆแลกกับรับเลี้ยงเด็กที่ไม่มีพ่อแม่และเป็เด็กที่เกิดพลังยังไม่ถูกปลุกขึ้น พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับผมแค่พวกเขาได้รับเลี้ยงในสถานที่ที่ดีกว่า กับผมที่แค่มีโบสถ์กับลุงอยู่ อาศัยพวกเขานั้นมีเพื่อนๆอยู่มากมาย
"เข้ามาก่อนสิ ไม่เจอกันนานเลยวิชยังจำชื่อฉันได้อยู่มั้ยเนี้ย"
"...."
เหงือตกเพราะตัวเองนั้นจำไม่ได้
"เอ๋ นี่จำไม่ได้งั้นเหรอเนี้ย ทั้งที่เมื่อ4ปีที่แล้วก็เล่นวิ่งไล่จับกัน อ้า!!ตอนนั้นฉันแกล้งนายตลอดเลยล่ะก็อายุห่างตั้ง6ปีนิ แต่ดูตอนนี้สินายโตขึ้นมากเลยนะร่างกายเนี่ยทั้งความลามกด้วย แต่สมองเนี่ยไม่โตขึ้นเลยนะ"
"อาา เลิกพูดได้แล้ว ไอเื่ไม่ดีก็อย่าไปจำสิ"
หน้าของวิชเริ่มแดงขึ้นและเหงือตก เพราะว่าตัวเองตื่นเต้นที่ไม่ได้เจอกันนานหรือเขินที่เอาเื่เก่าๆหน้าอายของตัวเองมาเล่ากันนะ
"นี่นายเขินงั้นเหรอเนี้ย ฮาฮ่า แต่เอาเถอะไหนๆก็มาแล้ว เลซี่เขาคงตื่นเต้นเหมือนกันที่นายมา ถ้าได้เจอเธอก็คงดีใจมากแน่ อย่าทำตัวเป็พี่ชายแย่ๆล่ะ"
"ไม่อยู่แล้วนา!!"
หญิงสาวคนนั้นชื่อ เคซี่ เป็พี่สาวของเลซี่ ตอนนั้นเธอยังเด็กมากๆอยู่เลย อยากรู้จังว่าจะสวยขนาดไหนแล้ว ว่า เคซี่เธอจะหัวเราะมากไปแล้วนะ เธอหัวเราะในระหว่างที่พวกเรากำลังเดินไปบ้านของเธอ น่าอายจริงๆแหะ
"แม่วิชเขามาค่ะ"
เคซี่้ปิดประตูเข้าไปในบ้านแล้วะโเลยเนี้ยนะสมองเธอนี่น้าา ฉันก็อายเป็เหมือนกันนะเฟ้ย
สภาพครอบครัวของเธอนั้นดูดีมากมีอาหารมีเครื่องประดับตกแต่งบ้านต่างๆแถมพ่อของเธอยังเป็หน่วยหาอาหารและเสบียงต่างๆของหมู่บ้านนี้พลังของพวกเขาคงมากแน่ๆ เป็พลังสืบทอดรุ่นต่อรุ่นนี่นาแค่เกิดมาพลังก็ถูกปลุกเลย
"พี่วิช!!!"
โบ็ะตู้ม!!!!
เด็กสาวที่อยู่ข้างหน้าคือ เลซี่เธอวิ่งตรงมาแล้วกระแทกตัวผมอย่างจังเล่นเอาจุกไปเลยล่ะ
"อาา เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ แต่อย่าทำแบบนี้บ่อยๆล่ะมันอันตราย-"
ใบหน้าของ เลซี่ ที่เงยหน้าขึ้นมาบนหน้าอกของผม นี่มันอะไรกัน! ดาเมจนี้มันอะไรกันเนี้ย!! สวยสุดยอดไปเลยนะเนี้ยผมสีฟ้าที่ยาวกว่าแต่ก่อนแล้วก็ดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายดั่งเพรช นึกภาพตอนเธอโตมาไม่ออกเลย ถ้าได้เป็ภรรยาก็ดีเลยนะเนี้ย
"...ลามก"
"ลามกอะไรของเธอกันเคซี่?"
"ก็ดูที่หน้าอกของนายลงไปสิ คงมีความสุขมากเลยสินะ"
ผมกับเลซี่น้องของเธอ มองลงไป น่ะ..นี่มันูเา ภะ..ูเาลูกใหญ่สุดๆไปเลยรึไงเนี้ยเกือบเท่ากับพี่ของเธอเลยอายุแค่นี้เนี้ยนะ ผมในตอนนั้นนี่หน้าแดงสุดๆเลยล่ะ แต่พอเงยหน้าไปเห็นหน้าของเลซี่ ใบหน้าของเธอจ้องราวกับร้องให้แถมยังหน้าแดงสุดๆเลยนี่นา!!
เธอกับผมรีบถอยห่างแล้วพูด ขอโทษครับ/ขอโทษค่ะทันที
"วิชงั้นเหรอไม่ได้เจอกันนานเข้ามานั้งข้างในก่อนก็ได้นะ ตอนนี้สามีของฉันไปหาเสบียงกับนาย่า น่ะ"
สามีของแม่เคซี่กับเลซี่ มีภรรยา2คน เห็นว่าในสมุดจดบันทึกสมัยก่อนเขาว่ากัน สามีกับภรรยาจะมีคู่ชีวิตได้แค่คนเดียวเท่านั้นแต่บางศาสนาสามารถมีภรรยาได้มากกว่า1คนแต่มีเงื่อนไข แต่นั้นก็ผ่านมาหลายร้อนปีแล้วที่โลกนั้นเกือบจะล่มสลายและกับมารุ่งเื่ใหม่ ดูเหมือนความเชื่อศาสนาจะหายไปด้วยและภาษากับวัฒนธรรมก็หายไปและถูกสร้างขึ้นใหม่ไม่มีทั้งศาสนาและภาษา วัฒนธรรม มีเหลืออยู่แค่ความเชื่อที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ มนุษย์ใช้ชีวิตโดยกฏใหม่ของโลกใบนี้
"เดี๋ยวฉันต้องไปเฟ้าประตูล่ะ ฝากแม่ดูแลเลซี่กับวิชด้วยนะคะ"
เธอวิ่งออกไปด้วยความไวมากสมกับเป็ลูกของนักสู้เลยจริงๆ
"เลซี่ลูกไปเอาชามาให้แม่หน่อย"
"ได้ค่ะ"
"ดูเหมือนว่าเธอจะมีธุระสินะถึงได้มาที่ ว่าแต่มีอะไรเหรอ ลุงของเธอยังสุภาพดีอยู่มั้ย?"
"ครับเื่ของคุณลุงนั้นสุขภาพดีอยู่ครับ แล้วเขาก็ได้ส่งกระดาษใบนี้มาให้น่ะครับช่วยเอาไปให้คนในหมู่บ้านหน่อยแต่เจอเคซี่พอดีก็เลยโดนลากมาที่ซะก่อนเลยจะฝากคุณแม่ของเคซี่หน่อยละกัน"
"เดี๋ยวเื่นี้ฉันจะจัดการให้ เธอไปก่อนเลยก็ได้นะเพราะนี่ใกล้จะมืดแล้ว"
"อ้ะ!! จริงด้วยสิต้องรีบกลับแล้วเดี๋ยวต้องไปเอาอาหารอีก ผมขอขอบคุณมากเลยนะครับที่ต้องมาขอหารหมู่บ้านนี้ ไปแล้วนะครับ---"
แย่แล้วๆ กลับช้าซะได้ กะว่าจะให้กระดาษผู้ดูแลประตูแล้วกลับแต่ดันไปเจอเคซี่พอดี วันนี้มันดวงซวยชัดๆทั้งที่เป็วัดเกิดและวันที่จะได้ลาจากวันสุดท้ายแท้ๆ เอะแต่ว่าทำไมหมู่บ้านถึงมีหน่วยป้องกันเยอะจังเลยล่ะ มีทหารดูแล้วยังมีพลังเวทย์กับพลังระดับtier box3 อยู่ตั้งเยอะทำไมวันนี้ถึงใช้คนเยอะขนาดนั้นในการดูแลล่ะ คงน่าจะเป็พวกสัตว์ชนิดพิเศษมาบุกมั้ง แต่เอาเถอะพลังระดับนั้นป้องกันได้อยู่แล้ว
นี่ก็มืดแล้วยังไม่ถึงโบสถ์เลย เอะ!!เห็นไฟด้านหรือว่าใกล้จะถึงโบสถ์แล้ว
"เอะ..!?"
ภาพที่ผมเห็นคือไฟลุกเต็มโบสถ์กลางป่าอันกว้างใหญ่ มันเป็ไปได้ยังไงทำไมถึงเป็แบบนี้มันเกิดอะไรขึ้น ตัวผมล้มลงเข้าทรุดและมองไปยังโบสถ์ เลยนึกขึ้นมาได้แล้วลุงล่ะ
รีบวิ่งไปที่โบสถ์มองดูข้างนอกแต่กลับไม่เจอไคร
คุณลุ-
ผมถูกคนดึงตัวไปข้างหลังพร้อมกับถูกปิดปากด้วยมือ ผมพยายามขัดขืน
"เงียบไว้วิชนี่ฉันเอง ไซม่าไง"
"ละ..ลุง"
ลุงปล่อยมือที่ปิดปากผมไว้ ผมกลัวมากจนแทบร้องให้
"ลุงนี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
"เื่นั้นเอาไว้ทีหลังตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว นี่แกรู้รึเปล่าว่าที่หมู่บ้านมีอะไรผิดสังเกตุหริอรู้สึกตะหงิดใจอยู่มั้ย"
สีหน้าของลุงไซม่า ดูไม่ดีเลยเหมือนกำลังกลัวอะไรซักอย่างไม่เคยเห็นลุงทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"ก็รอบๆหมู่บ้าน มีการเอาทหารมาป้องกันเต็มเล-"
"ไม่ทันการล่ะถ้าเป็แบบนั้นจริงแย่แน่ๆ แกรออยู่ตรงนี้โอเคนะที่นี่ปลอดภัยดีเดี๋ยวฉันจะไปดูที่หมู่บ้านเอง"
"ไม่ได้หรอก ยังไงผมก็จะไปกับลุง ผมอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ลุงห้ามผมก็จะไปแถมร่างกายของลุงเองก็ไม่น่าจะไปได้ไวขนาดนั้นให้ผมแบกลุงไปน่าจะดีกว่าซะอีกนะ"
"ถ้าแกไม่กลัวตายล่ะก็นะ แต่มาถึงขนาดนี้แล้วฉันก็คงห้ามแกไม่ได้แล้วล่ะ"
"ลุงตอนแรกมันก็ไวอยู่หรอกที่ผมคิดนะ แต่ต้องมาแบกลุงอีกในขณะที่วิ่งไปหมู่บ้านมันดูฃ้ากว่าที่ผมคิดไว้มากเลยล่ะ"
ร่างกายที่วิ่งไปกลับมาแล้วรอบนึงต้องวิ่งไปกลับอีกครั้งโดยใช้ความเร็วที่ไวกว่าเดิมแถมยังแบกลุงที่ร่างกายไม่แข็งแรงไว้บนหลังอีก เหนื่อยจริงๆ
"พลัง tire box2 ทำงาน"
ฟลิ้ง!!
นี่มันอะไรกันอยู่ความเร็วของเราก็เพิ่มขึ้นการก้าวสลับขาไวกว่าเดิมเท่านึง ก้มลงไปมองเท้านี่มันหรือว่าพลังboxของลุง แสงที่ห้อมล้อมเท้าของของเราแล้วมีลายคล้ายเส้นเือยู่ตรงขาเราทั้งขา แสงของลายนั้นส่องสว่างบางๆ นี่หรือพลังของลุง ใช้กับเราได้ด้วย
ถ้าเป็แบบนี้ล่ะก็ไปทันแน่!
4K
![แฟนคิง [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1566460710_21055341.webp)