เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

ทุกครั้งที่หยางเฉินออกไปข้างนอกกับโม่เชี่ยนนี สถานที่ที่เขาไปมักเป็นที่แปลกๆ เสมอ

ครั้งแรกเป็นบริษัทของพวกนักเลงครั้งที่สองเป็นร้านขายอาหารรสจัดจ้านริมแม่น้ำถึงแม้หยางเฉินจะเตรียมตัวมาก่อนแล้ว แต่ทันทีที่ไปถึงสิ่งที่เห็นนั้นทำให้หยางเฉินถึงกับพูดไม่ออก

เบื้องหน้าพวกเขาคือบริษัทรับเหมาก่อสร้างจงหนานแต่จุดที่พวกเขามานั่นเป็นสถานที่ที่บริษัทนี้กำลังก่อสร้างอยู่นั่นเอง ทั้งคานเหล็กปูนซีเมนต์ และเศษหินดินทรายต่างๆ ฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มไปทั่วคล้ายหมอกในตอนกลางวัน

สภาพแวดล้อมที่นี่เต็มไปด้วยคนงานก่อสร้างสวมหมวกกันน็อคสีเหลืองบางคนเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีบรอนซ์เงางามเหงื่อไหลอาบกายที่ชุ่มเปียกไปถึงกางเกงในใบหน้าของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยเศษดินและฝุ่นแน่นอนคุณอาจจะคิดว่าพวกเขากำลังร้องไห้เมื่อพวกเขายิ้มให้คุณ

ผู้คนมักจะบอกว่าบ้านเมืองนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อของชาวบ้านแต่ทำไมไม่มีใครบอกเลยว่าตึกระฟ้านั่นก็ถูกสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อของคนงานก่อสร้างเหมือนกัน?

"เอ่อคุณโม่ครับ แน่ใจนะครับว่าเรามาถูกที่" หยางเฉินมองโม่เชี่ยนนีที่อยู่ในชุดสวยเขาสงสัยว่ารองเท้าบู๊ทส้นสูงของเธอจะทนได้สักกี่น้ำ

โม่เชี่ยนนีเช็ดเหงื่อบนหน้าผากออก กล่าวอย่างอารมณ์เสียว่า

"ฉันบอกให้นายตามมาไม่ได้บอกให้นายพูดจาไร้สาระ!"

หยางเฉินยิ้มแย้มเขาไม่สนใจคำพูดของโม่เชี่ยนนีเลยแม้แต่น้อย

โม่เชี่ยนนีไม่สนใจหยางเฉิน เธอยังคงเดินไปข้างหน้าเดินเข้าไปหาหัวหน้าคนงานวัยกลางในชุดเครื่องแบบจงหนานคอร์ปอเรชั่นสีฟ้าซึ่งเป็นผู้ดูแลคนงานส่งปูนซีเมนต์

"สวัสดีค่ะไม่ทราบว่าสำนักงานของไซต์ก่อสร้างนี้อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"โม่เชี่ยนนีถามอย่างสุภาพ

หัวหน้าคนงานจ้องมองโม่เชี่ยนนีด้วยความประหลาดใจเขางุนงงว่าทำไมสาวสวยเช่นนี้ถึงมาในสถานที่ก่อสร้างอันสกปรกเช่นนี้ เขาเดาว่าเธออาจเป็นพนักงานในหน่วยงานของรัฐบาลดังนั้นเขาจึงต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มและบอกที่ตั้งของสำนักงานไปอย่างถี่ถ้วน

สถานที่ที่เรียกว่า'สำนักงาน'นั้นเป็นที่พักพิงชั่วคราวของบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่โดยปกติมันค่อนข้างเป็นสถานที่ที่สะดวกสบายอยู่ไม่น้อย มีทั้งแอร์ทั้งโทรทัศน์อยู่ภายใน

ภายในสำนักงานมีเพียงโต๊ะไม้ขนาดใหญ่มีชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนสวมชุดสูทสีเทานั่งอยู่ เขากำลังคุยโทรศัพท์แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นโม่เชี่ยนนีและหยางเฉินมันก็ต้องตกตะลึงในความงามของเธอ มันมองไปที่ทั้งสองและด้วยสายตาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

มันรีบวางโทรศัพท์ส่งยิ้มให้โม่เชี่ยนนี พร้อมยื่นมือออกมากล่าวว่า "ให้ช่วยอะไรมั้ยครับคุณผู้หญิง?"

โม่เชี่ยนนีเมินมือของชายอ้วนอย่างเป็นธรรมชาติพลางกล่าวว่า "จางฟู่กุ้ยอยู่ที่ไหนเหรอคะฉันมาที่นี่เพื่อรับเขาค่ะ"

แม้ว่าชายอ้วนจะไม่ได้จับมือมันก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร แต่เมื่อมันได้ยินชื่อ 'จางฟู่กุ้ย' ดวงตาของมันก็แทบถลนออกมานอกเบ้า

"คุณคือลูกสาวจางฟู้กุ้ยเหรอครับ?"

โม่เชี่ยนนีขมวดคิ้วแต่เธอก็พยักหน้าตอบไป

"ใช่ค่ะ"

หยางเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ด้วยความสนใจเขาไม่เคยคิดว่าพ่อของโม่เชี่ยนนีจะอยู่ที่นี่เขาจำได้ว่าโม่เชี่ยนนีเคยบอกว่าพ่อของเธอตายไปนานแล้วซึ่งหมายความว่านี้จางฟู่กุ้ยคนนี้ย่อมเป็นพ่อเลี้ยงของเธอ

"คุณนำเงินมาหรือเปล่า?"สิ้นเสียงชายอ้วนกล่าวดังนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนมันมองมาที่โม่เชี่ยนนีด้วยท่าทีเหนือกว่าทันที

โม่เชี่ยนนีล้วงมือไปหยิบปึกเงินสีแดงในกระเป๋าดูเหมือนมันจะเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

"นี่เป็นเงินจำนวนห้าพันหยวน ปล่อยเขาได้แล้ว"

"ห้าพัน?"ชายอ้วนหัวเราะออกมาดังๆ

"ห้าพันมันหนี้ก่อนหน้านี้ตอนนี้มันมากกว่านั้นแล้ว"

"อะไรนะ!?"ใบหน้าของโม่เชี่ยนนีเปลี่ยนเป็นปั้นยากทันทีเธอพยายามระงับความโกรธของเธอก่อนกล่าวไปว่า "เขาเล่นเสียอีกแล้ว!?"

ชายอ้วนจุดบุหรี่ในปากก่อนชี้ไปที่ห้องถัดไปพร้อมกล่าวว่า

"คุณไปดูด้วยตาตัวเองจะดีกว่า"

โม่เชี่ยนนีได้ยินดังนั้นก็เดินออกจากสำนักงานอย่างรวดเร็วพร้อมตรงไปที่ห้องข้างเคียง เปิดประตูเข้าไปอย่างฉับพลัน

ทันทีที่ประตูถูกเปิดกลิ่นฉุนของควันบุหรี่และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็โชยออกมาจากภายในห้องพักโม่เชี่ยนนีถึงกับสำลักและไอทันที

ภายในห้องมีเพียงโต๊ะและเก้าอี้อยู่หลายตัว บนโต๊ะเต็มไปด้วยไพ่ป๊อกและไพ่นกกระจอก บนพื้นซีเมนต์ยังเต็มไปด้วยก้นบุหรี่และขวดเบียร์เปล่าอีกทั้งหลอดไฟสองดวงภายในห้องยังทำให้เกิดแสงไฟสลัว

ในขณะนี้มีชายแปดคนกำลังยืมล้อมวงอยู่ที่โต๊ะใหญ่สุดตรงกลางห้องและมีชายสองคนอยู่ภายในวงล้อมกำลังนั่งเผชิญหน้ากันอยู่

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวมีทรงผมที่หวีขึ้น และคาบบุหรี่ในปาก ขาข้างหนึ่งวางอยู่บนเก้าอี้มีลักษณะท่าทางผ่อนคลาย

อีกคนหนึ่งสวมเสื้อสีเหลืองแขนสั้นสีหน้าดูหดหู่ ขอบตาและหน้าผากมีริ้วรอยแห่งวัย ใบหน้าซูบตอบคล้ายคนอมโรค

เมื่อคนในห้องสังเกตเห็นคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นหญิงสาวสวยน่ารักดวงตาของพวกมันก็ส่องประกายเจิดจ้าเหมือนฝูงไฮยีน่าจ้องมองเหยื่อทันที

มีเพียงชายวัยกลางคนใบหน้าตอบเผยร่องรอยแห่งความสุขออกมาทางใบหน้ามันรีบวิ่งเข้าไปคว้าไหล่โม่เชี่ยนนีอย่างสุดพลัง

"เชี่ยนนีเร็วเข้าเอาเงินมาให้ฉันหน่อย ฉันจะแก้มือ เร็วเข้า!!!"

โม่เชี่ยนนีรู้สึกเจ็บปวดที่ไหล่ แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้าน เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มเสียใจว่า

"คุณต้องการเท่าไร"

"ทั้งหมดที่เธอมีเลยคราวนี้ล่ะ ฉันจะเอากลับมาให้หมดเลย!!!" ชายคนนั้นตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งราวพบเจออะไรที่ท้าทายอย่างมาก

ในตอนนี้คนอื่นๆต่างเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว และชายผมเสยเองก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายทันที

"สาวน้อยคนนี้คงจะเป็นลูกสาวของจางฟู่กุ้ยคุณพ่อของเธอติดหนี้ฉันต้าจุนผู้นี้อยู่สองหมื่นเธอต้องจ่ายก่อนฉันถึงจะให้เขาเล่นต่อได้"

ใบหน้าจางฟู่กุ้ยบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเขาหันกลับมากะโกนว่า

"อย่าชะล่าใจไปต้าจุน!ฉันจะเล่นกับแกอีกครั้ง!และเมื่อถึงเวลาแกนั่นแหละจะเป็นคนติดหนี้ฉัน!"

"สองหมื่น..."โม่เชี่ยนนีหน้าซีด เธอมองจางฟู่กุ้ยจากทางด้านหลังกล่าวว่า "คุณพ่อเล่นเสียจากห้าพันกลายเป็นสองหมื่นภายในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงคุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่!?"

"ฉัน..."จางฟู่กุ้ยหันกลับมาและเห็นโม่เชี่ยนนีน้ำตาคลอสุดท้ายมันก็พูดขึ้นอย่างมั่นใจว่า"ก่อนหน้านี้ฉันแค่พลาดไปหน่อยเดียวเอง ไม่ต้องกังวลนะนีซี่ พ่อจะเอาคืนมันทั้งหมดเอง!"

"พลาด?กี่ปีแล้วที่คุณพลาด? คุณรู้หรือไม่ว่าเงินทั้งหมดที่เสียไปมันสามารถซื้อคอนโดในเมืองจงไห่ได้เลย!?"โม่เชี่ยนนีไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป

จางฟู่กุ้ยได้ยินดังนั้นก็อยากจะบันดาลโทสะแต่เมื่อคิดว่าเขาไม่มีเงินแล้วและยังคงต้องพึ่งพาลูกสาว เขาก็เผยท่าทางอ่อนโยนและยอมจำนนด้วยรอยยิ้ม

"นีซี่อย่าพูดอย่างนั้นสิ คนเรามักมีช่วงเวลาที่เลวร้ายของชีวิตถึงเธอจะร้องไห้ไปเงินมันก็ไม่อาจกลับมาทางเดียวที่เราจะนำมันกลับมาได้คือต้องชนะเท่านั้น!"

"คุณบอกว่าคุณมาจงไห่เพื่อทำงาน คุณบอกฉันว่าคุณอยู่ที่นี่เพื่อแบกปูนซีเมนต์!แต่แค่วันเดียวคุณก็มาเล่นพนันเสียแล้ว!!"

จางฟู่กุ้ยถูกบีบคั้นจนไม่อาจทำอย่างไรได้มันตะโกนออกมาเสียงอันดังว่า

"หุบปาก!เอาเงินมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!"

"ฉันไม่ให้!คุณเล่นเสียเอง คุณก็ต้องจ่ายเองได้!" โม่เชี่ยนนีเตรียมตัวจากไปในทันที

แต่ทันใดนั้นเองจางฟู่กุ้ยก็เปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งมันเข้าไปคว้ากระเป๋าโม่เชี่ยนนีอย่างรุนแรง

"เร็วเข้าเอาเงินมาให้ข้า!"

"ปล่อยฉันนะ!!"

โม่เชี่ยนนีเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาย่อมไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายได้เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋าคืนจนเกือบจะไม่สามารถรั้งมันไว้ได้

คนภายในห้องพักต่างหัวเราะอย่างสนุกสนานในความโชคร้ายของผู้อื่น

"จางฟู่กุ้ย แกนี่มันไร้ค่าจริงๆแม้แต่ลูกสาวยังไม่ฟัง!"

"แม้แต่ลูกสาวของแกก็ยังไม่ช่วยเหลือสมแล้วที่เป็นหมาแก่ ฮ่าๆๆ..."

จางฟู่กุ้ยทั้งเสียเงินทั้งเสียหน้าอารมณ์กลับกลายเป็นโกรธเคืองพร้อมเงื้อมือเตรียมตบโม่เชี่ยนนี

โม่เชี่ยนนีเห็นมือของจางฟู่กุ้ยง้างขึ้นมาแล้วแต่เธอก็ยังไม่ปล่อยมือจากกระเป๋า กลับกันเธอหลับตาหันหน้าไปอีกทางสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทรมาน

ในขณะนั้นเองมือที่ควรตบกลับค้างอยู่กลางอากาศและจางฟู่กุ้ยก็พบว่ามันไม่สามารถขยับมือข้างนั้นได้

"เฮ้ยดูเหมือนลูกสาวของคุณจะไม่ได้เอาเงินของคุณไป คุณทำร้ายเธอไปทำไมกัน?"หยางเฉินยืนอยู่ข้างๆ โม่เชี่ยนนีไม่มีใครทราบว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร

จางฟู่กุ้ยเปลี่ยนเป็นตะลึงงัน "แกเป็นใคร?"

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญที่สำคัญคือคุณจะตีเธอไม่ได้เด็ดขาด แล้วก็เอาเงินของเธอไปไม่ได้ด้วย"หยางเฉินตอบ

"นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวฉันต้องการที่จะใช้เงินของลูกสาวของฉัน แกจะทำไม!?ฉันจะตีลูกสาวของฉันแล้วแกจะทำไม ฮะ!?" จางฟู่กุ้ยตะโกนอย่างท้าทาย

"ถ้าคุณแข็งแกร่งจริงๆทำไมคุณไม่ไปต่อสู้กับพวกนั้นล่ะ ตามที่ฉันรู้โม่เชี่ยนนีไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณอย่าจองหองให้มันมากเกินไปนัก" หยางเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเขาปล่อยมือจางฟู่กุ้ยออกทำให้มันถึงกับเซไปด้านหลัง

โม่เชี่ยนนีที่เตรียมพร้อมรับแรงตบนั้นเมื่อเห็นหยางเฉินยืนอยู่ด้านหน้า เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรู้สึกอบอุ่นอยู่ภายในแต่เมื่อคิดถึงพ่อเลี้ยงที่ติดพนัน ทั้งยังต้องการจะทำร้ายเธอนั่นทำให้เธอรู้สึกเศร้าโศกจนถึงขีดสุดและไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้

หยางเฉินไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงเช็ดน้ำตาให้เธอและในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเธอต้องพาเขามาที่นี่การต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะกล้าต่อกรเพียงลำพัง