ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง 苏王妃

        จูเกาเซวียนมองไปรอบห้องนอกจากหม่าหมัวมัว และสาวใช้ที่มาจากตระกูลเดิมของซูอันหนิงยังมีบ่าวยกน้ำอีกจำนวนหนึ่งที่กำลังหมอบติดพื้น ตัวสั่นงันงกอยู่มุมหนึ่ง

        เขาชี้ไปที่สาวใช้กลุ่มนั้น“นำตัวพวกนางไป ทำให้แน่ใจว่าจะไม่ปากมากพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด”

        “หวางเย่! หม่อมฉันไม่พูดเพคะ หม่อมฉันสาบาน!”

        เสียงสาวใช้ดังขึ้นระงมองครักษ์เข้ามาดึงพวกนางออกไปทีละคน เสียงร้องดังยาวจนเงียบหายไป ลี่หนานชางอิงมองภาพนี้ด้วยร่างสั่นเทา หม่าหมัวมัวกลับนิ่งที่สุด

        จูเกาเซวียนหันมามองสตรีข้างกาย นางนั่งแข็งทื่อราวกับรูปปั้นอยู่ตรงนั้น

        หากช่วงที่เขาอยู่ชายแดนไม่ได้ทิ้งเหอไห่ไว้ให้สืบข่าว ถ้าช่วงเวลานั้น...เหอไห่ไม่ได้ติดตามดูการเคลื่อนไหวของนางอย่างลับๆ แล้วรายงานให้ทราบตลอด

        เขาก็อาจจะเชื่อคำวินิจฉัยกระมัง...

        สันกรามของชายหนุ่มนูนขึ้นมือกำแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น

        หากมีช่องโหว่นั้นจริงๆเขาคงโมโหจนฆ่าคนตายไปแล้ว

        เขาควรฆ่าใครดีละ?...หมอหลวงเซี่ยหรือตามหาชายชู้ผู้นั้นแล้วประหารมันทั้งตระกูลเสียเลย!

        ก่อนหน้านี้นางยังเคยพูดในทำนองว่าจะมีคนอื่นถ้าพวกเขาไม่เคยทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้มาก่อนแล้วต้องมาถูกอุบายใส่ร้ายครั้งนี้เล่นงาน

        ไม่รู้จริงๆ ว่าตนเองจะทำอะไรลงไปบ้าง

        ยามนี้เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในวังหากนางถูกจับได้พร้อมบุรุษผู้นั้น แล้ววันนี้ถูกหมอวินิจฉัยว่าท้อง...

        เพียงแค่คิด ไฟในอกก็ลุกฮือโหมแทบแผดเผาเขาให้เป็นจุณด้วยไฟหึงหวง

         ฮั่นอ๋องผ่อนลมหายใจยาวอย่างข่มกลั้น“พวกเจ้าออกไปให้หมด หลี่เหวินหมิงลาดตระเวนอย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้ห้องบรรทม”

        “พ่ะย่ะค่ะ หวางเย่”

        ซูอันหนิงยังนั่งนิ่งจูเกาเซวียนเห็นแววตาไร้ประกายของนางก็ตกใจ จึงจับมือนางมาคลี่ออกบีบเบาๆร่างที่เกร็งแน่นสะท้านน้อยๆ

        “เกิดอะไรขึ้นในวังเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่”

        ดวงตาของนางไหวเบาๆ ก่อนจะขยับมามองเขามือนางเย็นเฉียบ แม้จะมีปฏิกิริยาเล็กน้อยทว่าคนยังคล้ายไร้จิตวิญญาณ

        “หวางเฟย!” เขาเรียกนางเสียงดัง เพื่อปลุกสติ

        นางเคยบุกรุกจวนองค์ชายใจกล้าถึงขั้นต่อสู้กับเขามาแล้วด้วยซ้ำ จะมาตกใจกลัวศพของสายลับคนหนึ่งได้อย่างไร

        ซูอันหนิงหายใจหอบแรงมองใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้ เห็นเพียงเค้าโครงหน้าบนพื้นหลังสีขาวจ้านางกะพริบตาถี่ ภาพจึงเริ่มคืนกลับมามีสีสันดังเดิม

        หญิงสาวหลับตาลงฟุบใบหน้าลงกับฝ่ามือคล้ายต้องการเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงของตัวเองคืนมา

        เสียงเรียบนิ่งเจือแหบน้อยๆ ดังขึ้น“หวางเฟยรู้หรือไม่ว่า ได้ถูกคนดึงลงบ่อโคลนบ่อหนึ่ง”

        หญิงสาวชะงักเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือนางนึกถึงภาพสตรีผู้หนึ่งที่ถูกจับได้พร้อมบุรุษข้างกำแพงชั้นใน...จากนั้นก็เป็นคำวินิจฉัยจากหมอหลวงเรื่องชีพจรมงคล

        นี่ก็คือบทละครฉากใหม่เช่นนั้นหรือ!

        นางกำมือแน่น ดวงตากลับมาจดจ่ออีกครั้ง ทว่าเสียงที่เปล่งออกมาแปร่งไปเล็กน้อย“ข้าถูกตีหัว... ไม่สิ มันเริ่มตั้งแต่ชาร้อนถ้วยนั้นแล้ว”

        ซูอันหนิงหันมาสบตาบุรุษตรงหน้า“ข้าดื่มชาร้อนเข้าไปเยอะมาก รสของชาคล้ายชาผลไม้ผสมชาผู่เอ๋อร์จากนั้นข้าก็อยากเข้าห้องสุขา จึงได้ตามนางกำนัลออกไป...แล้วก็ถูกนางกำนัลตีหัวพาตัวออกจากฝ่ายใน แต่ข้าหนีกลับมาได้ทันก่อนที่จะมีคนมาเห็น”

        จูเกาเซวียนกัดฟันแน่นใบหน้าเรียบเย็นราวกับมีน้ำแข็งเกาะ

        “ท่านจะบอกว่าชีพจรมงคลของข้าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้หรือไม่”

        แววตาสั่นไหวของนางช้อนขึ้นมองราวกับอยากบอกอะไรเขาบางอย่างแต่กลับไม่พูดออกมา

        ฮั่นอ๋องยกมือขึ้นกอดอกสูดหายใจยาว“เมื่อครู่หากสายลับหลุดรอดไปได้ข่าวที่ว่าฮั่นหวางเฟยตั้งครรภ์ก็จะแพร่กระจายออกไป”

        “ข้าจะท้องได้อย่างไร เรายังไม่เคย...”

        นางกลืนคำพูดสุดท้ายลงท้องไปแล้วกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ในอกยามนี้ร้อนรุ่มราวกับมีใครมาจุดเตาอยู่ในนั้น

        “หึ!”

        เสียงสบถหรือเสียงพ่นลมหายใจนางก็ฟังไม่ชัดนักซูอันหนิงหันไปหรี่ตามองบุรุษตรงหน้า เขากลับตีหน้ายักษ์แยกเขี้ยวใส่นาง

        “มันไม่สำคัญแม้แต่น้อยว่าเราเคยหรือไม่แต่หากข่าวแพร่ออกไป ว่าหวางเฟยท้องในช่วงที่สามีอยู่ชายแดนมันยังจะแปลว่าอะไรได้อีก!”

        ซูอันหนิงเย็นวาบไปทั้งร่างแค่นึกถึงข่าวลือครั้งก่อน ขนทั่วร่างของนางก็ลุกกรูเกลียว นางมองแววตาเหมือนอยากฆ่าคนของเขาในใจก็ร้อนรนอย่างไร้สาเหตุ จึงเผลอแก้ตัวออกไป

        “ข้า...ข้ายังไม่เคยนะกับใครก็ไม่เคยทั้งนั้น แล้วจะท้องได้อย่างไร”

        เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งคู่

        จูเกาเซวียนมองใบหูเล็กๆ ของนางที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ สายตาของเขากวาดผ่านริมฝีปากที่ยังชื้นเล็กน้อยจากลมหายใจถี่ก่อนเบือนหน้าหลบ

        เขาแค่นเสียง “เหอะ!” เบาๆ จากนั้นเขาก็ลุกเดินออกจากห้องไป

        ซูอันหนิงผุดลุกขึ้นยืนลืมความเจ็บปวดทางร่างกายไปจนสิ้น เค้นเสียงเรียกตามหลัง “เหอะ...คืออะไรท่านหมายความว่าอย่างไร...”

        “เข้าไปดูแลหวางเฟยให้ดี”

        เสียงออกคำสั่งของเขาดังมาจากนอกห้องลี่หนาน ชางอิงจึงได้รีบวิ่งเข้ามาประคองพระชายาไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง

        คืนนั้น มีบ่าวหายหน้าไปสี่คนแม้กำจัดสายลับในจวนออกไปได้ แต่คนที่น่าสงสัยที่สุดอย่างหลีจิ่นกงกงตะปูดอกใหญ่ที่สุดดอกนี้ กลับยังคงปักนิ่งอยู่ที่เดิม

        แม้จะเคืองนัยน์ตามากเพียงใดจูเกาเซวียนก็ยังไม่อาจแตะต้องมัน

        เรือนหลัง ฝั่งตะวันตกจวนองค์รัชทายาท

        สาวใช้นางหนึ่งเดินเร็วๆมาตามระเบียงทางเดินซึ่งทอดยาวสู่เรือนชั้นใน นางตบหิมะที่เกาะบนตัวออกก่อนจะยกชายกระโปรงก้าวเข้าไปในห้อง

        ข้างหน้าต่างบานสูงมีสตรีผู้หนึ่งกำลังปักผ้าอยู่ใต้แสงสะท้อนของดวงอาทิตย์ สาวใช้นางนั้นยอบกายก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบข้างหูผู้เป็นนายเบาๆ

        มือที่ปักเข็มอยู่หยุดชะงักดวงตาของสตรีผู้นั้นเข้มแสงขึ้น ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเบา

        “หมอหลวงเซี่ยเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมาอีกหรือ”

        “เจ้าค่ะ”

        “แล้วเหตุใดจึงไม่มีข่าวลือเล็ดลอดออกมาเลย”นางเปรยเบาๆ คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่า

        “เจ้าให้คนไปเฝ้าตามโรงน้ำชาคอยฟังข่าวลือแต่หากไม่มีข่าวลือ...ก็ป้อนให้ขอทานแถวนั้นฟังเสีย”

        นางกระดิกนิ้วเรียกสาวใช้ให้ขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน

        “ทราบแล้วเจ้าค่ะ เช่อเฟยบ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

        จางลั่วหลินมองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างภาพที่จูเกาเซวียนกุมมือซูอันหนิงราวกับรักใคร่หวงแหนแตกเป็นชิ้นๆประหนึ่งเครื่องกระเบื้องที่ถูกทุบ

        พวกเจ้าแสดงให้ผู้อื่นดูว่ารักใคร่กันดีไม่ใช่หรือ

        หากภรรยาท่านท้องในขณะที่ท่านไปออกรบท่านจะยังยิ้มได้อีกหรือไม่!

        ดวงตาของนางลุกโชนด้วยเพลิงขุมหนึ่งปลายนิ้วคีบเข็มปักผ้า ปักลงไปอย่างแม่นยำ