พูดจบ น้าขามก็ออกแรงกระชากหูเ้าตัวแสบจนหลุดออกจากแขนก่อนจะง้างมือเหวี่ยงออกไปสุดแรง "ไถลไปเป็ลูกขนุนเลยนะเ้าจ้อย!"
ร่างของมันพุ่งปลิวออกไปพร้อมกับ ผ้าขาวม้าลายตาหมากรุกสีเขียวอ่อน ที่ลากยาวเป็ทาง!น้าขามมองตามผ้าขาวม้าผืนนั้นไป แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดแถมยังรู้สึกเย็นวาบที่ระหว่างขาขึ้นมาดื้อๆ พอก้มลงไปดูเท่านั้นแหละ...กางเกงนุ่งสดลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่มเรียบร้อย! มิน่าล่ะ ลมโชยถึงได้เย็นสบายขนาดนี้...
วินาทีต่อมาเสียงคำรามด้วยความแค้นของน้าขามก็ดังสนั่นไปทั่ววิมานจันทรา "ไอ้ตัวแสบ! เอา 'ผ้าขาวม้ามหาจักรวาล' ของข้าคืนมานะโว้ย!"
....
อีกฟากหนึ่งของทุ่งหินอันเวิ้งว้างบนดวงจันทร์...ร่างของเ้าจ้อยพุ่งมาเหมือนลูกกอล์ฟตกใส่พื้น มันกลิ้งหลุนๆไปหลายตลบก่อนจะจบลงที่ท่าเอาก้นชี้ฟ้าหน้าทิ่มลงไปในรูดินที่ดูเหมือนหลุมอุกกาบาตเล็กๆ ผ่านไปครู่หนึ่งหางเป็พวงเริ่มสั่นดิกๆ ก่อนจะออกแรงยันพื้นสุดชีวิตจนดึงหัวออกมาจากรูได้สำเร็จ
ในปากของมันเต็มไปด้วยเศษหิน ทราย และรากหญ้าแห้งๆเพียงไม่กี่เส้นที่พอจะมีให้เห็นตามซอกหิน การันต์ ในร่างกระรอกตั้งท่าจะถ่มทิ้งทันทีแต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก พลางนึกในใจว่า:
"ไอ้ดวงจันทร์บ้าเนี่ย มองไปทางไหนก็มีแต่หินกับฝุ่น พืชพรรณดีๆสักต้นก็ไม่มี ถ้าถ่มไอ้รากหญ้าแห้งๆ นี่ทิ้งไป ฉันคงได้อดตายเป็ผีเฝ้าหลุมแน่...กินๆ เข้าไปเถอะวะ!"
แล้ว จ้อย ก็เริ่มเคี้ยวทั้งหิน ทั้งทรายทั้งรากหญ้าในปากดังกร้วมๆ... ทว่าทันทีที่กลืนลงไป เขา ก็พบว่ามี 'พลังทิพย์' มหาศาลไหลผ่านลำคอพุ่งตรงเข้าสู่ปอด!ร่างกายของเขาสั่นสะท้อนเหมือนเครื่องยนต์เก่าๆ ที่ได้รับกระแสไฟฟ้าแรงสูงกระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะปะเซลล์ทุกส่วนในร่างกายดูเหมือนจะโห่ร้องออกมาด้วยความสะใจ... จนสุดท้าย เขา ก็อดไม่ได้ที่จะร้องะโออกมาเองด้วย!
"เช็ดเข้... โคตรฟิน!" การันต์ ฟินสุดขีดพลังทิพย์มหาศาลขนาดนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่สมองก็แล่นปรู๊ดปร๊าดขึ้นมาทันตาเห็น
"รากหญ้าแห้งๆ นี่ 'พลังตบะ' แม่่งโคตรแน่นเลย?"เขา รีบก้มลงไปมองดูผลงานของตัวเองทันที แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็น ผ้าขาวม้าลายตาหมากรุก ตกอยู่ที่พื้นข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้าง...ยังคาอยู่ในปากเขานี่เอง!
จ้อยอึ้งกิมกี่ "ผ้าขาวม้าขี้ริ้วนี่มาจากไหนกัน?"สิ้นความคิด ความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัวจังหวะที่น้าขามเหวี่ยงเขาออกไปนั้น เขา ไม่มีแรงจะขัดขืน มือก็คว้าอะไรไม่ติดสุดท้ายเลยใช้วิธีไม้ตายคือการเอาฟันจิกเข้าที่ "ผ้าขาวม้า"ที่น้าขามใช้คาดเอวไว้นั่นเอง จนมันขาดสะบั้นแล้วเขาก็ปลิวออกมาพร้อมผ้าผืนนั้น...
"เหอะ! เป็ถึงเทวดาเฝ้าดวงจันทร์ แต่ใช้ผ้าขาวม้าห่วยชะมัดกัดทีเดียวก็ขาดแล้ว สงสัยไม่ได้มาตรฐาน มอก. แหงๆ" เขา ทำหน้าเซ็งๆเตรียมจะถ่มผ้าขาวม้าทิ้งไป... แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมเสียงะโลั่น "หยุดนะ! เอ๊ย ไม่ใช่... ห้ามกลืนนะ!"
จ้อยหันไปมอง เห็นน้าขามเอามือสองข้างกุมเป้ากางเกงวิ่งหน้าตั้งออกมาจากหลังโขดหิน!ยังไม่ทันที่ เขา จะได้ตั้งตัว น้าขามก็พุ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าพลางจ้องมองผ้าขาวม้ามหาจักรวาลด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์น้ำตาแทบไหลมือข้างหนึ่งเอื้อมจะมาคว้าคืนไป
จ้อยเห็นท่าไม่ดี สมองสั่งการไวยิ่งกว่าแสง เขา ะโหลบวูบพร้ะโกนถาม"จะทำอะไรน้า?!"
"จะทำอะไรน่ะเหรอ? เอาผ้าขาวม้าข้าคืนมา!"น้าขามตื่นเต้นจนลืมตัว เผลอยื่นมือออกมาทั้งสองข้างทันใดนั้นกางเกงก็เริ่มรูดลงอีกรอบ จนเ้าตัวต้องรีบคว้ากางเกงไว้แทบไม่ทัน
จ้อยเห็นแบบนั้นก็ยักคิ้วกวนประสาท พลางเหวี่ยงผ้าขาวม้าไปไว้ข้างหลังแล้วเยาะเย้ยว่า"ทำไมต้องคืน? ลากผมมาทิ้งไว้ที่นี่ไม่พอ คำขอโทษสักคำก็ไม่มีแถมยังเหวี่ยงผมทิ้งอีก! ยึดผ้าขาวม้าเส้นเดียวถือว่าเป็ดอกเบี้ยแล้วกันส่วนที่เหลือค่อยว่ากันวันหลัง! อีกอย่าง... ผม ปล้นมาด้วยฝีมือตัวเองทำไมต้องคืนให้โง่ล่ะ?"
"หน็อย... ไอ้เด็กแสบ! อุตส่าห์พูดดีด้วยแล้วนะ ถ้าไม่คืนด้วยดีข้าจะแย่งมันมาเอง!" พูดจบน้าขามก็พุ่งเข้าใส่ทันที! จ้อยหมุนตัวจะวิ่งหนีแต่ดันซวยก้าวพลาดไปเหยียบชายผ้าขาวม้าตัวเองจนหน้าคะมำลงพื้น น้าขามหัวเราะร่าสะใจสุดขีด พลางตะปบมือลงไปที่ผ้าผืนนั้น
จ้อยเห็นท่าไม่ดี ะโลั่นในใจ: "ดูถูกกันเหรอ?มาเลย... ท่าไม้ตายสูดผ้าลงท้อง!"
เขา ออกแรงสูดลมหายใจเข้าปากสุดแรงเกิดผ้าขาวม้าผืนยาวนั่นถูกดูดเข้าปากปรู๊ดเดียวหายไปครึ่งหนึ่งทำให้น้าขามตะปบเข้าที่อากาศธาตุอย่างจัง จ้อยกะจะสูดครั้งที่สอง แต่ติดที่ปากเต็มซะก่อนเลยต้องรีบเคี้ยวกร้วมๆ แล้วกลืนลงท้องไปทันใดนั้นตาทั้งสองข้างของเขาก็เบิกโพลงเปล่งประกายวาววับ!ผ้าขาวม้าพอตกถึงท้องก็สลายกลายเป็ 'ไอทิพย์' นับไม่ถ้วนพุ่งกระจายไปทั่วร่าง!
"ที่แท้มันคือไอ้นี่เอง!" จ้อยตระหนักได้ทันที
น้าขามเห็นผ้าขาวม้าลูกรักถูกกินไปต่อหน้าต่อตาอีกท่อนก็แทบคลั่งพยายามจะแย่งที่เหลือให้ได้ จ้อยไม่รอช้า สูดเข้าไปอีกอึกใหญ่ผ้าหายเข้าปากไปอีกท่อน น้าขามคว้าพลาดเป็ครั้งที่สองคราวนี้จ้อยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้ เขา ลุกขึ้นสับฝีเท้าหนีสุดชีวิต!พละกำลังของเขามันพุ่งพล่านจนวิ่งไวปานวอก น้าขามถึงกับวิ่งตามไม่ทัน!
จ้อยวิ่งไป สูดไป เสียงดัง "ซู้ด...ซู้ด..." อย่างต่อเนื่อง ผ้าขาวม้าในมือค่อยๆ หายวับเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว...น้าขามร้อนรนจนะโด่าทอตามหลัง "เ้าเด็กแสบ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
จ้อย: "ซู้ด... (รสชาติเหมือนก๋วยเตี๋ยวเรือแฮะ)
" น้าขาม: "ไอ้เด็กนรก! ผ้าผืนนั้นข้าเอาไว้ใช้ทั้งคาดเอวเช็ดตัว พาดบ่า ยันเช็ดก้นนะโว้ย! กินเข้าไปไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างหรือไง?!
“จ้อย: "ซู้ด... แหวะ..." (เกือบพุ่งเมื่อได้ยินสรรพคุณ) "เออ!พุ่งออกมาเลย!
" น้าขามแอบดีใจ แต่จ้อยกัดฟันกรอด:"ซู้ด!" (กลืนลงไปใหม่)
น้าขามด่าลั่น: "ให้ตายสิ! เ้าจะมักง่ายเกินไปแล้วนะ!
"จ้อยไม่สนใจ: "ซู้ด!"
...
สุดท้ายน้าขามก็ไล่ตามจนทันจนได้... จ้อยนอนแผ่หลาอยู่บนทุ่งหินมือลูบท้องที่ป่องออกมาพร้อมกับเรอเสียงดัง "เอิ๊ก... จุกชะมัดวิ่งไม่ไหวแล้ว จะทำอะไรก็น้าเชิญเลย..."
"เ้า... ไอ้เด็กนรก! นั่นมันผ้าขาวม้ามหาจักรวาลเชียวนา!คายออกมาเนี้ย!" น้าขามพิโรธจัด พุ่งเข้าไปบีบปากจ้อย พยายามจะควานหาผ้าคืนมาแต่น่าเสียดาย... มันไม่มีเหลือแม้แต่เงา
จ้อยพูดด้วยเสียงอู้อี้ "ไม่ต้องมาขุดให้เหนื่อยหรอกน้าเข้าท้องกระรอกเทพอย่าง ผม ไปแล้ว มันก็กลายเป็พลังงานหมดนั่นแหละขี้ออกมายังไม่มีกากเลยเหอะ"
น้าขามได้ยินแบบนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยล้มเลิกความตั้งใจแล้วทรุดนั่งลงข้างๆ จ้อยด้วยความเซ็งสุดขีด"ข้าล่ะอยากจะตบเ้าให้คว่ำจริงๆ!" จ้อยพลิกตัวกลับมาลูบท้องเรอออกมาอีกรอบ แถมยังแถมตดให้อีกปูดหนึ่ง ก่อนจะบอกว่า"ตายตอนนี้ก็คุ้มแล้ว อย่างน้อยก็ได้เป็ผีท้องอิ่มล่ะ!"
น้าขาม: "..."
น้าขามมองไอ้เด็กหน้ามึนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ถือว่าข้าซวยเอง... ต่อไปนี้ก็ดูแลตัวเองแล้วกันไอ้ผ้าขาวม้านั่นน่ะ เ้ากินเข้าไปมันก็แค่เสริม พลังตบะ ชั่วคราวความอิ่มที่เ้าเป็อยู่ตอนนี้มันแค่ภาพลวงตาพลังในร่างเ้ามันแห้งเหือดไปถึงรากเหง้าการจะเติมให้เต็มมันไม่ได้ง่ายแค่การกินให้อิ่มมื้อเดียวหรอก...เดี๋ยวเ้าก็หิวอีก เชื่อเถอะ... รอเ้าหิวจนตายเมื่อไหร่ข้าจะเอาเ้ามาทำแกงคั่วซะให้เข็ด ตอนนั้นคงไม่ถือว่าเป็การฆ่าสัตว์ตัดชีวิตหรอกนะ"
พูดจบ น้าขามก็เดินจากไปทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง การันต์ มองตามแผ่นหลังนั่นไปพลางกลอกตาไปมาแล้วถามทิ้งท้ายว่า "น้าฆ่าสัตว์ไม่ได้เหรอ? แล้วก็นะ... ดูเหมือนน้าจะไม่มีพลังเวทเลยนี่นา?"
น้าขามหันมาแค่นเสียงหึๆ สองที "ถ้าข้ามีพลังเวทเ้าจะหนีรอดเหรอ? องค์อัมรินทร์ ผู้ยิ่งใหญ่นั่นมันผนึกพลัง น้า ไว้หมดแล้วน่ะสิ..."
4K
