มาเฟียที่รัก

ในยามค่ำคืนเป็๲เวลานอนหลับของใครหลายๆคน รวมถึง 'บยอน แบคฮยอน' ที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายแต่จู่ๆก็เกิดเสียงประหลาดขึ้น

ตุบ

แต่นั้นก็ไม่อาจทำให้เปือกตาเปิดขึ้นได้ จนกระทั้งเสียงของหล่นดังขึ้นมาจึงทำให้ร่างบางสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมา พอมองหาต้นกำเนิดเสียงก็ต้องชะงักอ้าปากค้างพบเมื่อพบเจอเข้ากับเงาของร่างสูงที่หังม่านตรงระเบียง

'คะ ใคร'

'นะ นี่ออกมานะ'

เมื่อถามแล้วไม่ตอบ แบคฮยอนเลยจับเอาไม้หน้าสามที่วางอยู่เตียงมา จากนั้นก็ค่อยๆเดินไปที่ระเบียง และก็เปิดม่านออกก่อนจะใช้มือนั้นเปิดประตูระเบียง แล้วปราฎกเป็๞ร่างสูงใหญ่ใส่สูทดำท่าทางไม่ไว้ใจ แบคฮยอนจึงยกไม้หน้าสามเตรียมจะฟาด พอดีกับร่างสูงใหญ่หันมาพอดีจึงจับไม้ไว้ได้ทันก่อนที่จะฟาดโดนตัวเอง

'ว๊ากก อุ๊บ' แบคฮยอนแหกปากลั้นเพราะจู่ๆก็โดนจับหันหลังเข้าชิดตัวร่างสูง แต่ก็โดยมือใหญ่หนาปิดปากนั้นไว้

'อื้อ'

'เงียบ' เสียงทุ้มใหญ่น่าฟังดังข้างหูแบคฮยอน เขาหลับตาปี๋เพราะความกลัว

'ไม่ต้องกลัว ฉันขอเข้าไปข้างในนะ'

'อื้อ'

'ฉันขอหลบข้างใน'

แบคฮยอนยังคงงงกับอีกฝ่ายจึงไม่ยอมให้เข้าไปสักที

แต่เมื่อได้กลิ่นคาวเหมือนเ๧ื๪๨ แถมร่างสูงยังดูอ่อนลงๆจนหน้าฟูบเข้ากับไหล่บางแบคฮยอนจึงหันมาดู แต่ร่างสูงเซไปมา แบคฮยอนเลยคว้าเข้าที่แขนทั้งสองข้างเพื่อพยุง แต่ก็ต้องผละมือข้างซ้ายออกมาเพราะรู้สึกเหนียวๆ พอผละออกมาก็เจอเ๧ื๪๨เต็มมือ แถมมันยังไม่ออกจากแขนร่างสูง

'คุณเ๣ื๵๪ออก' 

ในที่สุดแบคฮยอนพาคนตัวสูงเข้าไปในห้อง จากนั้นก็จัดแจงให้เขานอนลงถอดเสื้อสึทของเขาออก ท่าทางจะรวยไม่เบาคงไม่ใช่โจรหรอก จากนั้นก็เปิดแผลแล้วทำแผลให้จนเสร็จ

'เป็๲ใครก็ไม่รู้ ไปมีเ๱ื่๵๹กับใครมาถึงได้แผลขนาดนี้ล่ะ ดีน่ะฉันเรียนการประปฐมพยาบาลมาไม่งั้นนายตายแน่'

'ใครจะตายงั้นหรอ'

'นาย เอ๊ะ ฟื้นแล้วนิกลับไปสิ'

'กลับไม่ได้'

'เอ๊ะ ทำไมกลับไม่ได้ ปืนระเบียงคนอื่นยังทำได้'

'พวกมันดักรอฉันอยู่'

'ช่างเหอะน่า ขอนอนนี่นะ'

'ได้ไงกันฉันยังไม่รู้จักนายเลยนะ'

'ฉันปาร์คชานยอล ลูกเ๽้าของบริษัทนำเข้าและขนส่ง รอตำแหน่งกับป๊าอยู่ อายุ 27'

'อวดรวย'

'ว่าไงนะ'

ถ้าเป็๞มาเฟียคนอื่นคงทำร้ายแบคฮยอนไปแล้วเพราะพูดไม่เข้าหู แต่กับชานยอลแค่ร้องถามเฉยๆ

'ก็นายอวดรวย'

'นายแนะนำตัวบางดิ'

'ชื่อบยอนแบคฮยอน ลูกคนธรรมดา อายุ 26'

'เรียกฉันว่าพี่'

'ว่าไงน่ะ'

'ก็บอกให้เรียกว่าพี่ไง'

'ทำไมต้องเรียกนายว่าพี่กัน อายุห่างกันแค่นี้เอง แล้วนายก็คงไม่ใจดีขนาดให้เรียกหรอก เพราะพึ่งรู้จักกัน'

'แต่ฉันให้นายเรียก'

'ห้าวว ง่วงจังเลยนอนดีกว่า นายนอนข้างล่างน่ะ'

'หึ ไม่'

'นะ นี่อ๊ากก'

แบคฮยอนต้องร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อโดนชานยอลคว้าตัวลงมานอนด้วยข้างๆ

'ปะ ปล่อยนะ ไม่เจ็บแขนหรือไง'

'ไม่'

'แผลขนาดนี้เนี่ยนะ'

'ชินแล้ว'

'พูดยังกับเป็๲มาเฟีย'

'ก็เป็๞มาเฟีย'

'ห๊ะ'

'ฉันไม่บอกให้ใครได้รู้เลยนะ นายคือคนแรก'

แล้วจะใจเต้นกับเ๱ื่๵๹แบบนี้ทำไมน๊า

'นอนได้แล้วง่วงไม่ใช่หรอ'

'ปล่อยก่อนสิใครจะไปหลับลง'

'หึ'

ชานยอลไม่ปล่อยแถมยังกอดแบคฮยอนแน่น

'ฉันชักติดใจแล้วสิ'