ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        ซูอี้หว่านทราบดีถึงที่มาของการแพทย์ในอดีตนานมาแล้วมีหมอผีช่วยรักษาผู้คนดังนั้นการที่เจ้าเมืองฉินเชิญนักพรตและผู้ปฏิบัติธรรมมาช่วยบุตรีของตนนั้นถึงแม้จะดูเหมือนเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผลเสียทีเดียว

        เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเจ้าเมืองฉินนางก็รู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างอยากรู้ว่าคนทั้งสองกลุ่มนี้ให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์หรือไม่

        "เอ่อ... พวกเขามาดูอาการแล้ว แต่กลับไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่บอกให้ข้าไปเชิญผู้มีฝีมือสูงส่งกว่านี้"

        เจ้าเมืองฉินเคยได้ยินมาก่อนว่าพระสงฆ์และนักพรตที่มีญาณวิเศษสามารถรักษาผู้คนได้จึงได้เชิญพวกเขามา แต่กลับไม่ได้รับผลลัพธ์ที่ต้องการ

        เขาถอนหายใจมองซูอี้หว่านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

        "หวังว่าคุณหนูซูจะทุ่มเทรักษาอาการป่วยของลูกสาวข้าหากปล่อยให้โรคร้ายนี้ลุกลามต่อไป เกรงว่า..."

        เจ้าเมืองฉินไม่อยากพูดคำว่า‘คนผมขาวส่งคนผมดำ’ [1] แต่ในใจก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาเกรงว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป บุตรสาวคนนี้จะต้องจากเขาไปตลอดกาล

        "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอท่านโปรดให้ข้าไปช่วยดูอาการของคุณหนูใหญ่ด้วยเถิด"

        หลังจากที่ซูอี้หว่านได้เข้าใจถึงอาการป่วยของฉินหยวนหยวนแล้วนางก็ไม่รีรอ เจ้าเมืองก็มีผู้ที่รู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้างดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเจ้าเมืองฉินเชิญคนในด้านนี้มาจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก

        สิ่งที่นางสนใจมากที่สุดคืออาการและท่าทีของฉินหยวนหยวนหลังจากการตรวจวินิจฉัยโรค

        "ได้เลย!"

        เมื่อได้ยินว่าซูอี้หว่านในที่สุดก็เสนอที่จะตรวจชีพจรให้ลูกสาวดวงตาของเจ้าเมืองฉินก็เป็นประกายขึ้น รีบเชิญนางเข้าไปในห้องด้านใน

        เมื่อซูอี้หว่านเข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นยาที่รุนแรงเห็นได้ชัดว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินใช้ยาไปมากมายแต่สิ่งเหล่านี้ก็เพียงแต่ช่วยยืดอายุขัยของนางไว้ได้เท่านั้นไม่สามารถรักษาอาการป่วยของนางให้หายขาดได้

        ไม่รู้ทำไมซูอี้หว่านจึงนึกถึงเรื่องที่เคยช่วยลูกสาวของฉินต้าเหนียงรักษาโรคขึ้นมาทำให้ในใจเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด

        ว่าไปแล้วก็บังเอิญนางรับผู้ป่วยที่เป็นหญิงสาวแซ่ฉินติดต่อกันถึงสองคน ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

        ซูอี้หว่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตนเองมีวาสนากับหญิงสาวตระกูลฉินเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเด็กสาวผ่ายผอมนอนอยู่บนเตียงเนื่องจากไม่ได้แตะต้องอาหารมานานหลายวันทำได้เพียงประคองชีวิตด้วยน้ำแกงยาเท่านั้น รูปลักษณ์ในขณะนี้จึงดูน่ากลัวอยู่บ้าง

        "นี่มัน..."

        "เฮ้อ! ข้าเองก็จนปัญญานัก ในฐานะบิดาข้าหาได้ปรารถนาให้บุตรีเป็นเช่นนี้ไม่!"

        เมื่อมองบุตรสาวที่ผอมจนเหลือแต่กระดูกเจ้าเมืองฉินก็รู้สึกทั้งเศร้าโศกและจนปัญญาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกในใจอย่างไร

        "คุณหนูซู ทุกอย่างฝากไว้กับท่านแล้ว!"

        "เจ้าค่ะ ข้าจะลองพยายามดู"

        ซูอี้หว่านได้ยินก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นหากนางไม่ได้พบเจอเรื่องนี้ก็คงแล้วไป แต่เมื่อได้พบเจอแล้วหากช่วยรักษาได้นางก็จะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน!

        ดั่งคำกล่าวที่ว่า'จิตใจของหมอ เปรียบเสมือนพ่อแม่’ นางมีความรับผิดชอบต่อผู้ป่วยทุกคนของนาง

        ซูอี้หว่านก้าวไปข้างหน้ายื่นมือวางบนข้อมือของฉินหยวนหยวนข้อมือที่แห้งเหี่ยวราวกับกิ่งไม้แห้งนั้นไม่อาจแสดงถึงความงามสง่าที่หญิงสาวควรมีได้นี่ราวกับเป็นข้อมือของหญิงชราผู้ผ่านโลกมาอย่างยาวนาน

        ซูอี้หว่านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจจากนั้นก็หลับตาลงรับรู้ถึงชีพจรของอีกฝ่าย

        นางรู้สึกเพียงว่าชีพจรของหญิงสาวตรงหน้านั้นแผ่วเบามากราวกับมีอยู่จริงและไม่มีอยู่จริง เปรียบดังเส้นไหมที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ

        นี่เป็นเรื่องที่ไม่ปกติอย่างยิ่ง!

        ซูอี้หว่านลืมตาขึ้นกะทันหันดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวบนเตียง

        เจ้าเมืองฉินและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงท่าทีของซูอี้หว่านในทันทีอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันด้วยความกังวลใจ ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงเป็นเช่นนี้

        "คุณหนูซู อาการป่วยของพี่สาวข้าเป็นเช่นไรกันแน่?"

        ฉินเจ๋อซวนเป็นคนที่ใจร้อนเมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยปากถามด้วยความกระวนกระวาย

        ในสายตาของเขาซูอี้หว่านนั้นน่าเชื่อถือมากกว่าหมอที่เคยมาตรวจอาการให้พี่สาวก่อนหน้านี้เพราะคนเหล่านั้นใช้วิธีการต่างๆ นานา แต่ก็ไม่สามารถทำให้พี่สาวทานอะไรเข้าไปได้กลับเป็นซูอี้หว่านที่มีความสามารถที่ยิ่งใหญ่ ไม่เคยเห็นพี่สาวของเขามาก่อนเลยแต่ของที่นางทำกลับทำให้พี่สาวกินจนหมดได้

        แถมพี่สาวของเขาทานอาหารที่ซูอี้หว่านทำเข้าไปกลับไม่มีอาการคลื่นไส้อาเจียนเหมือนก่อนหน้านี้

        ฉินเจ๋อซวนอดไม่ได้ที่จะคิดว่าบางทีพี่สาวของเขาอาจจะไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก เพียงแต่อาหารไม่ถูกปากทำให้รู้สึกไม่สบายตัว หลังจากทานอะไรเข้าไปแล้วจึงอาเจียนออกมา

        เมื่อเป็นเช่นนี้นานวันเข้าแม้แต่คนที่แข็งแกร่งเพียงใดก็ต้องหวาดกลัวการทานอาหารแน่นอน

        ทว่าคราวนี้เมื่อได้ลิ้มรสอาหารฝีมือซูอี้หว่าน ฉินหยวนหยวนกลับมีท่าทีเป็นปกติอย่างยิ่ง

        ด้วยเหตุนี้เองตอนนี้ทั้งตระกูลฉินจึงฝากความหวังไว้กับซูอี้หว่าน

        ซูอี้โจวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็มองน้องสาวอย่างตั้งใจอยากรู้ผลลัพธ์เหมือนกัน

        พวกตนจะสามารถยืนหยัดในเมืองอวิ๋นเฉิงได้หรือไม่ก็ต้องขึ้นอยู่กับฝีมือการแพทย์ของซูอี้หว่านแล้ว!

        "ท่านเจ้าเมืองท่านโปรดนำใบสั่งยาที่ท่านให้คุณหนูใหญ่ทานในช่วงเวลานี้มาให้ข้าดูได้หรือไม่?"

        ซูอี้หว่านไม่ได้ตอบคำถามของฉินเจ๋อซวนโดยตรงกลับขอจากเจ้าเมืองฉินโดยตรง

        "ข้าอยากจะดูว่าคุณหนูใหญ่ทานยาอะไรบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมา"

        "ได้สิ!"

        เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของซูอี้หว่านเจ้าเมืองฉินก็รู้ว่านางอาจเป็นความหวังสุดท้ายของครอบครัวตนแล้วในทันทีก็หันหลังกลับไปนำใบสั่งยาที่ฉินหยวนหยวนทานในช่วงนี้มาด้วยตนเอง

        ซูอี้หว่านรับใบสั่งยามาดูอย่างตั้งใจเพียงแต่ดูไปเรื่อยๆ สีหน้าของนางก็ยิ่งไม่น่ามองมากขึ้นเรื่อยๆ

        เห็นนางขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับไม่เห็นด้วยกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

        "เป็นอะไรไป? ใบสั่งยามีปัญหาหรือ?"

        เมื่อเห็นสีหน้าของซูอี้หว่านในใจของเจ้าเมืองฉินก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

        แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่กับที่อย่างใจเย็นสีหน้าภายนอกมิได้บ่งบอกถึงความหวั่นไหวใดๆ

        "คุณหนูซูมีอะไรก็พูดมาได้เลย หากลูกสาวข้า... หากยาไม่สามารถรักษาได้ข้าก็สามารถทำใจยอมรับได้"

        "ท่านเจ้าเมืองเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น"

        ที่เป็นเช่นนี้เพราะซูอี้หว่านจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์อาการป่วยของฉินหยวนหยวนมากเกินไปสีหน้าจึงดูเคร่งเครียดไปบ้าง ไม่ใช่เพราะใบสั่งยามีปัญหา

        "ใบสั่งยาฉบับแรกน่าจะเป็นฉบับนี้ ในตอนนั้นคุณหนูใหญ่น่าจะเบื่ออาหารทานอะไรไม่ลง แถมสภาพจิตใจก็ดูไม่ค่อยดี ข้าพูดถูกใช่หรือไม่?"

        ซูอี้หว่านเลือกใบสั่งยาฉบับหนึ่งออกมาถามเจ้าเมืองฉิน

        "ถูกต้อง! คุณหนูซูมีฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่เรื่องนี้ท่านก็ยังเดาถูก!"

        ฉินเจ๋อซวนที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในห้องนี้แถมยังร่าเริงที่สุด เมื่อเห็นท่าทีที่ดูมีเหตุมีผลของซูอี้หว่าน พูดจามีหลักการเขาก็ยิ่งมั่นใจในตัวซูอี้หว่านมากขึ้น

        ฉินเจ๋อซวนมีความห่วงใยต่อพี่สาวฉินหยวนหยวนมาโดยตลอดเขารู้ถึงที่มาของใบสั่งยาที่พี่สาวใช้เป็นอย่างดี

        "ฉบับนี้เป็นใบสั่งยาที่ท่านหมอเฮ่าแห่งหอหมิงจี้เป็นผู้สั่งจ่ายในตอนนั้นพวกเราทุกคนในครอบครัวรู้สึกว่าพี่ใหญ่เพียงแค่เบื่ออาหารเพราะอากาศร้อนขึ้นก็เท่านั้น"

        เสียงของเด็กหนุ่มนั้นไพเราะเล่าให้ซูอี้หว่านฟังอย่างละเอียด

        "ในตอนนั้นพวกเราไม่ได้คิดอะไรมาก พี่ใหญ่ก็คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้นเพราะปกติแล้วเมื่อถึงฤดูเปลี่ยน พี่ใหญ่มักจะผอมลงเมื่อทานอาหารพวกเราในตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไร"

        เมื่อพูดถึงตรงนี้สีหน้าของฉินเจ๋อซวนก็ดูเศร้าสร้อย

        "เป็นเพราะพวกเราพึ่งพาพี่ใหญ่มากเกินไปถึงได้ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของนาง หรือว่าใบสั่งยานี้จะมีปัญหางั้นหรือ?"

        เชิงอรรถ

        [1]คนผมขาวส่งคนผมดำ หมายความว่า พ่อแม่ต้องไปส่งศพลูก