“จากที่ผมคิดผมมองว่าเราน่าจะใช้ประโยชน์จากการเวนคืนที่ดินของรัฐฝั่งตรงข้ามห้างของเราได้ ปกติในซอยนั้นจะเป็ซอยที่รวบรวมร้านอาหารราคาที่พนักงานออฟฟิศส่วนใหญ่ในย่านนี้นิยมไปฝากท้องกันจำนวนคนที่เดินเข้าออกซอยนั้นนับได้หลักหมื่นต่อวันถ้าเราดึงเหล่าพ่อค้าแม่ค้าทั้งหมดที่กำลังจะโดนเวนคืนที่ให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ที่เราจัดสรรให้ได้เราจะดึงคนเข้าห้างของเราได้เช่นกัน”
“แล้วทำไมพวกเขาจะต้องเข้ามาเช่าพื้นที่ของเราด้วยล่ะปกติขายได้เท่าไหร่ก็เท่านั้นคงไม่มีใครอยากเสียค่าเช่าที่หรอก”บอร์ดบริหารคนหนึ่งแย้งขึ้นแม้ว่าจะเห็นด้วยกับแิแต่ก็ยังแก้จุดอ่อนตรงนี้ไม่ได้
“ข้อเสียของการเป็พ่อค้าแม่ค้าแบบนี้คือการบริหารทุนและกำไรซึ่งปกติแล้วแม้ว่าในหนึ่งวันจะขายได้มากแต่ก็ต้องเสียต้นทุนของที่ต้องหาซื้อมาในราคาแพงและต้นทุนของสดที่เสียต่อวันไม่น้อย”ฉิงิอธิบายอ่างใจเย็นการประชุมแบบนี้เป็เื่ปกติที่ทุกคนต้องพยายามหาข้อแย้งไม่อย่างนั้นธุรกิจก็พังครืนจากความไม่รอบคอบ
“เราจะจัดสรรพื้นที่ชั้นใต้ดินหนึ่งชั้นที่สามารถเข้าออกได้จากประตูด้านข้างโดยทำบันไดเชื่อมเข้าเลยแทนที่เราจะเป็ผู้ให้เช่าแล้วดึงพวกพ่อค้าแม่ค้ามาเช่าเราก็จะจ้างพวกเขาในรูปแบบสัญญาจ้างเราจ้างให้มาทำอาหารขายในแบบเดิมที่แน่นอนว่าต้องสะอาดและถูกสุขอนามัยมากขึ้น”
“แล้วถ้าเขาไปขายเองไม่ดีกว่าหรอคะ” ซือเย่ที่ชอบแิก็ยังติดข้อนี้เช่นกัน
“จะอยากขายเองทำไมในเมื่อเราจะเป็คนลงทุนวัตถุดิบให้”ทันทีที่ฉิงิพูดจบทุกคนก็หันมามองหน้าทันทีและเ้าตัวก็ไม่ปล่อยให้ใครได้พูดขัด
“เราลงทุนวัตถุดิบให้แน่นอนว่าเราได้เปรียบในการเจรจาซื้อในปริมาณมากดังนั้นต้นทุนตรงนี้จะถูกกว่าที่พ่อค้าแม่ค้าแบกรับไว้เองแน่นอนว่ากำไรที่ได้จะไม่เยอะเท่ากับการปล่อยให้เช่าพื้นที่แต่ถ้าเราทำโมเดลนี้ได้ ไม่เพียงแต่เราจะได้ลูกค้าที่เข้ามาทานอาหารในศูนย์อาหารเพียงเท่านั้นถ้าเราจัดวางเลย์เอาท์ของห้างใหม่ให้สอดคล้องกับการดำเนินชีวิตที่เร่งรีบของคนทำงานและชีวิตที่สบายๆ ของเหล่าไฮโซและนักท่องเที่ยวหรือจะเป็กลุ่มวัยรุ่นนักเรียนนักศึกษาที่เข้ามาเรียนพิเศษไว้ในห้างเดียวกันได้โดยที่ทั้งหมดไม่เกิดความรู้สึกอึดอัดเมื่อนั้นเราจะวิน”
“ดิฉันเห็นด้วยกับคุณฉิงินะคะเพราะที่ผ่านมารายงานจากศูนย์อาหารของเราได้รับเื่ร้องเรียนเื่อาหารที่รสชาติไม่ดีจนต้องเปลี่ยนร้านอยู่บ่อยครั้งพอนานเข้าพื้นที่ให้เช่าก็เริ่มว่างลงยิ่งส่งผลต่อคนที่จะเข้ามาเลือกซื้ออาหารถ้าเราทำให้ร้านอาหารเดิมที่มีฐานลูกค้าอยู่แล้วมาเปิดได้เต็มกำไรที่จะได้ดูท่าว่าจะมากกว่าการให้เช่าพื้นที่ในระยะยาวค่ะ”
“นี่คงไม่ใช่เหตุผลเดียวของพี่ที่เสนอแนวทางนี้ใช่มั้ยคะคงไม่มีใครยอมมาอยู่กับเราง่าย ๆ แน่” ซือเย่พูดพลางมองอย่างรู้ทันกับคนรัก
“อย่างที่ทุกคนได้ยินครับที่ผมเคยบอกไปเื่ศูนย์อาหาร ตอนนี้ผมกำลังคุยกับผู้บริหารของห้างฯทีอยู่เดิมที่ทุกคนลังเลกันไว้ว่าถ้าข้ามไปอยู่ฝั่งห้างฯจี แล้วจะไม่มีคนตามไปตอนนี้คงไม่มีปัญหาแล้วนะครับ” ฉิงินั่งลงบนโต๊ะแคบ ๆที่ตั้งอยู่ชิดริมทางในซอยฝั่งตรงข้ามห้างฯที
“เดี๋ยวนะพ่อหนุ่มที่เอ็งเคยบอกไว้ว่าเอ็งจะทำให้พวกเราทั้งหมดนี่ได้ทำอาหารมีเงินเดือนไปเลี้ยงครอบครัวน่ะเื่จริงเรอะ”
“เื่จริงครับวันนี้ผมเอาสัญญามาด้วยถ้าทุกคนอยากเห็น” ทุกคนรีบเดินมุงเข้ามาทันทีโชคดีว่าตอนนี้เป็เวลาเย็นที่ปกติจะเป็่การทำความสะอาดไม่ได้มีร้านเปิดขายอาหารแล้ว
ก่อนหน้าที่ฉิงิจะได้เป็รองประธานบริษัทนั้นเ้าตัวลำบากมาไม่น้อยตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็แทบจะต้องทำงานหาเงินเองแม้ว่าคุณพ่อจะส่งเสียค่าเทอมให้แต่ก็ไม่ได้มีค่าใช้จ่ายอื่นๆ มาด้วย ทำให้ต้องหางานพิเศษทำจนมารู้จักกับซอยแห่งนี้เพราะร้านอาหารเยอะอร่อยและราคาถูก กลายเป็เ้าตัวต้องมาฝากท้องที่นี่เกือบทุกมื้อยิ่ง่หลังที่เข้ามาเป็นักศึกษาฝึกงานที่บริษัทเกาทำให้ได้สนิทกับบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ขายอาหารอยู่ในซอยทุกคน
และแม้ว่าหลังจากได้รับตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้วก็ยังคงแวะเวียนมาอุดหนุนอยู่เป็ประจำถ้าไม่ได้มาด้วยตัวเองก็ฝากให้เลขาอย่างเหวินเปาเป็คนมาซื้อแทน
“รายละเอียดคร่าว ๆ คือห้างฯทีจะจ่ายเงินรายเดือนโดยมีสัญญาจ้างเริ่มต้น 2 ปีให้ทุกคนเข้าไปขายอาหารในพื้นที่ของห้างฯ โดยที่ไม่ต้องเสียค่าเช่าโดยทางห้างจะเป็คนสั่งวัตถุดิบให้โดยจะให้ซื้อในราคาทุนที่ทางโรงงานหรือต้นทางกำหนดมาหากใครอยู่ครบ 2 ปีก็จะได้กรรมสิทธิ์ในล็อคขายอาหารของห้างเป็จำนวน 10 ปีโดยจะให้ใครมาขายต่อก็ได้แต่ทางห้างฯจะมีการสุ่มตรวจสอบคุณภาพและความสะอาดของอาหารอยู่ตลอดหากร้านไหนไม่ผ่านเกณฑ์เกิน3 ครั้งจะเพิกถอนสัญญาออกทั้งนี้การงดเว้นค่าเช่ามีให้เฉพาะพ่อค้าแม่ค้าที่ได้รับผลกระทบจากการเวนคืนที่ดินซอยนี้เท่านั้นนี่เป็รายละเอียดคร่าว ๆ ถ้าใครสงสัยตรงไหนสามารถถามได้เลยครับ”
“แล้วห้างจะได้อะไร นี่แทบจะให้อย่างเดียวแบบนี้มันก็ดูน่ากลัวไปนะ”แม้จะเชื่อใจว่าชายหนุ่มที่เห็นมาั้แ่เด็กจะไม่หลอกกันแต่ก็อดสงสัยไม่ได้
“ห้างก็จะได้ลูกค้าประจำของทุกคนที่ตามเข้าไปทานอาหารในพื้นที่แม้ว่าจะเป็เพียงการเข้าไปทานอาหาร แต่เมื่ออยู่ในห้างแล้วก็มีจำนวนไม่น้อยที่อยากเดินซื้อของไปพร้อมกัน ดังนั้นมูลค่าที่ห้างจะได้รับจริง ๆจะไม่ใช่เพียงจำนวนคน แต่เป็จุดโฆษณาที่มีจำนวนคนเห็นและเดินผ่านต่อวันสูงซึ่งตรงนี้จะเป็โจทย์ของผมกับทีมที่ต้องคิดและแก้ไขผังการจัดวางของห้างใหม่ให้น่าสนใจและตอบโจทย์กลุ่มพนักงานและคนที่จะเข้าไปใช้บริการ”ใช่แล้วเมื่อมีคนเดินห้างมากขึ้นการที่จะติดตั้งหรือให้เช่าพื้นที่โฆษณาก็จะยิ่งได้เปรียบ
“เอาจริง ๆ ก็ฟังไม่ค่อยรู้เื่หรอกนะแต่เอาเป็ว่าป้าเซ็นให้ ป้าเองหลังเค้าเวนคืนก็ยังหาที่ขายไม่ได้ลูกชายก็กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย อย่างน้อยถ้าได้ขายอาหารต่อก็คงไม่แย่เท่าไหร่”เพราะความจนทำให้ไม่มีทางเลือก จะเปิดร้านเองก็ต้องใช้เงินลงทุนสูง พื้นที่ในซอยนี้ที่ขายมานานก็เป็เพราะเ้าของที่เขายินยอมให้ใช้แต่เมื่อทางการขอเวนคืนก็ทำอะไรไม่ได้
เมื่อมีคนหนึ่งคล้อยตามที่เหลือก็ตามอย่างไม่ต้องสงสัย
“แล้วก็นะคะ หลายคนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้คุณพ่อท่านฝากให้มาบอกค่ะว่าถ้าหาก้าเช่าอพาทเมนท์ที่อยู่ถัดจากห้างฯ ไม่ไกลสามารถเช่าได้ในราคาพิเศษและจะให้เข้าอยู่ฟรีจนกว่าจะได้เงินเดือนจากห้างฯด้วยค่ะ” ซือเย่ที่ตามมาด้วยพูดขึ้น
“คุณหนูคนนี้ใครกันไม่ใช่ว่าตึกนั้นยังไม่เปิดให้เช่าไม่ใช่หรอ”
“หลิวซือเย่นะคะ”ซือเย่แนะนำตัวก่อนจะลุกออกมาโค้งให้ทุกคน
“หนูเป็เ้าของอพาทเมนท์ที่กำลังจะสร้างเสร็จด้านหลังห้างค่ะหนูมีสัญญาพิเศษให้กับทุกคนในที่นี้ว่าทุกคนจะได้สัญญาเป็แบบเช่าซื้อเมื่อจ่ายค่าเช่าครบเป็เวลา 7 ปีห้องนั้นก็จะถูกโอนเป็ชื่อทุกคนโดยสมบูรณ์ค่ะ”
“นังหนูแล้วเอ็งจะได้อะไรเก็บเอาไว้ขายคนอื่นเค้าไม่ดีกว่าหรอ” ชายคนหนึ่งถามขึ้น
“ทุกคนอาจจะจำได้ว่าเ้าของพื้นที่ตรงนี้ครั้งหนึ่งเคยสัญญาไว้ว่าจะหาเงินมาสร้างที่พักที่ราคาถูกแต่คุณภาพชีวิตดีให้กับทุกคนเป็การตอบแทนที่เคยช่วยเหลือไว้หลายสิบปีก่อนหนูเป็ลูกสาวของท่านค่ะ”ใช่แล้วเ้าของพื้นที่ตรงนี้คือคุณพ่อของเธอครั้งหนึ่งเมื่อสมัยเข้ารับตำแหน่งใหม่ๆพลาดท่าถูกคนร้ายไล่ยิงจนได้มาเจอกับบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ช่วยเหลือไว้จึงรอดชีวิตมาได้
“คุณหลิวนั่นเอง ท่านสบายดีมั้ยมองไปมองมาหนูเองก็คล้ายท่านเหมือนกันนะเนี่ย”
“คุณพ่อสบายดีค่ะ” หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งพูดคุยกันหลายเื่ไม่เพียงแต่เื่สัญญาเท่านั้นบางคนก็ให้ฉิงิและซือเย่แนะนำว่าควรปรับปรุงอาหารหรือเมนูยังไงดีบางคนก็ปรึกษาเื่การจัดเก็บเงินเพื่อเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินถ้าใครผ่านมาตอนนี้คงจะแปลกใจไม่น้อยที่บรรดาพ่อค้าแม่ค้าหลายคนกำลังนั่งจดอะไรบางอย่างลงกระดาษอย่างตั้งใจและท่ามกลางวงล้อมนั้นคืออดีตรองประธานกลุ่มบริษัทตระกูลเกาที่กำลังถูกพูดถึงในข่าวทุกสำนัก
“วันนี้ต้องขอตัวก่อนนะคะอันนี้เป็เบอร์ของผู้ช่วยซือเย่ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถติดต่อได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะคะ”
หลังจากคุยกันอยู่พักใหญ่ทั้งคู่ก็ได้เวลาขอตัวกลับ
“พี่เพิ่งรู้ว่าที่แถวนี้เป็ของคุณพ่อเรา”
“ท่านซื้อไว้ั้แ่ท่านได้รับความช่วยเหลือจากทุกคนโชคร้ายที่ตอนนั้นทางการเริ่มซื้อที่ดินคืนแล้วเลยทำให้ได้มาเพียงซอยนี้เท่านั้นแถมยังยืดระยะเวลาการเวนคืนได้ไม่กี่ปี โชคดีที่อพาทเมนท์สร้างเสร็จทัน”
“ไปเถอะหิวหรือยังนี่ก็เลยเที่ยงมาเป็ชั่วโมงแล้ว เราไปหาอะไรทานกันดีกว่า”ฉิงิจูงมือซือเย่เดินข้ามถนนกลับมายังฝั่งห้างทีแล้วเดินเลยไปยังด้านหลังที่มีโรงแรมหรูระดับห้าดาวตั้งอยู่
“จริงสิโรงแรมนี้ถ้าเราปรับปรุงทางเชื่อมไปยังห้างได้ก็ดีนะพี่ิเพิ่มความสะดวกให้แขกด้วย”
“ได้สิพรุ่งนี้เราเอาเข้าไปคุยกับพี่จื่อหวงกัน”
“จะว่าไปคุณพ่อให้พี่เข้ามาช่วยงานห้างทีในฐานะอะไรยังไม่มีใครบอกพี่เลย”เพราะสถานการณ์เมื่อเช้าไม่ได้มีใครคิดแย้งหรือคัดค้านคำของฉิงิเลยแม้แต่น้อยทำให้ต้วนจื่อหวงไม่ได้แนะนำอย่างเป็ทางการ
“คุณพ่อบอกว่าจะให้พี่เป็ประธานบริหารค่ะแต่ท่านน่าจะรอให้พี่มีผลงานก่อนถึงจะมีประกาศอย่างเป็ทางการส่วนตอนนี้เป็สามีของน้องไปก่อนแล้วกันนะ”ซือเย่พูดก่อนจะะโหอมแก้มคนรักหนึ่งที
“แค่นี้พี่ก็ทั้งรักทั้งหวงอยู่แล้ว”ฉิงิยิ้มไปว่าอะไรกับการกระทำแสนซนของซือเย่
“เย็นนี้พี่จะกลับไปที่บ้านนะ ไปเก็บของออกมา”
“งั้นเดี๋ยวซือเย่ไปรอหน้าบ้านนะ” เพราะรู้ดีว่าบ้านของคนรักนั้นไม่ควรถูกเรียกว่าบ้านอย่างน้อยให้เธอได้ไปเพื่อเป็กำลังใจและคอยดูเผื่อว่าตระกูลเกาจะตุกติกและทำร้ายอะไรสามีเธอบ้าง
“ก่อนจะเข้าไปบ้านพี่ตอนเย็นไปที่นึงกับซือเย่ก่อนเนอะ”ฉิงิยิ้มให้ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามไม่ว่าจะไปที่ไหนขอแค่มีซือเย่ต่อให้เป็นรกเขาคนนี้ก็พร้อมที่จะก้าวตามอย่างไม่ลังเล
-------------------------------------
นิยายเื่นี้แต่งจบแล้ว นำมาลงให้อ่านฟรีจนจบก่อนติดเหรียญ
หากไม่อยากรอ สามารถอุดหนุน Ebook ได้บน Meb / Pinto / Dek-D / Naiin / Ookbee
7K
