ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบสี่ การตอบคำถามแบบหมู่คณะ
“หากท่านเจอทหารยามขัดขวางท่านจะทำอย่างไรคะ”
“คอยคำสั่งท่านดยุกหากท่านดยุกสั่งข้าจะกระทืบพวกนั้น”
พี่กล้ามก็ได้ตอบประสานไปกับท่านดยุก
ในขณะที่ท่านดยุกสอบอยู่ในทีมเดียวกับท่านดยุกก็สอบด้วยกัน
ทางเทคนิคปาร์ตี้มักจะมีไม่กี่คนจึงได้สอบด้วยกันอย่างไม่ยากนัก
แต่ในกรณีของท่านดยุกที่มีคนจำนวนมากกว่าปาร์ตี้หรือแม้แต่แฟมิเลียปรกติหลายเท่า
ก็ทำให้การสอบนั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องกินเวลานานพอสมควร
เพราะคนที่ผ่านมาตรฐานในแรงก์ซีก็มีหลายร้อยคนแล้ว
“อะเอ่อขอร้องเขาดีๆให้เขาปล่อยเราผ่านไปค่ะชั้นเชื่อว่าหากพูดจากันพวกเราต้องเข้าใจกันแน่นอนค่ะ”
มาเรียยังทำตัวสมกับเป็นนางเอกโลกสวยได้ตลอดเวลา
มาเรียยิ้มอย่างสดใสอ่อนโยนจนทุกคนรู้สึกผิดปรกติอย่างมากที่มีคนอย่างเธอมาอยู่ในปาร์ตี้เดียวกับท่านดยุกได้
แบบเดียวกับปาร์ตี้นักผจญภัยที่ DM ต้องมีการอธิบายว่าทำไมพาลาดินที่นิสัยดีมีคุณธรรมถึงอยู่ปาร์ตี้เดียวกับเนโครแมนเชรอร์ได้แบบทัชมีกับโมมอนกะนั่นเอง
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับโชคดีจากบารมีของท่านดยุก
ในอีกห้องของการทดสอบหนึ่ง
“ข้าจะกระทืบพวกที่มาขวางทางข้าให้หมดและบอกมันว่าข้าคือลูกน้องท่านดยุก”
“เจ้าโง่ เจ้าพูดอย่างนั้นไปทำไมเราต้องเคารพกฎหมายบ้านเมืองไม่อย่างนั้นพวกเราจะทำตนไม่เหมาะสมกับการเป็นนักผจญภัยแรงก์บีนะ”
ฮอบบิทอายุหกสิบปีกล่าวเตือนพี่กล้ามร่วมปาร์ตี้ของตนเองในขขณะที่กำลังสอบสัมภาษณ์อยู่
พี่กล้ามหันไปถามอย่างงุนงง
“ไม่ใช่คนที่ไม่เคารพคนที่ตำแหน่งเหนือกว่าจะโดนลงโทษหรือ?”
คำถามของพี่กล้ามทำให้ฮอบบิทที่กำลังบีบคอพี่กล้ามอยู่หรือแม้แต่กรรมการชะงักไป
พอเห็นทุกคนอึ้งกับคำตอบของตนเองพี่กล้ามก็พยักหน้าแล้วบอกว่า
“เห็นไหมล่ะ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าฉลาดเครื่องวัดความสามารถวัดค่าความฉลาดได้ตั้ง 6 แน่ะ”
ค่ามาตรฐานของคนธรรมดาอยู่ที่ 10 ก็อบลินอยู่ที่ 9
มีทฤษฎีอยู่ว่าคนที่ฉลาดมากกับฉลาดน้อยไปเลยที่อยู่กันคนละฟากของค่ากราฟท์จะมีความเห็นตรงกันโดยไม่ได้นัดหมายในบางเรื่อง
ทำให้การทดสอบครั้งนี้ฮอบบิทได้ผ่านไปได้ด้วยการช่วยเหลือของพี่กล้าม
สร้างแผลใจอีกครั้งหนึ่งให้กับฮอบบิทอายุหกสิบปีผู้นี้
“ไม่ต้องขอบคุณที่ข้าช่วยเจ้าหรอกพวกเราคือเพื่อนกันอยู่แล้ว”
พี่กล้ามตบบ่าฮอบบิทจนทรุดไปอีกครั้งพร้อมกับเบ่งกล้ามจนกล้ามเนื้อสะท้อนเพื่อช่วยให้เพื่อนร่วมทีมมีขวัญกำลังใจดีขึ้น