ลิขิตรักมาเฟีย_End

        “อะไรนะ! ท้องอย่างนั้นเหรอ ขอบใจที่ส่งข่าวให้ ฉันจะตอบแทนเธออย่างงามเลย” ลอล่า กรอกเสียงไปตามสาย ก่อนที่จะวางสายลงเมื่อได้พูดคุยกันเสร็จสิ้น

        “ฉันจะทำยังไงกับแกดีนะ นังวรกานต์ แกมันมารหัวใจฉันชัดๆ เลย” ลอล่า ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด พยายามครุ่นคิดหาวิธีที่จะเขี่ย วรกานต์ ให้ออกไปจากชีวิตของ โอดีน ตลอดไป

        ลอล่า มัวแต่คิดหาหนทางจะกำจัด วรกานต์ จนไม่ได้มองดูทางเดินจนไปชนเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

        “อุ้ย! ขอโทษค่ะ” ลอล่า เอ่ยขอโทษขอโพยคนที่โดนชนนั้นทันที พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าได้ชนเข้ากับใคร

        “ไม่เป็นไรคนสวย โอ้!.. คุณเลขาของ มิสเตอร์โอดีน ลูเซียโน่ นั้นเองนึกว่าใคร” แฟรงโก้ กล่าวขึ้น และเมื่อได้เห็นหน้าคนที่มาชนได้ชัดเจนก็ถึงกับอุทานออกมา พร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

        “คุณแฟรงโก้!” ลอล่า อุทานออกมาอย่างตกใจ ที่ได้เห็นคู่ปรปักษ์ของเจ้านายของตนเข้าอย่างบังเอิญ

        “เหม่อเลยอะไรนักหนากัน ถึงได้ไม่ดูตาม้าตาเรือชนเข้ากับผมเข้าล่ะ ฮึ!” แฟรงโก้ หรี่ตามองมายังผู้หญิงสาวสวย เรือนร่างสะบึมเซ็กซี่เย้ายวนใจตรงหน้า สำรวจตรวจตราดูแล้วมันช่างน่าจับพาขึ้นเตียงเป็นยิ่งนัก แฟรงโก้ ได้ใช้สายตาสำรวจเรือนร่าง ลอล่า อย่างเปิดเผย

        ลอล่า รู้ในนทีว่า แฟรงโก้ กำลังรู้สึกพึงพอใจในรูปร่างอันเย้ายวนของเธอ ซึ่งหญิงสาวหาได้รังเกียจเดียดฉันท์แต่อย่างใดไม่ กลับพึงพอใจในสายตานั้นเสียด้วยซ้ำไป

        “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ เอ่อ! พอดีฉันเหม่อลอย คิดอะไรเพลินจนไม่ได้มองทางไปหน่อยน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ” ลอล่า กล่าวขอโทษ แฟรงโก้ อีกครั้งพร้อมกันส่งสายตาชะมดชม้อยชายตาให้ อย่างไม่คิดจะปิดบังเช่นกัน

        “คุณสนใจจะมาทำงานกับผมไหม? ผมจะให้ผลตอบแทนแก่คุณอย่างงามเลยทีเดียวนะ ยิ่งกว่าที่เจ้านายของคุณได้ให้ในตอนนี้ด้วย” แฟรงโก้ กล่าวเสนองานใหม่ให้แก่ ลอล่า พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมกรุ่มกริ่มให้ด้วย

        “เอ่อ! ฉันต้องขอคิดดูก่อนแล้วกันนะคะ เพราะตอนนี้ฉันก็มีงานที่ดี และมีเจ้านายที่โอเคอยู่แล้ว” ลอล่อ กล่าวบอกอย่างไม่รับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนั้น

        “ได้สิคนสวย แล้วผมจะรอคำตอบจากคุณ นี้นามบัตรผม หากคุณต้องการผม หรือตัดสินใจจะร่วมงานกับผมตามที่ได้เสนอให้นั้น คุณสามารถโทรหาผมได้ทุกเมื่อและตลอดเวลาเลย” แฟรงโก้ ก้มลงกล่าวกระซิบที่ข้างหู ลอล่อ ก่อนจะยื่นนามบัตรให้

        “ค่ะ! แล้วฉันจะโทรไปนะคะ ถ้ายังไงฉันต้องขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ” ลอล่า อมยิ้มพร้อมกับเมียงมองหน้า แฟรงโก้ ด้วยสายตาหวานเชื่อม ก่อนจะเดินโยกย้ายส่ายสะโพกงามงอนออกไปจากตรงนั้น

        “นายว่าจะสำเร็จเหรอครับ?” ราฟาเอล บอดี้การ์ดคนสนิทของ แฟรงโก้ เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้ ทั้งที่สายตาก็ยังคงมองจับจ้องร่างอันเย้ายวนของคนที่เดินจากไปนั้น

        “สำเร็จสิ นายคอยดูก็แล้วกัน” แฟรงโก้ กล่าวบอกบอดี้การ์ดคนสนิท พร้อมกับยกมือขึ้นมาคลึงปลายคางของตนเล่นไปมา พร้อมกับหรี่ตาและส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ มองไปทางร่างบางของ ลอล่า ที่เดินห่างออกไปจนลับสายตา

        เมื่อ ลอล่า เดินห่างออกมาจากมาเฟียผู้ทรงอิทธพลรองลงมาจาก โอดีน นั้นแล้ว ก็หยุดยืนนิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองทางด้านหลังที่ตนได้เดินจากมา

        “หรือฉันจะต้องขอแรงจากคนพวกนี้ เพื่อให้ นังวรกานต์ หลุดพ้นไปจาก โอดีน ดีนะ”

        ลอล่า ครุ่นคิดขึ้นมาอีกรอบอย่างสองจิตสองใจ ก่อนจะหันกลับ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น เพื่อไปยังร้านค้าที่เจ้าหล่อนต้องการจะซื้อของใช้ส่วนตัว โดยสลัดความคิดนั้นออกไปก่อน แล้วค่อยกลับมาคิดใหม่อีกทีเมื่อได้กลับไปถึงที่พักแล้ว

๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘