[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 37 แผนการใหม่

แม้ว่าทุกคนในครอบครัวจะคิดว่าสวี่โม่ฉลาดที่สุด แต่จ่างเยี่ยนก็ทำให้ทุกคนประหลาดใจอยู่บ่อยครั้ง และยังให้ความคิดเห็นที่ดีอีกหลายข้อ

บรรดาพี่น้องเริ่มให้ความสนใจกับเจ้าห้าที่เหมือนจะเงียบขรึมและไม่มีทักษะพิเศษอะไรผู้นี้

“คนอย่างผังต้าซานเหมือนจะเป็นคนนิสัยไม่ดี แต่มีจุดร่วมอย่างหนึ่งคือเป็นพวกคล้อยตาม” จ่างเยี่ยนไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เขาค่อย ๆ เอ่ย “เจ้าหน้าที่เกามีอำนาจ ดังนั้นเขาจึงช่วยเจ้าหน้าที่เกาจัดการพวกเรา ในทางกลับกัน หากเราสามารถมอบสิ่งที่มากกว่าให้แก่เขา เขาก็จะกลายเป็นผู้ช่วยของพวกเราได้เช่นกัน”

แม้ว่าครั้งนี้ผังต้าซานจะแสดงท่าทีที่ดี แต่ก็เป็นแผนการใหม่ของเจ้าหน้าที่เกา

ตราบใดที่พวกเขาสามารถให้ประโยชน์ที่มากกว่า ผังต้าซานก็จะเปลี่ยนข้างมาอยู่ฝ่ายพวกเขา

จ่างเยี่ยนมองเจียงเซิงแล้วเอ่ยชมนางอย่างหาได้ยาก “เมื่อครู่ที่เจ้าส่งถังหูลู่ให้เขา ทำได้ดีมาก”

การเอาชนะจิตใจผู้คนมักใช้วิธีเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้

ริมฝีปากเล็ก ๆ ของเจียงเซิงเผยอขึ้นเล็กน้อย ความจริงแล้วนางไม่ได้คิดมากขนาดนั้น มันเพียงเกิดจากความสงสารชั่วครู่เท่านั้น

“เช่นนั้นต่อไปพวกเราควรทำอย่างไร” เจิ้งหรูเชียนถามอย่างร้อนรน

เห็นได้ชัดว่าเขาฟังเข้าใจแล้ว

มุมปากจ่างเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเพียงสั้น ๆ “ใกล้ข้ามปีแล้ว”

ใกล้ข้ามปีแล้ว แต่ละบ้านฆ่าหมูเชือดไก่ ซื้อดอกไม้ประดับผม ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ทอดของทอดและตุ๋นเนื้อเปื่อย

แต่สำหรับขอทานแล้ว พวกเขาไม่มีอะไรเลย

เจิ้งหรูเชียนเข้าใจในทันที เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะส่งอะไรให้ได้บ้าง

จ่างเยี่ยนกล่าวเสริมอีกประโยคว่า “ห้ามมอบของให้โดยไม่มีเงื่อนไข เกรงว่าจะเลี้ยงคนจนเกิดความโลภ”

แบบนี้ก็ใช่ว่าจะทำได้อย่างง่ายดาย

จำเป็นต้องใช้ของขวัญมาดึงดูดผังต้าซาน แต่ก็ห้ามให้อย่างโจ่งแจ้งเกินไป การเอาชนะใจคนเช่นนี้ หากไม่ได้ทำอยู่บ่อยครั้ง ก็ยากที่จะเข้าใจอย่างถ่องแท้

สวี่โม่อดสงสัยไม่ได้ว่า น้องห้าของตนเองมีภูมิหลังอย่างไรกันแน่

หลังกลับมาถึงวัดร้าง

ทุกคนเริ่มลงมือทำหน้าที่กันอย่างขะมักเขม้น

ทั้งต้องหั่นหัวไชเท้าเป็นเส้นแล้วคลุกกับแป้งทอด นำผักที่ชอบกินชุบแป้งแล้วนำไปทอด ซ้ำยังต้องต้มข้าวไว้ทำเป็นกาวแปะอักษรมงคลที่ประตู

แม้สวี่โม่จะทำอาหารได้ แต่ก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์ในครัว ของทอดแตกละเอียด ผักก็เต็มไปด้วยน้ำมัน

เจียงเซิงปลอบเขาว่า “พี่ใหญ่ ข้าชอบกินของที่มีน้ำมันเยอะ ๆ ของที่มีน้ำมันเยอะดีมาก ปกติพวกเราก็ไม่ค่อยได้กินของมีน้ำมันเลย”

สวี่โม่ได้แต่ยิ้มแห้ง

เขาอ่านตำรานักปราชญ์มาหลายปี ไม่เคยรู้สึกยากเย็นเลยสักครั้ง ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องมาสะดุดเพราะเรื่องการทำอาหารเสียได้

โชคดีที่จางฉีเฉวียนส่งผักและของทอดมาให้ทั้งห่อใหญ่ในตอนบ่าย ทั้งยังถือเนื้อวัวมาให้อีกชิ้นหนึ่ง จึงช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาได้

ของทอดและผักที่แตกละเอียดก็ไม่จำเป็นต้องทิ้ง เพราะสามารถห่อไปให้ผังต้าซานได้

เพื่อให้ดูเหมือนจริง เจิ้งหรูเชียนยังจงใจทุบกระเบื้องมุงหลังคาผุพังของวัดออกมาหนึ่งแผ่น แล้วไปหาผังต้าซานเพื่อขอให้ช่วยเปลี่ยนกระเบื้องแผ่นใหม่

ผังต้าซานรับปากเต็มใจ

เขาอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว ร่างกายจึงสูงใหญ่ เพียงวางม้านั่งก็สามารถเอื้อมถึงหลังคาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรง

เมื่อมองเด็ก ๆ ในวัดร้าง กระทั่งสวี่โม่ที่ตัวสูงที่สุดก็สูงเพียงปลายคางของเขาเท่านั้น ผังต้าซานจึงรู้สึกภูมิใจและเย่อหยิ่ง

“ว้าว พี่ต้าซานเก่งมาก”

เมื่อเจียงเซิงปรบมือโห่ร้องอยู่หน้าประตูวัด ความภาคภูมิใจเหล่านั้นก็พุ่งทะยานสูงสุด

ผังต้าซานกระโดดลงจากม้านั่ง “แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

เจียงเซิงยิ้มกว้างพลางหยิบของทอดและผักออกมา มีทั้งส่วนที่ทอดแตกเป็นชิ้น ๆ กับบางส่วนที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ “ตอนนี้ก็เป็นช่วงข้ามปีแล้ว ไม่มีอะไรจะมอบให้พี่ต้าซาน มีเพียงของทอดและผักพวกนี้”

ผังต้าซานชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาเป็นขอทานก็จริง แต่แตกต่างจากเจียงเซิงที่เร่ร่อนมาตั้งแต่จำความได้ ตอนเด็ก ๆ เขาเคยถูกครอบครัวที่ดีรับเลี้ยงดู ตอนนั้นทุกช่วงข้ามปีเขาจะมีเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่ มีของทอดและผักทอดให้กิน

แต่ต่อมา พ่อแม่ที่รับเลี้ยงดูเขาเสียชีวิตโดยไม่คาดคิด เขาจึงกลายเป็นเด็กไร้ญาติขาดมิตรอีกครั้ง ซ้ำยังถูกลุงและป้าข่มเหงรังแก จึงค่อย ๆ หล่อหลอมนิสัยดุร้ายในจิตใจ

เพื่อความอยู่รอด การลักขโมยจึงฝังแน่นในกระดูก

เจียงเซิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากมอบของให้แก่เขา

ครั้งก่อนคือถังหูลู่สามไม้ ครั้งนี้เป็นของทอดและผักหนึ่งห่อ

ผังต้าซานยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยน้ำค้างแข็งกัดรับมาอย่างลังเล

เจียงเซิงยังคงยิ้มหวานอย่างไร้เดียงสาอยู่หน้าประตูวัดร้าง บางครั้งยังชวนเวินจืออวิ่นหรือ จ่างเยี่ยนที่ยังเงียบกริบให้ขยับเขยื้อนบ้าง

สวี่โม่กำลังทำอาหาร เจิ้งหรูเชียนกำลังหั่นผัก ส่วนฟางเหิงกำลังฝึกวิชา

วัดร้างที่ทั้งเก่าและเล็กนี้ ไม่ดูทรุดโทรมอีกต่อไปเพราะผู้คนที่มีชีวิตชีวา

ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านอย่างน่าประหลาด

ผังต้าซานจากไปอย่างเลื่อนลอย

หลังแน่ใจว่าเขาจากไปไกลแล้ว เจียงเซิงจึงหยุดหัวเราะ เดินเข้าไปใกล้จ่างเยี่ยน “พี่ห้า การทำแบบนี้จะทำให้ผังต้าซานมาเป็นฝ่ายพวกเราได้หรือ”

จ่างเยี่ยนมีสีหน้าลึกลับ “ได้สิ”

ยิ่งเป็นขอทานก็ยิ่งปรารถนาความอบอุ่น และยิ่งไม่อยากทำลายความอบอุ่นนั้น

คืนส่งท้ายปีเก่า

เจียงเซิงและพี่ชายทั้งหลายล้อมรอบเตาเล็กเฝ้ารอปีข้ามปี ในหม้อมีน้ำแกงกระดูกควันลอยกรุ่น อยากกินเนื้อก็หยิบเนื้อมา อยากกินผักก็ใส่ผักลงไป อยากดื่มน้ำแกงก็ตักดื่ม

เจียงเซิงผู้เป็นขอทานไม่เคยนึกจะฝันว่าตนจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้ นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองพระพุทธองค์หลายครั้ง กลัวว่าตัวเองจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงความว่างเปล่า

แต่กระทั่งเสียงประทัดดังขึ้น ภาพตรงหน้าก็ยังคงชัดเจนอยู่

เจิ้งหรูเชียนดึงเจียงเซิงลุกขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น “ได้ยินว่า เศรษฐีหนิวในหมู่บ้านทุ่มเงินมหาศาลซื้อดอกไม้ไฟชุดหนึ่งมาจากเขตอันสุ่ย รีบไปดูเถอะ ไม่นานก็คงหมดแล้ว”

ไม่ใช่เพียงพวกเขา ชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้านสิบลี้ต่างยืนมองอยู่หน้าประตู บ้างก็ชื่นชม บ้างก็เทิดทูน เสียงดังแปลกประหลาดและงดงามดอกไม้ไฟที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ไม่คิดเลยว่า ดอกไม้ไฟที่เห็นจนชินตาในเมืองหลวงจะกลายเป็นทิวทัศน์ที่หาดูยากในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้” จ่างเยี่ยนพึมพำ

ฟางเหิงหันหน้ามาอย่างรวดเร็ว “เจ้าว่าอะไรนะ เจ้าห้า?”

“ไม่มีอะไร” จ่างเยี่ยนยิ้มเล็กน้อย “ดูดอกไม้ไฟต่อกันเถอะ”

เด็กทั้งหกคนสวมเสื้อตัวใหม่ ยืนเคียงข้างกันอยู่หน้าประตูวัดร้าง เงยหน้าชมดอกไม้ไฟ

น่าเสียดายที่เศรษฐีหนิวมีกำลังทรัพย์จำกัด ดอกไม้ไฟนี้จึงจุดเพียงไม่กี่ลมหายใจก็หายวับไป

เจิ้งหรูเชียนจุปาก “หากข้ามีเงินล่ะก็ ต้องจุดดอกไม้ไฟให้ได้ครึ่งชั่วยาม”

“จุดทั้งวันเถอะ จากเช้าจรดเย็น” เจียงเซิงกำหมัดแน่น

สวี่โม่เตือนด้วยความหวังดี “กลางวันจะเห็นดอกไม้ไฟได้อย่างไรกัน”

เจียงเซิงชะงักไป

เจิ้งหรูเชียนหัวเราะเสียงดัง สวี่โม่กับฟางเหิงก็ขำขันไม่ได้ กระทั่งเวินจืออวิ่นยังยกมือขึ้นปิดปากขำ

ทั่วทั้งวัดร้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

บรรยากาศเช่นนี้ไม่อยากให้ถูกทำลายเลยจริง ๆ

ผังต้าซานซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่กำลังลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงตัดสินใจเดินออกมา

“พี่ต้าซาน?” เจียงเซิงทักทายอย่างตื่นเต้น “ท่านมาได้อย่างไร ทานข้าวมาหรือยัง จะมาร่วมกินส่งท้ายปีด้วยกันหรือไม่?”

ยามนี้ผังต้าซานคล้ายคนเลื่อนลอย เขาพยักหน้าอย่างมึนงง “ได้”

จ่างเยี่ยนที่อยู่มุมห้องเม้มริมฝีปาก ดึงแขนเสื้อสวี่โม่เบา ๆ

ในวัดร้างยังคงมีเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข แต่ผู้ที่ควรระวังได้ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยแล้ว