เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

ณ หมู่บ้านตงเป่ยวันนี้ ภายในหมู่บ้านเงียบสงัดดั่ง

หมู่บ้านร้าง เพราะทุกคนในหมู่บ้านวันนี้ได้มารวมตัวกัน

อยู่ที่ ท้ายหมู่บ้านนั้นเอง

ครอบครัวเฟยหลง ตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น

เพราะทุกคนมาร่วมตัวกันอยู่ทึ่ไร่ข้าวโพดนั้นเอง

วันนี้เป็นวันเก็บเกี่ยวข้าวโพด เฟยหลงได้บอกไว้ถ้าใคร

มาช่วยเขา จะให้ข้าวโพดเป็นเมล็ดพันธุ์ เพื่อเป็นการตอบเเทน ตัวเขาไม่คิดว่าคนจะมีมามากมายถึงเพียงนี้

เเม้เด็กๆเเละคนชราก็มาเช่นกัน

"อาหลง พวกข้าพร้อมเเล้ว เริ่มกันได้เลยหรือไม่ หนึ่งใน

ชาวบ้านตะโกนถาม "พวกท่านมากันเเต่เช้าเพียงนี้

ครอบครัวข้ายังไม่ได้เตรียมอะไรเลยขอรับ"

"ไม่ต้องหรอกอาหลง พวกเจ้าไม่ต้องช่วยหรอกเดี๋ยว

พวกข้าทำเอง "ได้อย่างไร ท่านลุง

"เหตุใดจะไม่ได้ หัวหน้าหมู่บ้านบอกพวกเราเเล้ว

เจ้าจะให้ผลผลิตกับพวกข้าเป็นเมล็ดพันธุ์เเถมยังจะออกส่วนที่ต้องส่งภาษีอีก อาหลง เจ้าคอยดูเฉยๆก็พอ

ที่เเค่5หมู่พวกเราช่วยกันไม่เกินยามอู่ก็หน้าจะเสร็จเเล้ว

"ใช่ใช่ ทุกคนในหมู่บ้านเห็นพ้องต้องกัน "

เฟยหลงหันไปมองหน้าชิงเซียงกับจงผิงทั้งสองคนพยัก

หน้าเป็นการเห็นด้วย เมื่อวานเฟยหลงได้เล่าเรื่องนี้ให้

ท่านเเม่ท่านตาท่านยายฟังเเล้ว ทั้งสองก็เห็นด้วย

"ข้าขอบคุณทุกคนมากขอรับ เฟยหลงจึงชวนชิงเซียง

เฟยเซียนเเละยายจาง มาทำซาลาเปาเเจกให้คนใน

หมู่บ้านกิน เหล่าลุงๆป้าๆต่างขอบคุณครอบครัวของเขาไม่หยุดเด็กๆบางคนไม่เคยมีโอกาศได้กินด้วยซ้ำ

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร นี่มันต้องลำบากขนาดถึงขั้นไหนกันนะ

เเม้เเต่ซาลาเปาก็ไม่เคยได้ทานเฟยหลงมาครุ่นคิดเเม้เเต่

จะกินให้อิ่มในหนึ่งมื้อยังไม่ได้ ก็ไม่เเปลกที่บางที

คนในหมู่บ้านจะเห็นเเก่ตัว หรืออยู่เเบบตัวใครตัวมัน

ตอนนี้เฟยหลงมองคนในหมู่บ้าน ในอีกเเบบเเล้วถ้ามีโอกาสเขาจะช่วยให้คนในหมู่บ้าน มีชีวิตที่ดีขึ้นเเม้ซักนิดก็ยังดี เเละเมื่อเกี่ยวเสร็จเหล่าชาวบ้านก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเห็นจำนวนผลผลิต ที่ดิน5หมู่เก็บเกี่ยวได้ขนาดนี้เชียวหรือ"หัวหน้าหมู่บ้าน นี่มันกี่ชั่งกัน!!

หนึ่งในชาวบ้านถาม

"ข้าก็ไม่เเน่ใจ มองด้วยตาข้าว่าหน้าจะเกิน2พันชั่งเเน่นอน "ซูดด เสียงชาวบ้านดังขึ้นพร้อมกันเพราะบางคน

มีทึ่7-8หมู่ยังไม่เคยได้ผลผลิตขนาดนี้เลย

"เอาล่ะ ช่วยกันเก็บให้เรียบร้อย หัวหน้าหมู่บ้านสั่งการ

เฟยหลง เห็นว่าใกล้จะเสร็จเเล้วจึงเดินเข้าไปหาทุกคน

"ทุกท่าน ต้นของมันพวกท่านเก็บไปได้เลยนะขอรับ

เอาไว้ใช้ทำฟืนได้ "ชาวบ้านเห็นดังนั้นก็ขอบคุณเฟยหลงทันทีให้ทั้งเมล็ดพันธุ์ เลี้ยงซาลาเปาเเละยังให้ต้นของข้าวโพดอีก "

"ทุกคนวันนี้ข้าขอบคุณทุกท่านมาก ที่มาช่วยเหลือขอรับ พรุ่งนี้ถ้าทุกคนสะดวกก็มากินดื่มที่บ้านใหม่ข้า

ได้ขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะย้ายเข้าเเล้ว ขอรับ"

"ได้ๆอาหลง ขอบใจเจ้ามากพรุ่งนี้พวกข้าทุกคนจะมาร่วมยินดีเเน่นอน"

วันต่อมาก็มีชาวบ้านทุกคนมาร่วมยินดีเเทบจะทั้งหมู่บ้าน เฟยหลงให้ชิงเซียงเเละท่านตาท่านยายออกหน้า ตัวเขาก็คอยดูอยู่ใกล้ๆเหล่าเด็กเด็กก็สนุกกับการเเย่งกันเก็บเงินอีเเปะ เเละขนมที่เฟยหลงนำมาเเจก

เฟยหลงมองหาน้าชิงหรูไม่เห็นนางเลย

"ท่านเเม่ ท่านน้าเล่าขอรับ"

"น้าเจ้า อยู่ในห้องนะ เเม่ไปเรียกมาเเล้วนางบอกไม่สบายนะ" เป็นหนักหรือไม่ท่านเเม่ให้ข้าไปตามหมอหรือไม่ขอรีบ"

"ไม่หรอก อาหลง เจ้าไม่เข้าใจเจ้าให้เวลาน้าเจ้าหน่อยเถอะ "

พอเฟยหลงได้มาคิด ก็เข้าใจในสมัยนี้ผู้หญิงที่ถูกหย่า

ก็ไม่ต่างอะไรกับโรคร้ายไปที่ไหนก็มีเเต่ผู้คนหลีกหนี

มองว่าถ้าใครไปคบค้าสมาคมจะได้รับโชคร้ายไปด้วย

!!นี้มันเป็นเรื่องที่ ไร้สาระที่สุด !!เหตุใดความผิดนี้ถึงมาตกที่ท่านน้าเล่า การไม่มีบุตร ตัวบุรุษเองก็มีส่วนเช่นกัน

เเต่คนสมัยนี้ คงไม่รู้อีกนั้นเเหละ เลยโยนเรื่องทั้งหมด

ให้สตรีเป็นผู้รับไว้ "ท่านเเม่ ถ้ามีใครในหมู่บ้านนี้มีท่าที

รังเกียจ ท่านน้า ท่านจัดการได้เลยไม่ต้องไว้หน้า

ข้าไม่เชื่อเรื่องโชคร้าย อะไรนั่นหรอก "

ชิงเซียงยิ้มอย่างอบอุ่น "อาหลงเเม่ก็ไม่เชื่อ เช่นกัน"

"ให้เวลา ท่านน้าหน่อยท่านเเม่ เเละพวกเราเองก็ต้องช่วยกันเป็นกำลังให้นางเช่นกันขอรับ"

ในขณะที่ทุกคนกำลัง กินดื่มอย่างสนุกสนานนั้น

ก็ยินเสียงดังกึกก้อง เป็นเสียงฝีเท้าม้าค่อยๆใกล้เข้ามา

ทุกคนที่ได้ยิน ก็ตื่นตระหนก ลุกขึ้นยืนมองไปตามเสียง

ที่ได้ยิน ก็เห็นภาพตรงหน้า เป็นทหารที่ในอำเภอนั้นเอง

เหล่าทหาร7นายขี่ม้า มาหยุดตรงหน้าบ้านเฟยหลง

"ผู้ใด นามเฟยหลง ต้าจิน ออกมา ทหารผู้มีท่าทางองอาจใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเเผลเป็น ซึ่งหน้าจะได้มาจากการต่อสู้ได้ตะโกน ออกมา

"นายท่าน ไม่ทราบว่ามีเหตุอันใดงั้นหรือขอรับ หัวหน้าต้าเถียนเดินออกไป สอบถามด้วยท่าทางนอมน้อม"

"ข้ามาตามคำสั่ง ใต้เท้าฟู่เหลียง ให้นำตัว เฟยหลงกับต้าจินไปที่ศาลว่าการ

"ใต้เท้าฟู่เหลียง ท่านนายอำเภอหรือขอรับ ข้าขอทราบได้หรือไม่ มีเหตุอันใดหรือ "

"วันนี้ มีคนมาร้องทุกข์ที่ศาลว่าการว่าเฟยหลงต้าจินเเละพรรคพวก ร่วมกันทำร้ายร่างกายรีดไถ่ชาวบ้าน

เเละคดีอื่นๆอีกมากมาย "

หัวหน้าหมู่บ้านเเละชาวบ้านที่ได้ยินต่างตื่นตระหนกตกใจ เฟยหลงที่อยู่ในบ้านได้เดินออกมาพอดีเเละได้ยินเรื่องทั้งหมดเเล้ว

"ข้า เฟยหลงเองขอรับ "เฟยหลงเดินออกมาพร้อมต้าจินที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง

"อ่าา เป็นเจ้าจริงจริงซินะ ข้าก็คุุ้นชื่อนี้อยู่เเต่ก็นึกไม่ออก" ทหารที่มีท่าทางเหมือนจะเป็นหัวหน้าพูดออกมา

เฟยหลงเห็นก็นึกได้ทันที คนผู้นี้คือคนที่เคยชวนเฟยหลงไปเป็นทหารนั้นเอง

"เจ้านะเจ้า ทั้งที่มีทางเลือกตั้งมากมาย เเต่กลับทำเรื่องเช่นนี้ ถ้าเจ้าไปกับข้าปานนี้ เจ้ามีชีวิตที่ดีไปเเล้ว พาตัวไป"นายทหารสั่งการลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง

ชิงเซียงเเละครอบครัวเมื่อเห็นดังนั้นรีบเข้าไปเพื่อที่จะห้ามปราบทหาร เเต่ถูกเฟยหลงหยุดไว้

"ท่านเเม่ ไม่เป็นไร ข้าจะไม่เป็นไรเเน่นอน ''

"ฮือ ฮือ อาหลงเเต่ว่าเจ้า" ชิงเซียงพูดไม่ออกได้เเต่ร้องไห้ตอนนี้ครอบครัวทึ่กำลังไปได้ดี ลูกชายที่เคยเกเรก็กลับตัว นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของนางอีก ไหนจะครอบครัวของพ่อเเม่เเละน้องอีกเหตุใดครอบครัวของนางถึงไม่เคยเจอเรื่องที่ดีๆเลย

เฟยหลงจับมือชิงเซียง"ท่านเเม่รอข้าอยู่ที่บ้านเถิดข้าจะกลับมาเเน่นอนมันเป็นเรื่องที่ข้าเคยก่อไว้ ข้าจะไปจัดการให้จบสิ้นภายในวันนี้ " ใช่เฟยหลงคิดเเบบนั้นจริงๆเขาอยากจะจบปัญหาทุกอย่างที่เฟยหลงคนเก่าเคยสร้างไว้ เขาไม่อยากที่จะเดินไปไหนก็เห็นสายตารังเกียจของผู้คน เขาอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว

สงบๆเท่านั้น "ท่านตาข้าฝากดูท่านเเม่ด้วย "

เฟยหลงเดินไปตรงหน้าทหารพร้อมต้าจิน ทั้งสองถูกนำตัวไปทันที พร้อมเสียงร่ำไห้ของมารดาทั้งสองครอบครัว

"ทุกคนอยู่ความสงบ เลิกโวยวายกันซักที" ต้าเถียนตะโกนออกมา เขาคิดไว้เเล้วซักวัน วันนี้ต้องเกิดขึ้นถึงเเม้ช่วงนี้ลูกชายของเขาจะทำตัวดีขึ้นมาบ้าง

"ข้าจะไปศาลว่าการ ข้าอยากรู้ว่าเกิดอะไร ขึ้นกันเเน่

ถึงเเม้พวกเขาจะเกเรเเต่มันไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นนายอำเภอสั่งการเองเช่นนี้ มันต้องมีอะไรเเน่ๆ "

"ข้าไปด้วย หัวหน้า ซิงเซียงกล่าว

"ได้ เราไปกันทั้งหมดนี่เเหละ" ทั้งสองครอบครัวนั่งเกวียนวัวออกไปทันที

ทางด้านเฟยหลง เมื่อมาถึงศาลาว่าก็ถูกจับมานั่งคุกเข่า

ทางด้านหน้าทันที ที่นั่นมีจงจือ สือจือที่หน้าจะถูกเรียกตัวมาก่อนเเล้วรออยู่ รอบรอบมีเหล่าชาวบ้านที่มารอดูความสนุกกันอย่างคึกคัก ด้านซ้ายเฟยหลงหันไปเห็น

นายน้อยอู๋ที่ยิ้มเยาะมองมาทางเขา ด้านข้างมีคนอีก7-8คนซึ่งหน้าจะเป็นผู้ที่มาร้องทุกข์ หนึ่งในนั้นมีจูไห่นั่งอยู่ด้วย

"ตึง ตึง เงียบ!!!เสียงทหารสั่งการดังขึ้นตอนนี้ภายในศาลมีเเต่ความเงียบ ได้ยินเเม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

หลังสิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินขึ้นมายังที่เเท่นด้านหน้า เฟยหลงเงยหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นกับบุรุษวัยกลางคนอายุประมาณ40กว่าปี ซึ่งหน้าจะเป็นนายอำเภอ

ทุกคนลุกขึ้นคารวะสิ้นเสียง นายอำเภอได้เอ่ย

"วันนี้มีชาวบ้านมาร้องทุกข์กับข้าพร้อมกัน7คนทั้งหมด4คดีซึ่งใน4คดีนั้นผู้ที่ก่อเหตุเป็นคนคนเดียวกัน ตั้งเเต่ข้าว่าการที่อำเภอเเห่งนี้มาเป็น10ปีไม่เคยพบเจอ รีดไถ ทำร้ายร่างกายข่มขู่ คดโกง พังทำลายทรัพย์สินผู้อื่น "

"พวกเจ้ามีอะไร จะเเก้ตัวหรือไม่ "

ต้าจิน จงจือ สือจือ ต่างก้มหน้า มีเพียงเฟยหลงเท่านั้น

ที่นั่

งหลังตรงสบตานายอำเภอฟู่เหลียง

ตอนนี้ครอบครัวของเฟยหลงก็เดินทางมาถึงเเล้วเช่นกัน

เฟยหลง "ไม่มี ขอรับ"