ตอน 5 ข้าจะยอมดีกับลู่เปียนเพื่อเ้า
ณ จวนสกุลหลิว
"หลิวจิ่นเฟย!!! หลิวจิ่นเฟย!" ทันทีที่กลับมาถึงเติ้งถูกลับไม่เห็นนางแล้ว เขาะโเรียกจนสุดเสียงอยู่หลายครั้ง
"เป็ไปไม่ได้หรือว่านางจะถูกจับตัวไป สังหารคนสกุลหลิวจนหมด เหตุใดยังไม่ยอมรามือจากนาง " ระหว่างที่เติ้งถูเอาแต่ยืนครุ่นคิดพึมพำอยู่นั้น
แม่นางหลิวจิ่นเฟยผู้เคียดแค้น เข้าใจผิดคิดว่าโม่เติ้งถูเป็ผู้บงการสั่งสังหารสกุลหลิวของนาง นางผู้อาจหาญข่มใจกับความเ็ปชักดึงคมดาบที่เสียบร่างออก จนสั่นสะบั้น
ร่างกายที่ช้ำโชนค่อยๆตะกายไปซ่อนตัวหลังมุมเสารอจังหวะที่เติ้งถูจะหวนย้อนกลับมา นางรู้อยู่แล้วว่า ยังไงซะเขาก็ต้องกลับมาระหว่างที่นั่งรอเืสดๆหลั่งไหลไม่หยุด นางกุมมือปิดแผลที่เืนองจนเนื้อตัวสั่นระริก
"เ้าโง่ กลับมาเสียทีได้โอกาสที่ข้าจะสังหารเ้า ย๊าาาาาาา!!!"จิ่นเฟยรวมพลังกายเฮือดสุดท้ายที่มี สักดาบลุกขึ้น ย่องเบาเข้าใกล้ก่อนจะเปล่งเสียงออกมาหันคมดาบรอเสียบแทงสังหารเติ้งถูซะให้ตาย
แน่นอนว่านักฆ่าผู้เก่งกาจ ไหวตัวทันั้แ่ที่นางย่องเบาเขาออกเพียงหนึ่งกระบวนท่าก็สามารถหลบคมดาบนั้นได้อย่างง่ายๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ในห้วงความเป็ความตายเขาคนนี้ยังมอบอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นให้นาง... เขาพลิกตัวหนึ่งกระบวนท่าหลบคมดาบจังหวะที่นางพลาดพลั้ง เติ้งถูวาดฝ่ามือตีจุดจนดาบใหญ่ร่วงหลุดมือ
แขนทั้งสองข้างจับนางเข้าหาตัว โอบร่างที่าเ็ไว้อย่างอ่อนโยน
"ที่แท้เ้าก็...เ้าคิดเ้าแค้นไม่ได้ต่างจากเมื่อครั้งที่พบกันครั้งแรก ในวังหลวงเมื่อ 18ปีก่อนไม่มีผิด " เติ้งถูดีใจที่นางยังไม่ตาย ใจที่เป็กังวล กลัวว่านางจะถูกลักพาตัวไปก็คลายลง
"เ้ากับข้า มีความแค้นที่ต้องชำระสกุลหลิวของข้าไปทำอะไรให้เ้า ถึงได้กวาดล้าง ฆ่าคนอย่างเืเย็นขนาดนี้ "
"มิสู้ ความแค้นของสองสกุลมาตัดสินกันตอนนี้เลยเถอะ" แม้ตัวเองจะหายใจหอบๆรวยริน ยังปากดีไม่เลิก
"หลิวจิ่นเฟยข้าต้องบอกกับเ้าอีกกี่หนกันล่ะ เ้าถึงจะยอมเชื่อข้าโม่เติ้งถูผู้นี้ไม่เคยคิดร้ายกับเ้า "
"เป็ความผิดของข้าเองที่ข้ามาช้าเกินไป หากข้าไม่ไปรอพบลู่เปียนที่หลังวังข้าคงมีเวลาตรวจตรามากกว่านี้และมีเวลามากพอที่จะปกป้องสกุลหลิวของเ้าให้คงอยู่"
"หุบปากของเ้าซะ!! นักฆ่าที่โเี้อำมหิตมีแค่เ้าผู้เดียวเท่านั้นที่กล้าสังหารคนมากมายขนาดนี้"
เติ้งถูรู้สึกว่าหากปล่อยให้นางพูด ต่อให้เสียเืจนตายนางก็คงพูดไม่หยุด เขาจึงใช้มือตบจุดหลังคอ ให้นางหมดสติไปจะได้ง่ายต่อการเคลื่อนย้าย
"อืม... เบาหูลงไปเยอะเลย" เติ้งถูมองดูนางขณะหมดสติอย่างเอ็นดู
"มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะปกป้องนางได้คงไม่พ้นเก็บนางไว้ข้างกาย ยัดเยียดนางแก่ข้าแต่หากข้ายังเป็นักฆ่าเตร็ดเตร่อยู่อย่างนี้ มีหรือจะหาความสุขสบายให้นางได้" เติ้งถูอุ้มร่างที่อ่อนแอของนางไว้แนบ-อกอย่างหนักแน่นพาบึ่งเข้าวังหลวงทันที
ณ ตำหนักหลวง ที่ประทับของฝ่าา
ฝ่าเท้าถีบยันประตูตำหนักออกอย่างแรง นักฆ่ามือพระกาฬอย่างเขาไม่ว่าจะเข้าจะออกมุมไหน ย่อมทำได้ตามอำเภอใจ
"นะนะ นี่เ้า เติ้งถู เ้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" ฝ่าาที่กำลังจะเข้าบรรทม ต้องตกอกใ ใจหายใจคว่ำสะดุ้งหงึกเพราะเขา
"อ๊ากกกก ก๊ากกก เื เืเต็มตัวนางนั่นผู้ใดกันแน่" ฝ่าาฝึกหัดอย่างเขาตื่นตระหนกเมื่อเห็นสตรีนอนจมกองเืนึกว่าวังหลวงโดนบุก
"ทหาร!!!" ลู่เปียนแหกปากเรียก
"ต้าเชียงมาแล้วขอรับฝ่าา " ต้าเชียงเข้ามาในตำหนักหลวงพร้อมขุนพลน้อยหลายนายล้อมตัวเติ้งถูไว้
"ก๋านลู่เปียน เ้าโง่ทำตัวเป็กระต่ายตื่นตูมไปเพื่ออะไร สั่งให้พวกเขาออกไปซะแล้วไปตามหมอหลวงมารักษานางให้เร็วที่สุด " เชื่อไหมว่าฝ่าาผู้สูงส่งยังต้องฟังคำสั่งเติ้งถูอีกทีหนึ่ง
คำพูดอันหนักแน่นของเติ้งถู ทำเอาทหารทั้งหลายสับสนมึนงง
"มัวมองอะไรอยู่ล่ะไม่ได้ยินที่สหายของข้าสั่งหรืออย่างไร ไปเสีย...ไปตามหมอหลวงมา "ฝ่าาอย่างเขาเริ่มตั้งสติ จัดหาที่ประทับให้กับนางผู้ได้รับาเ็ในตำหนักหลวงถึงขั้นยอมสละเตียงัให้นาง
ระหว่างที่หมอหลวงทำการรักษานางอยู่นั้น เป็ภาพที่ไม่ได้มีให้เห็นมานานนักสองหนุ่มยืนเคียงกันหน้าตำหนัก ชมจันทราพลางย้อนอดีต
"เติ้งถูข้าไม่คิดว่าเ้าจะเปลี่ยนใจรวดเร็วปานนั้นนับว่าสายสัมพันธ์มิตรภาพของเ้าและข้ายังตัดไม่ขาด"ลู่เปียนพูดเข้าข้างตัวเองพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใบหน้าเบิกบาน
"ลู่เปียน อย่าได้คิดเข้าข้างตัวเองข้ายอมเข้าหาเ้าเพราะ้าช่วยเหลือนาง "
"แม่นางผู้นั้นเป็ใครกัน เหตุใดเ้าจึงทุ่มเทยอมทำเพื่อนางขนาดนั้น "
" ลู่เปียน หลังจากที่ข้าจากไปครั้งที่พบเ้าในตำหนักร้างท้ายวัง ข้ากลับสู่หน้าเมือง กลับพบว่าเกิดเื่วุ่นวายกว่าข้าจะไปถึง จวนหลิวก็ถูกสังหารจนเรียบราบจะเหลือก็เพียงนางเป็ผู้รอดชีวิตที่หลงเหลืออยู่"
"เหลือเชื่อ เหลือเชื่อจริงๆ คงไม่ใช่ว่าแม่นางโอหังผู้นั้นที่ครองใจเ้าเมื่อ 18 ปีก่อนหรอกนะ"
"ใช่ เป็นาง เป็นางมาโดยตลอดการได้พบนางนั้น ถือเป็วาสนาของข้า ครั้งนี้ข้าจะไม่ขอชักช้าให้ผู้ใดปาดหน้า"
"ก๋านลู่เปียนมิสู้ให้ข้าได้เป็ยอดขุนพลของเ้า แลกกับสิ่งที่ข้าจะร้องขอได้หรือไม่" ครั้งนี้เติ้งถูมิได้มีท่าทีแข็งข้อเหมือนทุกครั้ง
"ฮะฮ่าาาาในที่สุดคนหัวรั้นเช่นเ้าก็ยอมรับข้อเสนอของข้าเสียที"ลู่เปียนดีใจมากหัวเราะอย่างสำราญใจ กอดคอโม่เติ้งถูอย่างสนิทสนมเหมือนที่เคยทำ
"เอาล่ะ รุ่งเช้าข้าจะประกาศแต่งตั้งเ้าเป็แม่ทัพใหญ่ยอดขุนพลของข้า คืนจวนสกุลโม่ให้เ้า"
"จวนสุกลโม่ของข้างั้นหรือ...มิใช่ว่าถูกเผาไหม้โค่นล้มไปแล้ว?ลู่เปียนเ้าหมายความว่าอย่างไร" เติ้งถูเริ่มแปลกใจ
"โถ่ เ้าโง่จวนสุกลโม่ของเ้าข้าก่อสร้างขึ้นมาให้ใหม่ เหมือนดังเดิมทุกประการเดิมทีข้าตั้งใจสร้างไว้เป็อนุสรณ์แก่เ้าเพราะข้าคิดว่าสหายเพียงคนเดียวของข้าตายไปแล้ว"
"ตอนนี้คนเป็ๆก็ยืนอยู่เบื้องหน้า มิสู้มอบมันกลับคืนให้เ้าของจะเป็ไรไป" คำพูดของลู่เปียนเหมือนจะไม่มีอะไรมากแต่มันดันทำให้น้ำตาของเติ้งถูค่อยๆเอ่อนองคลอเบ้า
"ลู่เปียนมีอีกอย่างที่ข้าอยากจะขอเ้า "
"ว่ามาเถอะ ต่อให้เ้า้าบัลลังก์ทองข้าก็ยินดีจะมอบให้"
"ข้า้าแต่งกับนางให้เร็วที่สุด!!!"
"สกุลหลิวสิ้น ไม่มีที่ให้นางกลับไปลำพังชื่อเสียงนักฆ่าอันฉาวโฉ่ของข้าทำให้นางหวาดระแวงยิ่งหากข้านั้นมีหน้ามีตาในราชสำนัก มีจวนให้รั้งอยู่เป็เช่นนั้นข้าคงดูแลนางให้สำราญใจไปชั่วชีวิตได้" เติ้งถูเปล่งเสียงออกมาอย่างจริงจัง
"โม่เติ้งถู ที่แท้ก็เพราะนางเ้าถึงยอมยกโทษให้ข้า ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังเป็นางที่ขโมยหัวใจเ้า "ก๋านลู่เปียนยืนมือขัดหลังนิ่ง พลางพึมพำออกมาแ่ๆ
"เสด็จพี่ เสด็จพี่เพคะ " อวี๋เยว่ชางน้องหญิงสุดที่รักของก๋านลู่เปียน ได้ยินว่าโม่เติ้งถู บุรุษที่ตนเฝ้าหลงรักยังไม่ตาย แถมยังบุกวังหลวงกลางดึกนางผู้นี้ไม่วายที่จะเสนอหน้าวิ่งแจ้นท่อมาถึงตำหนักหลวงที่ประทับของฝ่าา
"ฮะ อ๋ะ คุณชายโม่ท่านยังจำอวี๋เยว่ชางได้หรือไม่" องค์หญิงแกล้งทำเป็ไขสือไร้เดียงสาไม่รู้ความ ถามไถ่ั้แ่แรกพบ
ทว่าโม่เติ้งถูผู้เ็า ไยดีั้แ่เมื่อไหร่ องค์หญิงก็องค์หญิงเถอะหากใจไม่เปิดรับก็ยากจะญาติดี
เขาเดินจากไปทันที โดยไม่ตอบรับนางใดๆสักประโยคทำเอาองค์หญิงอย่างนางหน้าแตกไม่เป็ท่า
"เ็ากับคนทั้งโลกยกเว้นนาง(จิ่นเฟย)เพียงผู้เดียวอย่างนี้สินะที่สมเป็เ้า" ก๋านลู่เปียนหัวเราะเบาๆมุมปากในความร้ายกาจของเพื่อนรักพึมพำในใจหลายหน ก่อนเดินกลับเข้าตำหนักหลวงตามเติ้งถูไป
1K
